🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

دِل جورِ تو ای مِهرگُسِل می‌ خواهد
خود را به غمِ تو متّصل می‌ خواهد

می‌ خواست دلت که بی دِل وُ دین باشم
باز آ که چنان شدم که دِل می‌ خواهد! (حکیم بهایی)
●●●

دِل وصلِ تو ای مِهرگُسِل می‌ خواهد
ایّامِ وصال، متّصل می‌ خواهد

مقصودِ من از خدای باشد وصلت
امید چنان شود که دِل می‌ خواهد! (ابوسعید ابوالخیر)
●●●

دِل، وصلتِ آن شمعِ چِگِل می‌ خواهد
کو روز وُ شبش، خوار وُ خجل می‌ خواهد

بس خون که زِ دیدگان بباید پالود
تا کار چنان شود که دِل می‌ خواهد! (اثیر اخسیکتی)
●●●

دِل باز مرا خوار وُ خجل می‌ خواهد
از من رُخِ آن شمعِ چِگِل می‌ خواهد

جان می‌ خواهد یار وُ بدو خواهم داد
زیرا که چنان است که دِل می‌ خواهد (کمال اسماعیل)
●●●

دِل، دوری از آن شمعِ چِگِل می‌ خواهد
بیزاری از آن مِهرگُسِل می‌ خواهد

فی الجمله بسی خونِ جگر باید خورد
تا کار چنان شود که دِل می‌ خواهد! (قمر اصفهانی)
●●●

آزارِ من آن مِهرگُسِل می‌ خواهد
غمگین دلِ زار متّصل می‌ خواهد

با دِل نه چنان است که من می‌ خواهم
با من نه چنان است که دِل می‌ خواهد (علی‌ نقی کمره‌ ای)

بر من چو فراقِ آن بهشتی گذرد
روزم بِه فغان، شبم بِه زشتی گذرد

دور از تو، چنان اشک زِ چَشمم خیزد
کز تارَکم، آسمان بِه کشتی گذرد 🕯

دیدی چِگونه ما را بُگذاشتیّ وُ رفتی
بی‌ موجبی، دِل از ما برداشتیّ وُ رفتی

رُخ در سفر نهادی، ناگاه عالمی را
چون زُلفِ خود پریشان بُگذاشتیّ وُ رفتی

چشمم که آب خوردی از رویِ گُلعذارت
ناگه بِه خارِ هجران انباشتیّ وُ رفتی

تخمی‌ ست هجرِ رویت، بارش هلاکِ جانم
تا خود چگونه روید، تو کاشتیّ وُ رفتی

در دام جُز اثیرت، تَردامنی دو بودند
او را بِه دستِ ایشان بُگذاشتیّ وُ رفتی 🕯

از جان که نداشت هیچ سودم، تو بِهی
وز دِل که فرو گذاشت زودم، تو بِهی

از دیده که نقشِ تو نمودم، تو بِهی
دیدم همه را وُ آزمودم، تو بِهی 🌷

جانم فدایِ توست، که جانانِ من تویی
شمعِ وُثاق وُ تازه‌ گلستانِ من تویی

هستند شاهدانِ شِکر لب بِه عهدِ تو
لیکن از آن میانه بِه دندانِ من تویی

جان بر سرِ غمِ تو نهم، وز من این سخن*
بی‌ حرمتی‌ ست، جان چِه بُود؟! جانِ من تویی

در عشقِ تو، بِه خدمتِ سلطان برآمدم
ای مَه! سعادت تو که سلطانِ من تویی

آن کس که گفت اثیر! بِه زَنگان چِه می‌ کنی
زاین نکته غافل است که زَنگانِ من تویی 🌷

تن در دادم بِه دردِ عاشِق‌ فکنت
دِل بنْهادم بِه فرقتِ دِل‌ شکنت

یا دورِ فلک باز رهاند زِ خودم
یا آهِ سحر باز رساند بِه مَنَت 🕯

دِل بر تو بِه دِل نمی‌ گزیند چِه کنم؟
جُز با غمِ تو نمی‌ نشیند چِه کنم؟

واین دیده که امروز تو را می‌ بیند
فردا که مبادا که نبیند چِه کند؟ 🕯

صد باره وجود را فرو بیخته‌ اند
تا همچو تو صورتی برانگیخته‌ اند

سبحان‌ الله، زِ فرقِ سر تا پایت
در قالبِ آرزویِ من ریخته‌ اند. 🌷

پ.ن۱:

زان زنگ که بر رویِ وی آمیخته‌ اند
کو دِل که دَرو فتنه نینگیخته‌ اند

آن شخصِ لطیف‌ تر زِ جان را گویی
در قالبِ آرزویِ من ریخته‌ اند. (اسعد دهستانی) 💛

پ.ن۲:

چون صورتِ زیبایِ تو انگیخته‌ اند
صد حُسن وُ ملاحت بهم آمیخته‌ اند

القصّه که شکلِ عالم‌ آرایِ تو را
در قالبِ آرزویِ من ریخته‌ اند. (هلالی جغتایی) 💜