🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

همه هست آرزویم كه ببینم از تو رویی*
چِه زیان تو را كه من هم برسم بِه آرزویى؟

بِه‌ كسى جمالِ خود را ننموده‌‏ اىّ وُ بینم
همه‌ جا بِه‌ هر زبانى بُوَد از تو گفت‌ و گویى

غَم وُ درد وُ رنج وُ محنت همه مستعدّ‌ قتلم
تو ببُر سَر از تنِ من، ببَر از میانه گویى

بِه رهِ تو بسكه نالم، زِ غمِ تو بسكه مویَم
شده‌‏ ام زِ ناله نالى، شده‌ ‏ام زِ مویه مویى

همه خو‌شدِل اینکه مُطرب بزند بِه تار چنگی
من از آن خوشم كه چنگى بزنم بِه تارِ مویى

چِه شود كه راه یابد سوىِ آب، تشنه‌ کامى؟
چِه شود كه كام جوید زِ لبِ تو، كام‌ جویى؟

شود اینكه از ترحّم، دمى اى سحابِ رحمت
منِ خشک‌ لب هم آخر زِ تو تَر كنم گلویى؟

بشكست اگر دلِ من، بِه فداىِ چشمِ مستت
سرِ خُمّ‌ مِى سلامت، شكند اگر سبویی

همه موسمِ تفرّج بِه چمن روند وُ صحرا
تو قدم بِه چشمِ من نِهْ، بنشین كنارِ جویى!

نه بِه‌ باغ رَه دهندم، كه گُلى بِه كام بویم
نه دِماغِ اینكه از گُل شنوَم بِه‌ كام، بویی

زِ چِه شیخِ پاکدامن، سوىِ مسجدم بخوانَد؟
رُخِ شیخ وُ سجده‌‏ گاهى، سرِ ما وُ خاکِ كویى

نه وطن‌ پرستی از من بِه وطن نموده یادی
نه زِ من کسی بِه غربت بنموده جست‌ و جویی

بنموده تیره‌ روزم، ستمِ سیاه‌ چشمى
بنموده مو سپیدم، صنمِ سپید رویى

نظرى بِه سوىِ رضوانىِ دردمندِ مسكین
که بِه‌ جُز دَرَت، امّیدش نبوَد بِه هیچ‌ سویى‏ 🌷

🌸 باغ لاله های گچسر (ایران) 🌸

تو مپندار که از خاکِ درت مهجورم
بِه تو نزديك چنانم که زِ خود هم دورم

هر چِه نزديك شوم با تو، زِ خود دور شوم
تو مپندار که از خاکِ درت مهجورم

گر بِه غیر از نمكِ لعلِ تو چَشمم بلبی است
حقّ نوشين نمكِ لعلِ تو، سازد كورم

گر نه انگشت نما کرده مرا ابرویت
در همه شهر چرا چون مهِ نو مشهورم؟

ننمودم عسلی از لبِ نوشینِ تو نوش
آسمان کرده چرا نیش خورِ زنبورم؟

نه عجب شور بِه پا کرده ام اندر همه شهر
نمكين لعلِ تو انداخته بر سَر شورم

قادرم اینکه بِه پایت سرِ خود را، فکنم
علم الله که نباشد بِه جُز این مقدورم

ناظرم گر بِه همه روی، بِه من خُرده مگیر
که بِه جُز دیدنِ رویت نبود منظورم

دردِ عشقِ تو نموده است بسی بیمارم
رنجِ هجرِ تو نموده است بسی رنجورم

گوهر حضرتِ سردارِ عشایر که بِه فارس
رسدم گر غمی از دیدنِ او مسرورم

بادۀ مرحمتش گر چکدم در ساغر
شورِ مستیم فزاید، نهلد مخمورم 🌷

پ.ن:

ما مردان اگر عاشقِ زنی شویم، بر دربِ قلب‌ هایمان قفل می‌ زنیم. 💔

زنده آن تن که تو آسایشِ جانش باشی*
چون بِه پیری برسد بختِ جوانش باشی

بِه دِلم چون زنی آتش بكن اندیشه از آن*
که گر این خانه بسوزد، تو میانش باشی

چشم پوشی کن از آن یار که اندر نظرش
دگرانند وُ تو دائم نگرانش باشی

هر که در مزرعِ دِل، دانۀ مهرِ تو فشاند
تو در آخر شررِ خرمنِ جانش باشی

خستگیهایِ دِل از محنتِ دهر ای غمِ هجر
کم نباشد که تو هم بارِ گرانش باشی

پیشِ تیرش همه کس سینه هدف ساخته است
تو بکن همّتی ای دِل که نشانش باشی

من که ای اشک بِه گردِ سمِّ اسبش نرسم
تو برو بلکه جلو گیرِ عنانش باشی

آنکه، لب جرأتِ بوسیدنِ پایش نکند
گو چِه سان طالبِ کامی زِ دهانش باشی؟

فیضِ روحِ دمِ عیسی بود اندر لبِ آن
که تو در هر نفسی وردِ زبانش باشی

منشین تا بتوانی بِه سرِ خوانِ لئيم
که خوری خون دمی ار بر سرِ خوانش باشی 🌷

بِه چشمِ بی خردان، باشد این سرایِ بهشت
کسیست آدمِ عاقل که این بهشت، بهشت

فراغت وُ لبِ نان، دلقِ کهنه، فرشِ حصیر
دو روز زندگی، این چار، بِه زِ هشت بهشت

بِه قصر وُ باغ، چِه نازی؟ که بس عمارت ها
بنا شود که تو، ای خواجه خاك باشی وُ خشت

کسی که قالبِ او خشت گردد آخرِ کار
بِه حیرتم که نهد از چِه خشت بر سرِ خشت؟

رضا بِه قسمتِ خود شو، که خامۀ ازلی
همین نصیبه بِه پیشانیِ من وُ تو نوشت

گذشت عمر بِه غفلت، ببین بِه مویِ سپید
که زالِ چرخ عجب پنبه‌ ای برایِ تو رِشت

بِه خویش غرّه مشو زاهدا، که روز درو
شود پدید که هرکس برایِ خویش چِه کِشت

مباش در پیِ آزارِ کس، چِه نیک وُ چِه بد*
که کس نزیست در این خاکدان، چِه خوب وُ چِه زشت

یکیست مقصد وُ مقصودِ هر دو ای زاهد
چِه عابدانِ مساجد، چّه موبدانِ گذشت

بِه یادِ جنّت وُ غلمان، بِه نقد، رضوانی
غنیمت اند، پریچهرگانِ حور سرشت 🌷