🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

باور كن باور كن، تنهایی یك رازه
این بی تو پژمردن، پایان نیست آغازه

باور كن باور كن، این عاشِق بیداره
یادِ تو فانوسِ شب هایِ غمباره

باور كن دستامو، تا وقتی بی تابن
تا وقتی آغوشِ دستاتو كم دارن

باور كن عكسِ تو همزادِ چشمامه
این تنها دارویِ تسكینِ دردامه

می بوسم با یادت گل هایِ زیبا را
می گریم از داغت تقدیرِ فردا را

باور كن باور كن زخمامو ای مرهم
تا بودی من بودم، تا هستی من هستم 🌷

پ.ن:

محبوبِ من، شما از نیامدن خسته نمی‌ شوید، من از انتظار کشیدن (محمّد صالح علاء) 🖤

من بِه پایِ تو دخیلم، بِه نگاهم گره خوردی
من بِه طوفان زده بودم، تو بِه ساحلم سپردی

من بِه پایِ تو دخیلم، تو بِه من نشونه دادی
تا بِه کفترا رسیدم، تو بِه دستم دونه دادی

قلبِ من میتونه از تو نقشی از کعبه بسازه
سجده کردن بِه نگاهت، واسه من عینِ نمازه

من بِه دریا زده بودم، قلبم از دریا صدا شد
دلِ من تو دلِ طوفان، بِه رضایِ تو رضا شد 🌷

پ.ن:

امام‌ رضا علیه‌ السلام: اگر خواستی بر چیزی گریه کنی، پس بر حسین علیه‌ السلام گریه کن. (کتاب رحمت واسعه، ص١۵٩) ❤️

پ.ن۲:

- امام رضا (ع) - از نشانه‌ هایِ فَهمِ عمیق «سکوت»¹ است.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
¹ در تعریف روان‌ شناسی:

⁃ سکوت هنگامِ غَم «غرور» است.
⁃ سکوت هنگامِ خَشم «قدرت» است.
⁃ سکوت هنگامِ تمسخر «پیروزی» است.
⁃ سکوت هنگامِ نصیحت «ادب» است.
⁃ سکوت هنگامِ طعنه «اعتبار» است.

هر لحظه با من باش، در روحِ من جاری
تکرار شو در من، در خواب وُ بیداری

گهوارۀ مهتاب، شَب خواب می بینه
که از چشایِ تو، انگور می چینه

هر ماجرا شیرین، هر روز رویایی
بی تو همه کابوس، کابوسِ تنهایی

هر لحظه با من باش، در انزوایِ من
تا آخرِ قصّه، تا ماجرایِ من

تکرار شو شاید، ما سهمِ هم باشیم
شاید بِه جرمِ عِشق، ما متهم باشیم

تا در حضورِ تو، آشفتۀ خویشم
در سفرۀ عِشقت، درویشِ درویشم

در باد می لرزه، گهوارۀ مهتاب
در بزمِ خورشیدی، این سفره رو دریاب

انگور مهمان کن، در بزمِ نان وُ عِشق
هر لحظه با من باش، تا امتحانِ عِشق

هر لحظه با من باش، در روحِ من جاری
تکرار شو در من، در خواب وُ بیداری 🌷

تو نباشی آسمونم، گُلِ آفتابو نداره*
بی تو شَب، ستاره تنهاست، دیگه مهتابو نداره

تو نباشی حتی دریا، واسه ماهی غصّه داره
صدف از ترانه خالی، رو دلِ دریا غباره

کوه اگه باشه دلِ من، پیشِ تو یِه مشتِ خاکه
قیمتی نداره امّا، خونۀ یِه عشقِ پاکه

شاعر از غروبِ دریا، بی نگاهت چی می خونه
آینه از چشمۀ آهو، تو نبینیش چی می دونه

این ترانه هایِ شرقی، پرِ پروازِ صداته
این که می خونه که من نیست، غمِ دمسازِ صداته 🌷

پ.ن:

کی بود کز تو جانِ فکاری نداشتم
دردِ دلی وُ نالهٔ زاری نداشتم

گفتم زِ کار برد مرا خنده کردنت
خندید وُ گفت من بِه تو کاری نداشتم (وحشی بافقی) 🕯

پ.ن۲:

در موسمِ سرد، پا نمی‌ گیرد عِشق
بی‌ غصّه وُ درد، پا نمی‌ گیرد عِشق

دست وُ دلِ نامرد، از این تحفه تهی است
جُز در دلِ مرد، پا نمی‌ گیرد عِشق (سید حسن حسینی) 🕯

بیا از اونورِ دنیا، نگو دوره، نگو دیره
نذار این صدایِ خسته، بینِ دیوارا بمیره

سرد وُ سربی، سخت وُ سنگی، خرد وُ خسته، تک وُ تنها
اینجا من تنها نشستم، بیا از اونورِ دنیا

اینجا من تنها نشستم، زندگیم رو بِه زواله
شَب وُ روز وُ سال وُ ماهش، هر چی هست خواب وُ خیاله

کاش می شد جاده نباشه، غربتِ سفر نباشه
دلِ خسته باشه امّا، دلِ دربدر نباشه

بیا از اونورِ دنیا، نگو دوره، نگو دیره
نذار این صدایِ خسته، بینِ دیوارا بمیره

نگو سقفمون یکی نیست، بینمون یِه دنیا راهه
اگه خواستنِ تو باشه، هر چی هست، همین نگاهه 🌷

پ.ن:

🌸 بعد از ۱۶ سال اسارت به دست صهیونیستها دیشب نامزدش رو دید 🌸

بخوان بِه نامِ آسمان بخوان که بشکنم قفس
بخوان که بشنوم تو را مرا همین ترانه بس

مرا بخوان بِه نامِ خود که غیر از این نبوده ام
بخوان که نا نوشته ام بخوان که نا سروده ام

اگر اسیرِ غربتم اگر غریبِ نا کجا*
بِه آبیِ نگاه خود بِه آسمان ببر مرا

ببر مرا که سالها بِه سوگِ دِل نشسته ام*
ببر منِ شکسته را ببر مرا که خسته ام

مرا بخوان که گُل کند سکوتِ بی ترانه ام
بخوان که شاعرانه ای بخوان، بخوان که عاشِقانه ام

نفس نفس صدایِ تو نشسته در صدایِ من
بخوان، بخوان برایِ عِشق، بمان، بمان برایِ من 🌷

نه رازی نه معما، نه شعری نه ترانه
نه از جنسِ گلایه، نه همرنگِ بهانه

نه حرفی نه حکایت، نه شرمی نه شکایت
نه زندونیِ دردی، نه هستی واسه عادت

تو هستی که بدونم، یکی همسفرم هست
اگه اون وره دنیا، یکی منتظرم هست

تویی اون که سکوتش، پَر وُ بالِ صدامه
مثِ خاطره از من، مثِ سایه باهامه

بِمون از من وُ با من، مثِ خونِ تو رگهام
با من مثلِ خودت باش، که من مثلِ تو تنهام

بِمون با من وُ پُر کُن، شَب و از شبِ چشمات*
بِمون تا برسونم، غروبم رو بِه فردام 🌷