🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

مهر وُ وفا سرشته بِه آب وُ گِلِ تو نیست*
یا آن که آشناییِ ما، در دلِ تو نیست

رشکم زِ میلِ توست، بِه اغیار، ورنه من*
باور نمی‌ کنم که کسی مایلِ تو نیست

منزل گزیده‌ ای وُ کَرَم کرده‌ ای ولیک*
شرم آیدم که خانۀ دِل قابلِ تو نیست

پرداختم زِ خویشتن وُ هر که جُز تو، دِل*
تنها نشین که غیرِ تو در منزلِ تو نیست

رُخسارِ آفتاب که روشن کند جهان*
مانند ماه رویِ تو در محفلِ تو نیست

نبود اگر حمایتِ دادارِ دستگیر*
افسر، ترحمی بِه دلِ قاتلِ تو نیست 🕯

نوبهار آمد وُ هر کس بِه هوایِ چمن است
نوبهارِ منی وُ رویِ تو بُستانِ من است

آدمی را که در این فصل بباید طَربی
با رُخ وُ قدّ تو حاجت چِه بِه سرو وُ سَمن است؟

قُمری وُ فاخته دانی که چِه گوید بر سرو؟
نسترن را بِه تن از حسرتِ قدّت کفن است!

چمن‌ آراش نگه دارد از آسیبِ خزان
باغِ ما را که انارِ لب وُ سیبِ ذَقَن است

طوطیانیم چو افسر، همه شیرین‌ منطق
شکرِ ما، لبِ جانانهٔ شیرین‌ سخن است 🌷

با تو صنوبر خرام، کرده قیامت قیام
کرده قیامت قیام، با تو صنوبر خرام

گر تو بریزی بِه جام، باده نباشد حرام
باده نباشد حرام، گر تو بریزی بِه جام

ماه رُخت را غلام، آمده خورشیدِ چرخ
آمده خورشیدِ چرخ، ماه رُخت را غلام

ولولۀ خاص وُ عام، زمزمۀ حُسنِ توست
زمزمۀ حُسنِ توست، ولولۀ خاص وُ عام

بس که بُود ازدحام، کویِ تو چون محشر است
کویِ تو چون محشر است، بس که بُود ازدحام

سرو خرامان بِه بام، جُز تو نیامد دگر
جُز تو نیامد دگر، سرو خرامان بِه بام

گر تو ببندی بِه دام، مایۀ وارستگی‌ ست
مایۀ وارستگی‌ ست، گر تو ببندی بِه دام

خونِ دل اَندر بِه جام، افسرِ بیچاره راست*
افسرِ بیچاره راست، خونِ دِل اَندر بِه جام 🕯

گویند که عِشق را بکن درمانی
زآن پیش که در علاجِ آن درمانی

ما چارۀ دردِ عِشق دانیم، ولیک
صبر است علاجِ عِشق و آن در ما، نی 🌷

زاین شعله که رُخسارِ تو افروخته دارد*
پروانه‌ صفت خرمنِ ما سوخته دارد

شَه، رسمِ صف‌ آرایی وُ لشکرشکنی را
از طُرّه وُ مژگانِ تو آموخته دارد

گنجِ رُخِ تو، قسمتِ مارِ سرِ زُلف است
من مفلس وُ او سیم وُ زر اندوخته دارد

هِی چاک زنم پیرهنِ کهنۀ غَم را*
هِی دستِ فراقِ تو زِ نو دوخته دارد

دیبای رُخت راست خریدار، که افسر
کالایِ دِل وُ جان همه بفروخته دارد 🌷

بگو صيّادِ ما، در دام ريزد دانۀ ما را
که شاید بشنود مرغی دگر افسانۀ ما را

مرا در بند بند افتاده چون نِی، آتشِ غيرت
كه سوزد شمعِ بزمِ ديگری پروانۀ ما را

حريفان را پُر از صهباست جامِ عيش وُ حيرانم
كه تا كِی بنگرد ساقی تهی‌ پيمانۀ ما را؟!

مشو ايمن زِ زهدِ عقل، ساقی! مِی پياپی دِه
كه اين ديوانه آخر بشكند خُمخانۀ ما را

اگر بايست بستن هر كجا ديوانه‌ ای يا رب!*
بِه زنجيری ببند آخر دلِ ديوانۀ ما را

در اين عالم كه آب و گِل اساسِ هر بنا آمد*
بنا كردند از غَم كلبۀ ويرانۀ ما را

زِ افسر، آخر او را اینهمه بیگانگی تا کِی؟*
خوش آن روزی كه سازد آشنا بيگانۀ ما را 🌷

حالتِ چشمِ تو وُ قصۀ بیماریِ دِل*
می توان یافت طبیب از اثرِ زاریِ دِل

بختِ بیدارِ تو داند که من وُ مردمِ چَشم*
چشمِ خوابی نکنیم از غمِ بیماریِ دِل

من وُ چشمِ تو وُ دِل هر سه علیل وُ بیمار*
هم مگر لعلِ تو آید بِه پرستاریِ دِل

خون شد از بس که غمِ لعلِ تو را خورد دِل*
نکند لعلِ تو از بهرِ چِه غمخواریِ دِل؟

یِک گرفتار در این شهر نباشد، چِه کنم*
با چنین بی‌خبران، شرحِ گرفتاریِ دِل؟

هیچ دانی که چِرا از وطن آواره شدم؟*
جایِ ما نیست در آن زُلف، زِ بسیاریِ دِل!

شَب نبوده‌ ست در آن زُلفِ سیاهِ پُرخَم*
که مرا گُم نشود جان بِه طلبکاریِ دِل

هرچِه از دوست جفا دید، وفا کرد دِلم*
افسر! آیینِ جفا بین وُ وفاداریِ دِل 🌷