🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

جهان افروز شد نامِ محبّت
چو مهر از مشرق بامِ محبّت

اگر آیینۀ دِل شد مصفا
شبی سرمست از جامِ محبّت

شَبی با خویشتن در خلوتِ راز
به گوشِ جان شنو آوایِ او را

پیامِ او را زِ مرغانِ سحر گیر
تو كه داری به سَر سودایِ او را

پیامِ اوست پیغامِ محبت
پیامِ اوست پیغامِ محبت 🌷

صبا وقتِ سحر، گویی، زِ کویِ یار می‌ آید
که بویِ او، شفایِ جانِ هر بیمار می‌ آید

نسیمِ او مگر در باغ جلوه می‌ دهد گُل را
که آوازِ خوشِ بلبل زِ هر سو زار می‌ آید

مگر از زُلفِ دلدارم، صبا بویی به باغ آورد
که از باغ وُ گل وُ گلزار، بویِ یار می‌ آید

از آن چون بلبلِ بیدل زِ رنگ وُ بویِ گُل شادم
که از گلزار در چشمم رُخِ دلدار می‌ آید

گر آید در نظر کس را به جُز رُخسارِ او رویی
مرا باری نظر دائم بر آن رُخسار می‌ آید

مرا از هرچه در عالم به چَشم اندر نیامد هیچ
مگر آبی که در چَشمم دمی صد بار می‌ آید

چو اندر آب عکسِ یار خوشتر می‌ شود پیدا
از آنروز آب در چَشمم مگر بسیار می‌ آید

جهان آب است وُ من در وی جمالِ یار می‌ بینم
ازینجا خواب در چَشمم مگر بسیار می‌ آید

عراقی در چنین خوابی همی بیند چنان رویی
از آن در خاطرش هر دم هزاران کار می‌ آید 🌷

پ.ن:

امّا حداقل از یک چیز مطمئنم و آن ارزشِ تو در نزدِ من است... من هنوز هم در موردِ تو اشتباه نمی کنم، لذا این منم که می دانم چقدر با ذکاوت و نجیب و زیبا هستی. تمامیِ لحظه ها در تن، و لبان، و چشمان و سرم بودی.

عذاب و اشتیاقِ من بودی و چیزی دلنشین که آدم آن را به یاد می آورد تا زندگی کند و برگردد. توانی در تصوّر و دیدنت دارم که شبیه آن را در تمامِ عمر نداشته ام. وقتی منظره ای ببینم یا کلمه ای بشنوم و درباره اش با خودم نظر بدهم، جوابِ تو در گوشم طنین انداز می شود، انگار کنارم ایستاده ای و دستت در دستِ من است.

گاهی می شنوم که می خندی و گاهی می شنوم نظرم را رد می کنی و گاهی هم در بیانِ نظر از من سبقت می گیری. بعد جست و جوگرانه به چشمانِ آنانی که رو به رویم ایستاده اند می نگرم که آیا تو را با من دیده اند.

با تو برای رویارویی با تمامِ اشیا همنوا می شوم و دشنۀ بُرندۀ صدق و راستی را بر گردنشان می نهم. من دوستت دارم، ای بی وفایِ من. آنسان که در زندگی ام با عِشق روبه رو نشده ام. (از نامه‌ های غسان کنفانی) ❤️

بادِ بهار آمد، گُل در چمن خندید
نیلوفر از شادی بر ناروَن پیچید

ریزد صبا شبنم، در ساغرِ لاله
بر گُل زِ پشتِ ابر، چشمک زند خورشید

شد از نشاط وُ شور، خندان لبِ غنچه
با شوق رویَش را در چشمِ نرگس دید

برخیز وُ با شادی، چون بلبلان پُر کن
دامانِ گلشن را از نغمۀ امّید 🌷

پ.ن:

🟦 به عالیه عزیزم: محبّتِ من تو را جذب می‌ کند. یقین بدار تمامِ قلب‌ ها مثلِ قلبِ شاعر آفریده نشده است. ضعف و شدت در تمامِ اشیاء مشاهده می‌ شود. پس هیچکس مثلِ من، تو را دوست نخواهد داشت. (بخشی از نامۀ نیما یوشیج به همسرش عالیه) 💌

تا که جهان بوده وُ تا بوده‌ ای
خصمِ جفا، اصلِ وفا بوده‌ ای

ما همه درد وُ تو دوا بوده‌ ای
جانِ جهان دوش کجا بوده‌ ای

نی غلط اندر دلِ ما بوده‌ ای
این که تو بینی نه همان بوده ام

روز همه روز نهان بوده ام
آتشِ سوزنده بِه جان بوده ام

آه که من دوش چِه سان بوده ام
آه که تو دوش که را بوده ای

از غمِ هجرانِ تو تا بودمی
چون سرِ زُلفِ تو دو تا بودمی

تو بِه کجا من بِه کجا بودمی
رَشک بَرَم کاش قَبا بودمی

چون که در آغوشِ قبا بوده ای
ای همه هستی زِ که جویم تو را

در همه جا هستی وُ بویم تو را
جانِ منی بر لب وُ بویم تو را

زَهره ندارم که بگویم تو را
ای منِ بیچاره کجا بوده ای

پرتوی از مهرِ تو در جانِ ماست
زندۀ عِشق از تنِ خاکی رهاست

من پیِ دِل گردم وُ گویم کجاست
رنگِ رُخِ خوبِ تو آخِر گواست

در حرمِ لطفِ خدا بوده ای
در حرمِ لطفِ خدا بوده ای 🌷

پ.ن:

