🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

عمریست تا به دردِ محبّت فسانه‌ ایم
چون سایه زِ آفتابِ طرب بر کرانه‌ ایم

چون زُلف، بس که مستِ پریشانیِ خودیم
در بندِ یک خرام نسیمِ بهانه‌ ایم

بر مصرِ دام وُ شهرِ قفس کم گذشته‌ ایم
ما مرغِ روستاییِ این آشیانه‌ ایم

بوسیم دست وُ پای چه دشمن چه دوست را
در دِیر و کعبه، هم در وُ هم آستانه‌ ایم

با ناقصان خوشیم که منّت نمی‌ نهند
بر هیچکس که: کاملِ این کارخانه‌ ایم

چون از هجومِ شوق، صد آغوش گشته‌ ایم*
گرنه، به دستِ شاهدِ اندوه شانه‌ ایم

بی‌ کار نیستیم - فصیحی!- در این دیار
محنت‌ سِتان وُ ناله‌ فروشِ زمانه‌ ایم 🌷

خونِ شکایتم زِ لبِ زخم چون چکد*
ز آنجا که تیغِ او نرسیدست خون چکد

نازم بِه سعیِ شوق که بی دستِ کوهکن
از تیشه زخم در جگرِ بیستون چکد

در جوشم آن چنان که زِ چشمِ جراحتم*
دریا بِه نیم قطره رسد تا برون چکد

در رزمگاه عِشق که گُلزارِ دوستی‌ ست
بر عقل زخم آید وُ خون از جنون چکد

لبریزِ زخمِ اوست فصیحی تنم چو گُل*
چندان که نامم ار بفشارند خون چکد 🌷

باز دِل در موجِ تبخال از تبِ حرمانِ کیست*
لخت لختش در خروش از شعلۀ هجرانِ کیست

جانِ ما خود بال افشان از پیِ محمل برفت*
یارب این مسکین که می سوزد فراقش جانِ کیست

سرگران گر بر مزارِ کُشتگان بگذشت دوست*
بر لبِ زخمِ شهیدان نوحه پس قربانِ کیست

دستِ ما از دیده در هجران فزون بگریستی*
گر بدانستی که مسکین دور از دامانِ کیست

سالها شد کز فراقِ ما فصیحی پاک سوخت*
این نگاه خونچکان از دیدۀ گریانِ کیست 🌷

ما غریبان را زِ ناکامی کنار جان پُرست
دیده از خونِ جگر لبریز وُ دِل زِ افغان پُرست

ره نمی یابد اجل هم بر سرِ بالینِ ما
بس که ماتمخانۀ ما از غمِ هجران پُرست

نیستم آگه که بر دِل ناوکِ شوقم که زد
لیک می بینم که بازم سینه از پیکان پُرست

بر سرِ کویت شهیدان خاک گشتند وُ هنوز
همچنان از خونِ دلشان دیده وُ دامان پُرست

های هایِ گریه ام را خنده پندارند خلق
با وجود آن كز اشکم دامنِ دوران پُرست

پارسا دامن کشان گو مگذر اندر کویِ دوست
ز آن که از خونِ شهیدان خاکِ این میدان پُرست

ای فصیحی درد می خواهند در بازارِ عِشق
ورنه جيبِ قدسیان هم از دُرّ ایمان پُرست 🌷

پ.ن:

لبریزِ زخمِ اوست فصیحی تنم چو گُل

چندان که نامم ار بفشارند خون چکد (فصیحی هروی) 🖤

پ.ن۲:

گفتی که بگوی با من احوالِ تو چیست

احوالِ من این‌ که بی‌ تو می‌ باید زیست (ظهوری ترشیزی) 🖤

‏━━━━━━━━━━━‏━━━

هرگز گفتی که حالتی حالِ تو چیست

خون باد دلِ کسی که بندد بِه تو دِل (حالتی طهرانی) 🖤

عالم زِ ما تهی وُ زِ افغانِ ما پُر است
شد عندلیب خاک وُ چمن از نوا پُر است

در دِل نگنجدم غمِ هجر وُ امیدِ وصل
کاین آینه چو رویِ بتان از صفا پُر است

خون ریز وُ شاد زی که لبِ ‌تشنگانِ تو
گر از نفس تهی‌ است ولی از دعا پُر است

خوبان هزار سنگِ جفا بر دِلم زدند*
وین شیشهٔ شکسته همان از وفا پُر است

مضراب گیر نیست فصیحی زِ بس گُداخت
ورنه چو تارِ چنگ تنش از نوا پُر است 🕯

ما زِ مادر داغ بر دِل، خاک بر سَر زاده‌ ایم*
همچو طفلِ غنچه در دامان نشتر زاده‌ ایم

نامِ ما مردودِ عالَم، روزیِ ما خونِ دِل*
ما وُ غَم گویا بِه یِک طالع زِ مادر زاده‌ ایم

شسته‌ ایم از دِل بِه‌ خونِ عافیت نقشِ مُراد*
ما همان‌ دم کاندرین نُه‌ طاقِ شش‌ در زاده‌ ایم

