🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

مهتاب با شَب راه نیومد
خزون که کوتاه نیومد

چشمات که بارونی شدن
ابرا که زندونی شدن

اونکه غمِ بغضمو دید
اونکه به دادم نرسید

رفت وُ تو خوابِ قصّه مُرد
حرمتِ فریادمو بُرد

پردۀ آخرِ تگرگ
کوچِ تو بود وُ بغضِ برگ

قصّۀ عِشقی که هنوز
دلگیره وُ ترانه سوز

رو آسمونا بنویس
نایِ پریدن دیگه نیست

تو چشمایِ قاصدکا
شوقِ رسیدن دیگه نیست

تو ای همیشه همسفر
دوباره بچگی نکن

با این شکسته بال وُ پَر
دیگه غریبگی نکن

هنوزِ هراسِ کوچه ها
تو رو به یادم میارن

ستاره هایِ شَب زده
بغضِ چشاتو کم دارن

نذار گلایِ باغچه مون
محکومِ این خزون بشن

کبوترایِ نیمه جون
مَصلوبِ آسمون بشن

حادثۀ هق هقِ من
حیفه که ناتموم بشه

طلوعِ بی وقفۀ تو
به دستِ من حروم بشه

خورشیدِ دشنه خوردمو
تو سایه ها اَمون بده

تو بُهتِ این ثانیه ها
عِشقو به من نشون بده 🌷

پ.ن:

تر بود بسترِ دِل، از چشم وُ هق‌ هقِ من

در پایِ یادت ای گُل شبنم چکیده بودم (سید حسن حسینی) 🖤

زِ آتشِ عشقِ تو تا این دلِ دیوانه بسوخت
هر چه جُز مهرِ رُخت بود در این خانه بسوخت

تا به زنجیرِ سرِ زُلفِ تو پابست شدم
دلِ یک شهر به حالِ منِ دیوانه بسوخت

دانۀ خال چو بر آتشِ رویت دیدم
خرمنِ عمرِ من از حسرتِ آن دانه بسوخت

دلِ سوزان که به گیسویِ تواش منزل بود
آتشی داشت کز آن عود صفت شانه بسوخت

آشنایی چو برید از من وُ پیوست به غیر
دوست سهل است، که بر من دلِ بیگانه بسوخت

شمع‌سان چهره برافروزد وُ پروا نکند
آنکه مرغِ دلِ عُشاق چو پروانه بسوخت

سالها آتشِ عِشقت به دِلم ماوا داشت
دامنی هجرِ تو بر وی زد وُ کاشانه بسوخت

همت از همتِ پروانه خجل گشت چو دید
که چه‌سان خویش بر آتش زد وُ مردانه بسوخت 🕯

پ.ن:

داره بارون میاد بازم، رویِ سقفِ اتاقم
منو یادِ تو میندازه، نمی زاره بخوابم

بیا آروم کن این دردو، که از دنیا بُریدم
واسه تسکینِ این دوریت، بازم عکساتو دیدم (آریا کمالی) 🖤

پ.ن۲:

کاش به جای تمامِ چیزهایی بودم که دوستِشان داری آپامه 🖤

دو پرنده، دو کبوتر
یار وُ همسر، دو تا همدم

دو جوون از نسلِ دریا
مهربون وُ عاشقِ هم

یکیشون از یاس وُ شبنم
پُر احساس، پُر از راز

یکی از جنسِ شقایق
پُره از عِشق، زندگی ساز

هر دو لیلی، هر دو مجنون
هر دو شیدا، هر دو مفتون

می روند از سر بگیرن
زندگی رو از دِل وُ جون 🌷

زندگی یِه جادۀ بی انتهاست، تویِ این جاده همه مسافرن
اونایی که اومدن باید برن، اونا که نیومدن منتظرن

یِکی تو حجلۀ رویا، مثلِ یِه تازه عروسه
یِکی تو جشنِ ستاره، گُلِ خورشید وُ میبوسه

مثلِ یِه زمزمه روشن، مثلِ یِه گِریه صمیمی
یِه صداقته همیشه، یِه رفاقته قدیمی

یِکی تو هوایِ پرواز، یِکی رو مخملِ آواز
یِکی تازه مثلِ گیلاس، یِکی شیرین مثلِ آواز

یِه نفر هست که واسه اون دلِ من می خواد بباره*
میونِ ذکرِ نسیمه، تو سجودِ آبشاره

اسمِ اون رو لبِ روده، میونِ سینۀ کوهه
بی نیازه، مهربونه، بی نظیره، باشکوهه 🌷

نبودی نبودم، تو هستی که هستم
بِه تو تکیه میدم، تو رو می‌ پرستم

بِه تو تکیه میدم، که عاشِق‌ ترینی
‌که دلواپسِ لحظه‌ هایِ زمینی

من از تو نگُفتم، شنیده گرفتی
بِه یادت نبودم، ندیده گرفتی

می‌ خوام مثلِ آینه، پیشِ روت بشینم*
تو رو با تمومِ وجودم ببینم

بذار روحِ من، با نگات زیر وُ رو شه
بذار پیرهنِ آسمونو بپوشه

همه دِلخوشی‌ هام، گُذشت وُ تو موندی
تو بیراهه‌ هامو، بِه مقصد رسوندی

امیدم بِه جُز تو، شُده نا امیدی
همیشه تو آخر، بِه دادم رسیدی 🌷

مات وُ مبهوت تک و تنها، بویِ غُربت با من وُ ما
یِه تبسُّم خالی از عِشق، غرقِ خواهش یِه تمنّا

خیلی سخته دِل گُسستن، دِل بُریدن دِل شِکستن
سخته تکرار هی تکرار، رفتن امّا نرسیدن

اگه هیچم اگه پوچم، اگه زخمم اگه مرهم
یه جوونم خالی از رنگ، باهم امّا جُدا از هم

خالیه سُفرمون از عِشق، سَقفمون در هم شکسته*
پُرم از بغضِ غریبی، زانوهام بی تاب وُ خسته 🌷