🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

بهار آمد وُ شمشاد ها جوان شده اند
پرندگانِ مهاجر ترانه خوان شده اند

دوباره پنجره ها بالِ عِشق وا کردند
دوباره آیینه ها با تو مهربان شده اند

شکوفه هایِ معطر دوباره می خندند
که میزبانِ قدمهایِ ارغوان شده اند

بهار آمد وُ شمشاد ها جوان شده اند
پرندگانِ مهاجر ترانه خوان شده اند

بهار آمد وُ آن لاله هایِ روشن دشت
چراغِ خلوتِ شبهایِ عاشقان شده اند

صنوبرانِ جوان رویِ شانه هایِ زمین
دوباره چتر گشودند وُ سایه بان شده اند 🌷

درآ ای جان بِه صحرایِ محبّت
بچین گلهایِ زیبایِ محبّت

در وُ دیوارِ دِل را در بهاران
گُل آذین کُن بِه گلهایِ محبت

بِه باغِ زندگی سروِ روان باش
زِ سبزی ایمن از بادِ خزان باش

بیفکن سایه بر سَر رهروان باش
اگر آزاده ای راحت رسان باش

بهار آمد زِ نو شوری بِه پا کرد
پرستویِ مهاجر را صدا کرد

نسیمِ صبحگاهی با محبّت
گره را از لبانِ غنچه وا کرد 🌷

وقتی که پا میزاره، دریا بِه رویِ شن ها
مرغابی ها می شورن، پرهاشونو تو دریا

وقتی برایِ ساحل، دریا صدف میاره
شَب ها بِه رویِ بندر، بارونه ماه می باره

یادِ تو در دلِ من، طوفان بِه پا می کنه*
تا ساحلِ زندگی، با من شنا می کنه

وقتی موج هایِ سنگین، از پله هایِ دریا
میرن که سر بزارن، بِه رویِ تخته سنگ ها

وقتی که دستِ دریا، رو شونۀ غروبه
خورشید خانم هراسون، تو خونۀ غروبه

حالا غروب که میشه، بی تو دِلم می گیره*
مثلِ ماهی تو ساحل، جون میده وُ می میره

بعدِ تو مرغابی ها، همزادِ آب نمی شن
موجایِ خسته بی تو، زنجیرِ خواب نمی شن 🌷

ای گُلِ من باز بِه بار آمدی
هم‌ نفسِ بادِ بهار آمدی

رازِ شکُفتن زِ تو آموختیم
تا سحر از خلوتِ یار آمدی

مرغِ غزل خوان بِه تمنّایِ تو
نغمه کنان روی بِه باغ آورد

سبزه بِه بویِ تو برآید زِ خاک
لاله بِه سویِ تو چِراغ آورد

چهره گشودی بِه گلستانِ عِشق
آیینۀ رویِ نگار آمدی

عطرِ پراکنده بِه صحرایِ دوست
غالیه گون، غالیه بار، آمدی

ای گُلِ من در چمنِ زندگی
روزِ تو هر روز چو نوروز باد

دامنِ گُل پرورت ای جانِ عِشق
در طلبِ لاله، دِل افروز باد 🌷

سبز چون بهاران کُن، باغِ زندگانی را
بر دلِ صبا انداز، شوقِ گُل فشانی را

با ترانۀ سبزِ قمریانِ شور انگیز
در دِلم تداعی کُن، فصلِ نوجوانی را

شد گسسته پیوندِ رشتۀ محبّتها
همچو رود جاری کُن، موجِ مهربانی را

با ترنمِ سبزِ خندۀ اقاقی ها
سبزه زارِ شادی کُن، باغِ ارغوانی را

با صدایِ پُر شورِ نوبهارِ خندیدن
بر نهالِ دِل بنشان، مرغِ شادمانی را

تا ترا بود اینک، تکیه گاهی از امید
بر زمینِ حسرت زن، پشتِ ناتوانی را

در سکوتِ تنهایی، تا زِ پا نیفتادم
همصدا بخوان با من، شعرِ همزبانی را 🌷