جان وُ جهان! دوش کجا بوده‌ ای؟
نی غلطم، در دلِ ما بوده‌ ای

دوش ز هجرِ تو جفا دیده‌ ام
ای که تو سلطانِ وفا بوده‌ ای (مولوی جان) 💚

🌸 عنوان: حدیث کساء، اثر: رضا بدرالسماء 🌸

هر شَبی عِشقت جگر می‌ سوزدم
همچو شمعی تا سحر می‌ سوزدم

بی پر وُ بالِ توام تا عشقِ تو
گاه بال وُ گاه پَر می‌ سوزدم

چون کنم در رویِ چون ماهت نظر
کز فروغِ تو نظر می‌ سوزدم

چند دارم دیده بر راهِ امّید
کز نظر کردن بَصَر می‌ سوزدم

بی جگر خوردن دمی در من نگر
کز جگر خوردن جگر می‌ سوزدم

گفت با من ساز تا کم سوزمت
گر نمی‌ سازم بَتَر می‌ سوزدم

سرد وُ گرمم می‌ نسازد بی تو زانک
سوزِ عِشقت خشک وُ تر می‌ سوزدم

تا بخواهم سوختنِ یکبارگی
هر دم از نوعی دگر می‌ سوزدم

تا قدم از سَر گرفتم در رهش
از قدم تا فرقِ سَر می‌ سوزدم

تن زن ای عطار وُ عودِ عِشق سوز
تا بِه خلوتگاه بَر می‌ سوزدم 🌷

پ.ن:

خدایا ما محتاجیم!
ما بِه نفسِ علی بن ابیطالب محتاجیم!

ما بِه نگاهِ علی بن ابیطالب محتاجیم!
ما بِه صدایِ علی بن ابیطالب محتاجیم!

ما بِه قدمهایِ علی بن ابیطالب محتاجیم!
ما بِه نیرویِ دستِ علی بن ابیطالب محتاجیم!

🔹 غصّه و ناراحتیِ شیعیان برایِ اهل بیت صلوات الله علیهم أجمعین، غصّه برایِ یک مظلومِ معمولی نیست. که حقّی از او خورده شده است و بر او ظلم شده است! بلکه غصّۀ ما برایِ آنست که او امام بود. حرفش و نفسش، ذکرش، قدمش، نگاهش حقّ بود و باید در بینِ خلایق باشد.

🔹 گریه می کنم چون با کسی که باید باشد و همه از او پیروی کنند، کارهایی کردند که او را از صحنۀ زندگی حذف کنند، تا خودشان حذف نشوند. دشمن همۀ اینها را می دانست و قصد کرد که همۀ اینها را از شیعیان بردارد. تا شیعیان راه را گُم کنند. گمراه شوند. امّا شیعه گریه می کند چون امام را می خواهد. دوری را دوست ندارد. دوری از امام را، برایِ همین گریه می کند. بکاء می کند. که خدایا احتیاجِ ما جُز بِه دیدن و درکِ حضوری و شهودیِ اهل بیت صلوات الله علیهم أجمعین دوا نمی شود.

مثلِ یکی رهگذر از کوچه ها، می گذرم هر سحر از کوچه ها
آی نسیمِ سحری، صبر کن، ما را با خود ببر از کوچه ها

دلتنگم دلتنگ از خانه ها، وز معبر، از گذر از کوچه ها
آی نسیمِ سحری، صبر کن، ما را با خود ببر از کوچه ها

باید پُل زد به خیابانِ عِشق، یک شَب آسیمه سر از کوچه ها
باید با بویِ گُلِ سرخ رفت، جایی دلبازتر از کوچه ها

آی نسیمِ سحری، صبر کن، ما را با خود ببر از کوچه ها
فردا مهمانِ شقایق شوم، بگذرم امشَب اگر از کوچه ها

فرجامم دامنۀ دشت هاست، خواهم رفت آخر از کوچه ها
آی نسیمِ سحری، صبر کن، ما را با خود ببر از کوچه ها 🌷

پ.ن:

سرمایۀ خرّمی بِه جُز رویِ تو نیست
وآرامگهِ خلق بِه جُز کویِ تو نیست

آن جفت که طاق است، قد وُ سایۀ توست
وآن طاق که جفت است، جُز ابرویِ تو نیست (مهستی گنجوی) ❤️

یِك آسمان پرندۀ عاشِق، از گردِ راه باز رسیدند
با بال هایِ روشنی از نور، وقتِ پگاه باز رسیدند

مثلِ پرنده هایِ سبكبال، برخیز وُ با بهار بیامیز
با نغمه هایِ شاد دوباره، شوری بهارگونه برانگیز

در پهنۀ بهارِ تجلّی، ای دِل پرنده باش، رها باش
عالم تمام آینۀ اوست، آنك یِكی از آینه ها باش 🌷

سرا پا دیده می گردم، بِه دیدارِ سرِ راهی
دریغا حالِ عاشِق را، نه می‌ پرسی نه آگاهی

نه روزم را فروغی، نه شَبم را پرتوی از تو
که می‌ دانی وُ می‌ دانم، که هم خورشید وُ هم ماهی

چِه افسونِ دِل انگیز است، در چشمانِ شهلایت
که می جوشد جنونم، چون نگاهم می کنی گاهی

در این سودا وُ شیدایی، چِه سودی عاشِقی دارد
غمی وُ بارِ سنگینی، دِلی وُ عمرِ کوتاهی

دِلارامی که دارد، محفلِ شَب، آفتاب از او
چِه غَم دارد که می میرد چراغی در سحرگاهی

بدین آزرده جانی دشمنِ جانت نمی گویم، تو را
آشفته از جان، دوست می دارم که دلخواهی 🌷