🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

زِ انبوه غَمت در سینه‌ ام راه فغان گُم شد*
زِ بیدادِ توام حرفِ شکایت در میان گُم شد

چنان در جستجویت شد بِه محشر شورشی پیدا
که اکثر نامۀ اعمالِ مردم از میان گُم شد

چنان برهم زدی هنگامۀ روزِ قیامت را
که طومارِ شفاعت از کفِ پیغمبران گُم شد

چِه بیخود خفته‌ ای مجنون، برخیز وُ نگاهی کن
که امشَب ناقۀ لیلی میانِ کاروان گُم شد

بِه‌ رویِ نقشِ مجنون بلبل وُ پروانه می‌ گفتند
که مردِ کامل وُ مردِ محبّت از میان گُم شد

نمی‌ دانم کدامین ناوکِ مژگان هلاکم کرد
دو صف بر یکدگر بستند وُ قاتل از میان گُم شد

اگر پرسید احوالِ ظهوری را، بگوییدش
که در دام است آن مرغی‌ که دوش از آشیان گُم شد 🌷

تا کِی بَرم جفا زِ تو ای بی‌ وفا؟! برو
بُگذاشتم بِه مدّعیان مدّعا، برو

آن‌ ها که در قفایِ تو گفتیم، گفته‌ ایم
تا وا نکرده‌ ایم لب، از پیشِ ما برو

دشمن نکرد آنچِه تو کردی بِه دوستی
بیگانه‌ ام دگر، برو ای آشنا! برو

امّیدِ صلح نیست دگر نیست، نیست، نیست
منشین، برو، برو، برو، ای بی‌ وفا! برو 🕯

عِشق آورْد پی بِه‌ خانهٔ ما
سرِ ما وقفِ آستانهٔ ما

سوخت در یِک‌ دگر هوا وُ هوس
آتشیم آهِ ما زبانهٔ ما

گشته از فرق تا قدم یِک داغ
بی‌ نشانیم وُ این نشانهٔ ما

نرگست خوابِ ناز می‌ فهمید
می‌ شنیدی اگر فسانهٔ ما

بلبلانِ بهارِ رُخساریم
شکنِ طرّه آشیانهٔ ما

کهنه گردیده بود ناز وُ نیاز
عِشقْ نو گشت در زمانهٔ ما

رامِ ساقی وُ وحشیِ خویشیم
باده وُ نُقلْ آب وُ دانهٔ ما

بِه‌ زبانِ نگار حرفی چند
گشت ردّ وُ بدل میانهٔ ما

عِشق آن خانمان‌ خرابی هست
که تو را آورَد بِه‌ خانهٔ ما

با ظهوری چِه خوش برآمد غَم
ای‌ خوشا عیشِ جاودانهٔ ما 🌷

من وُ زِ کویِ تو عزمِ سفر؟ دروغ، دروغ
من از کجا وُ خبر این خبر؟ دروغ، دروغ

جُز آستانِ تو، جا در جهان نمی‌ دانم
من وُ تصوّرِ جایی دگر؟ دروغ، دروغ

زِ حرفِ زهرِ تو، کامم چِه کام‌ ها که نیافت
من وُ حکایتِ شهد وُ شکر؟ دروغ، دروغ

زِ خاکِ راه من، اکسیرِ آبروی بَرند
من وُ جدایی این خاکِ در؟ دروغ، دروغ

امید هست که چاکی دگر بر آن دوزم
من وُ رفویِ شکافِ جگر؟ دروغ، دروغ

بِه پایِ دردِ تو، سرهایِ مُقبلان آید
من وُ معالجۀ دردِ سر؟ دروغ، دروغ

زِ جلوه‌ هایِ تو اهلِ نظر، نظر بندند
من وُ بِه غیر گشادن نظر؟ دروغ، دروغ

بِه کویِ عِشق خطر پاسِ امن می‌ دارد
ظهوری وُ زِ بلایت حذر؟ دروغ، دروغ 🌷

از نگه چَشم تهی گشت وُ تماشا مانده‌ ست
در زبان حرف نمانده‌ ست وُ سخنها مانده‌ ست

دلِ غارت‌ زده را مایۀ سودا این بس
که زِ خالِ تو سوادی بِه سویدا مانده‌ ست

داغها تازه کند دستِ شقایق هر سال
در تهِ کوهِ غَمت دامنِ صحرا مانده‌ ست

در دلِ خود ندهند اهلِ دِلم جا یارب
که برایِ دگری در دلِ من جا مانده‌ ست

