🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

می‌ کنم هم من غلط، هم می‌ کند جانان غلط!
شِکوِۀ من، جورِ او، هم این غلط، هم آن غلط

داده فرمانم به دوری، وه! چه سازم؟ چوُن کنم؟
بردنِ فرمان غلط، نابردنِ فرمان غلط

گر نهد او داغ، باشد بستنِ مَرهم خطا*
ور دهد او درد، باشد کردنِ درمان غلط

لب گزد هر گه که خواهم بوسمش روزِ وداع
هست یعنی از چنین لب کندنِ دندان غلط

بس عجب بود اینکه مهمانِ گدایِ خود شدی!
گوئیا ره کرده‌ ای ای خسروِ خوبان، غلط

گفتم ار «مَهْ» مُصحفِ رویِ تو را، از من مرنج
سهو شد استغفرالله! می‌ شود قرآن غلط؟!

گفته‌ ای جایی شکایت کرده از جورم نقی
حاش لله! کی؟ کجا؟ کذب، افترا، بهتان، غلط 🌷

بر من بسی بگزیده تو، بر تو کسی نگزیده من
ای همچو من پُر دیده تو، وی همچو تو کم دیده من

فرهاد وُ من هر یک روان، کردیم بر قدرِ توان
یک جویِ شیر از سنگِ او، وی جویِ خون از دیده من

او خُفته شب‌ ها تا سحر، با غیر، بر گلبرگِ تر
خار وُ خسک از رهگذر، یک یک به مژگان چیده من

او مِی زده با دیگران، من داده سَر آه وُ فغان
تا کی کند نشنیده او؟ تا کی کنم نادیده من؟

اغیار با برگ وُ نوا، از باغِ وصلش دست‌ ها
گُل چیده وُ بر دست‌ ها داغِ ملامت چیده من

او قد به ناز افراخته، من تن به عجز انداخته
مانند سرو وُ فاخته، بالیده او، نالیده من

دِل با خیالش روبرو، شَب تا سحر در گفتگو
گِردِ دِلم گردیده او، گِردِ سرش گردیده من

بر من دوانده اَبرَشی، جادو وَشی، مردم کُشی
در خود ندیده جنبشی، بر خویش ناجنبیده من

او خورده مِی با مدعی، در خاک وُ خون زین غَم نقی
خونی به حسرت خورده وُ خاکی به لب مالیده من 🕯

پ.ن:

زِ حدّ بگذشت مُشتاقی وُ صبر اندر غَمت یارا
به وصلِ خود دوایی کن دلِ دیوانۀ ما را

علاجِ دردِ مُشتاقان طبیبِ عام نشناسد
مگر لیلی کند درمان غمِ مجنونِ شیدا را (سعدی شیرازی) 🖤

شَبی جُدا زِ تو بر بستری قرار ندارم*
که تکیه بر دمِ شمشیرِ آبدار ندارم

زِ آهِ گرمِ من ای همنشین بترس که امشَب*
چو شعله در اثرِ خویش اختیار ندارم

منم بِه بادیۀ غَم، درختِ سوخته برگی*
که چشمِ نشو وُ نمایی زِ روزگار ندارم

منم بِه وادیِ درد آن گیاهِ خشک که هرگز*
خبر زِ آمدن وُ رفتننِ بهار ندارم

سپهرِ محنت وُ دردم نقی که از غمِ ماهی*
هزار داغ بِه دِل دارم وُ قرار ندارم 🕯

تا خط زِ رُخش سَر زده با من سخنش نیست
چندان بِه خود افتاده که پروایِ منش نیست

داغی بِه جگر هست مرا تازه زِ خطش*
امّا بِه جگر سوزیِ داغِ کهنش نیست

با هر خس وُ خارش سر وُ کاریست نهانی
پیداست که دیگر گُلی اندر چمنش نیست

کو تاب که پُر گردد از آن سیمبر آغوش؟*
کس صاحبِ این حوصله جُز پیرهنش نیست

عِشق است سرا پایِ وجودِ نقی امروز
جُز عِشق، کسی والیِ مُلکِ بدنش نیست 🌷

حاصلِ سودایِ این بازار، دائم سود نیست
سر مپیچ از خطِّ او، هیچ آتشی بی‌ دود نیست

یارِ ما را حُسنِ صوتی گر نباشد، گو مباش
حُسنِ یوسف هیچ کم از نغمۀ داوود نیست

دردِ عِشق است اینکه با جان دارد آمیزش، طبیب*
رنجِ خود ضایع مکن، این درد را بهبود نیست

هر که را می‌‌ بینم از خوبان تویی منظورِ من*
پیشِ من، غیر از تو در عالم کسی مقصود نیست

معنیِ حرف است مطلب اهلِ معنی را نقی!
صورتِ خال‌ وُ خط از مطلوب‌ِ شان مقصود نیست 🌷

کشد چو سویِ چمن بی قدت ملال مرا
گزد چو مارِ سیه سایه نهال مرا

چنان رمیده دِل از گُلرخانِ لاله عذار
که آتشست گُل وُ لاله در خیال مرا

بِه قتلم آهویِ او گشته آنچنان شیرک
که گر بِه دشت روم، خون خورد غزال مرا

امشَب از یادِ تو دِل قابل خوش واقعه‌ ایست*
کاش می‌ آمد وُ می‌ برد، دمی خواب مرا

من نیم قابلِ لطفِ تو مرا پاک بسوز*
چوبِ خشکم، نه نهالم که دهی آب مرا

آبِ خضرم نکند فایده، آن نخلم من*
که در این باغ رساندند، بِه خوناب مرا

تا گدازد تن وُ پیچم بِه خود وُ ریزم اشک*
چرخ چون رشتۀ نمدیده، دهد تاب مرا

باکم از کشته شدن نیست نقی در ره عِشق*
می کشد کشمکشِ خنجرِ قصاب مرا 🌷

رقم کند چو قلم، سوزِ هجر بر کاغذ
فتد زِ گرمیِ آن، پیچ وُ تاب در کاغذ

مگر دلِ تُنُکِ تیرۀ شکستۀ ماست*
درون پُر از گِله، لب‌ بسته، بی‌ خبر کاغذ

بِه او چو نامه نویسم، کنند دیده وُ دِل*
زِ آه وُ گریه، گَهی خشک وُ گاه تَر کاغذ

بِه پیشِ غمزۀ او دِل چنان بُود که کسی
بِه پیشِ ناوَکِ پَرّان کند سپر کاغذ!

فغان که آن بتِ محجوب گشت خانه‌ نشین
زِ بس که عاشِقش افکند بر گذر کاغذ

دِلم پَرد زِ پیِ نامه‌ اش بِه استغفار
زِ هر طرف چو برآرد بِه حشر، پر کاغذ

عجب که نیست نقی نیشکر نیِ قلمت
چنین که شعرِ تو بِگرفته در شکر کاغذ 🌷

ترسم که دِل از شوقِ دِلارام بمیرد*
کامی نکند حاصل وُ ناکام بمیرد

امروز دگر پرسشِ من کُن بِه تکلّف
که این خسته اگر دیر زیَد شام بمیرد

قاصد مرسان مژدهٔ دیدار، مبادا
کم حوصله از لذّتِ پیغام بمیرد

ای وای بر آن مرغِ گرفتار که از وی
صیّاد شود غافل وُ در دام بمیرد

قربان‌ شدنِ گردشِ چشمِ تو نقی را*
بِه نیست، که از گردشِ ایّام بمیرد 🌷