بینوایانِ درت محتمشانِ دگرند
شالِ ما نیست گر از اطلس وُ دیبا مانده‌ ست

بایدم سیم وُ زری، مهر وُ وفا رایج نیست*
غیر اُفتاد چنین پیش ازین وامانده‌ ست

بزمِ اغیار نگردیده چنان تنگ هنوز
غالباً بهرِ برون کردنِ من جا مانده‌ ست

چون ظهوری همه در صیدِ غزالان کوشند
یادگاری غزلی چند که از ما مانده‌ ست 🌷

غمینم از برایِ دِل که شاد از غَم نمی‌ گردد
فتاد از چشمِ من چَشمم که گردِ من نمی‌ گردد

نگه خشک است تا با گِریه هم‌ صحبت نمی‌ گردد
نفس باد است تا با ناله‌ ای همدم نمی‌ گردد

چِه‌ سود از گریۀ شَب‌ ها؟ شکفتن‌ نیست در صبحم*
گُلِ پژمرده هرگز تازه از شَبنم نمی‌ گردد

زِ داغش نکته‌ ریزی می‌ کنم بر سینه وُ شادم
که فالِ زخمیان را قرعه بر مرهم نمی‌ گردد

دِلم را بست بر مو، در گشایش کوششی دارم
ظهوری! بی‌ کشش هرگز گره محکم نمی‌ گردد 🌷

ستم بر مهر باشد، مهر اگر بر بی وفا اُفتد
خوشا بیگانگی، چون آشنا بر آشنا اُفتد

اجل از رحم اگر خواهد که گیرد دست، نتواند*
معاذالله که کس در کوچۀ هجران زِ پا اُفتد

بِه حمدالله که در گفتن نمی گنجد حدیثِ من
از این اندیشه آزادم، که رازم برملا اُفتد 🌷

خلوت‌ سرایِ جسم زِ جانانه پُر شده‌ ست*
جان کوچه‌ گَرد گشته، بلی! خانه پُر شده‌ ست

زاین ایمنم که تیغِ جُدایی عَلم کنی
هر قطره‌ خونم از تو جداگانه پُر شده‌ ست

در دستِ عِشق تا سرِ زنجیر زُلفِ توست
سر تا بِه پایم از دلِ دیوانه پُر شده‌ ست

گاهی که داده نرگسِ شوخت تنی بِه خواب
از ناز وُ عشوه، بسترِ افسانه پُر شده‌ ست 🌷

دشمنی فکرِ کسان، دوستی اندیشۀ ما
عیب، شغلِ دگران است وُ هنر، پیشۀ ما

نگْسلد آه، چِه در خواب وُ چِه در بیداری
کرده پیوند بِه اندوه، رگ وُ ریشۀ ما

بهرِ خود نیز ظهوری، تو گُلستانی شو
بهرِ ما، باغ وُ بهاری شده اندیشۀ ما 🌷

جویند همه هلال وُ من ابرویت
‏گیرند همه روزه وُ من گیسویت

از جملهٔ این دوازده ماه تمام
‏یِک ماه مبارک است وُ آن هم رویت 🌷

بی‌علاجم، حرفِ دردِ بی‌ دوا خواهم نوشت
نیستم با خود، نمی‌ دانم چِه‌ ها خواهم نوشت

این شکایت‌ نامهٔ نامهربانی‌ هایِ توست*
آنچِه دیدم از جُدایی‌ ها جُدا خواهم نوشت

از زبانِ خامهٔ نازت بِه‌ دشنامی خوشم
غایتی دارد جفا، تا کی دعا خواهم نوشت؟

نی مُکحَّل گشت چشم وُ نی معطّر شد دماغ
شکوهٔ بی‌ رحمیِ بادِ صبا خواهم نوشت

از تَفِ صحرایِ هجران در جگر خونم نمانْد*
وه! براتِ گریه دیگر بر کجا خواهم نوشت؟

خامهٔ بی‌ مهر وُ بی‌ پروا زبانزد شد، کنون
بارِ دیگر بی‌ مروّت، بی‌ وفا خواهم نوشت!

مدّعایِ مدّعی فهمیده شد، در دفعِ او
شمّه‌ ای در فصلِ عرضِ مدّعا خواهم نوشت

التفات افتاده خوش سرشار با بیگانگان
ظرفِ اینم نیست، حرفِ آشنا خواهم نوشت

این‌ همه قدرت ظهوری شاهدِ عجزِ منست
ماجرا خوش نیست ورنه ماجرا خواهم نوشت 🌷