اشکِ یعقوبیم وُ از داغِ جگر جوشیده‌ ایم*
آه مجنونیم وُ از دریایِ آذر زاده‌ ایم

از شرابِ تلخکامی تشنه لب خواهیم مُرد*
ما که همچون موج در دامانِ کوثر زاده‌ ایم

در گلستانی که هر خارش پیمبر زاده‌ ایست*
میوۀ هیچیم ما، وز نخلِ بی‌ بَر زاده‌ ایم

شعلۀ شوقیم وُ از دلهایِ خونین سَر زده*
غیر پندارد فصیحی ما زِ اخگر زاده‌ ایم 🌷

ستم زِ نرگسِ مستت ستمگری آموخت*
جنون زِ زُلفِ سیاه تو داوری آموخت

تو را خدایی آموزد اَر اراده کنی
بِه یوسف آنکه طریقِ پیمبری آموخت

تو را بِه حُسن ستایش کنند وُ زآن غافل*
که حُسن هم زِ جمالِ تو دِلبری آموخت

چِه یوسفی تو که از ذوق نامه‌ بردنِ ما
روانِ دلبرِ کنعان کبوتری آموخت

بِه گنج‌ هایِ قناعت فرو نیارد سر
زِ همّت آنکه فسونِ توانگری آموخت

شدیم بلبل وُ از بختِ ما، در این گلشن
بهار همچو خزان کیمیاگری آموخت

هزار درسِ نِکو اَختری فصیحی! بود
در آن دیار که بختم بد اختری آموخت 🌷

شوقِ دیدارِ تو چون چشمِ مرا باز کند*
مژه پیش از نگهم سویِ تو پرواز کند

قیمتِ حُسن زِ بس عشقِ تو افزود کنون
داغِ غَم بر جگرِ سوختگان ناز کند

بِه مسیح ار چمن داغِ مرا بفروشند
هر دمش تازه تر از شبنم اعجاز کند

دِلم از خدمتِ امّید بِه جایی نرسید
همّتِ یاس مگر زآنکه دری باز کند

عِشق درِ گنجِ غَم ار دستِ کَرَم بگشاید
همّت آنست که ما را همه تن آز کند

ریختی خونِ فصیحی زِ سرش زود مرو
باش تا شکرِ کرمهایِ تو آغاز کند 🌷

شَب‌ ها دو لبِ من بِه‌ هم از ناله نیاید؛ تا او همه ‌شَب خفته دهن‌ بر‌ دهنِ کیست 🕯

جان بی‌ رُخِ تو دردِ دلِ غَم‌ زده داند*
ماتم ‌زده حالِ دلِ ماتم ‌زده داند

پی بُرده‌ ام از عِشق بِه جایی که ره آنجا
دیوانهٔ بر سرِ عالم زده داند

این ذوقِ پیاپی که مرا از میِ عِشق است
در بزمِ بلا، جامِ‌ دمادم‌ زده داند

زان طرّهٔ برهم ‌زده آشفته‌ دِلان را
حالی ‌ست که آشفتهٔ برهم‌ زده داند

کوهِ غمِ فرهاد زِ من پُرس، فصیحی*
کاندوهِ دلِ غَم ‌زده را غَم ‌زده داند 🌷

چون شعله پُر تب است، درون وُ برونِ ما
تبخال می‌ زند، لبِ خنجر زِ خونِ ما

بر سر زند وفا وُ کند بر زمانه ناز
هر لاله‌ ای که بشکفد، از بیستونِ ما

کو گریه‌ ای که خندۀ شادی، چمن چمن
جوشد بِه‌ جایِ شعله، زِ داغِ درونِ ما

زُلفی دِلم ربود، که در دیدۀ خرد*
شد مردمکِ سیاهی، داغِ جنونِ ما

گفتیم بشکفیم دو روزی در این چمن
دیدیم رویِ عالم وُ بد شد شگونِ ما

سرچشمۀ غَمیست فصیحی بِه‌ فیضِ عِشق
هر زخم، تیشه در جگرِ بیستونِ ما 🌷

مستانِ غَمت، درد بِه درمان نفروشند
یِک جرعه ازین جام، بِه صد جان نفروشند

عِشق است دکانی، که متاعش همه درد است
اینجا، دلِ شاد وُ لبِ خندان نفروشند

کو صبر، که گوید بِه دِل وُ دیده فصیحی
تا این گهرِ اشک، بِه دامان نفروشند. 🌷

زآن خوب‌ تری، که کس خیالِ تو کند
یا همچو منی، فکرِ وصالِ تو کند

شاید که بِه آفرینشِ خود نازد
ایزد، چو تماشایِ جمالِ تو کند 🌷

نخلِ طربم، هیچ مرا برگ وُ بری نیست*
فرزندِ خزانم، زِ بهارم خبری نیست

از باغِ وفا مگذر اگر تشنه کامی
کآنجا همه گر بید بود بی ثمری نیست

بر بام وُ درِ دوست تجلّی نفشاندند
گویا که درین کوچه پریشان نظری نیست

گویند که بیگانه پرست است غمِ دوست
صد شکر که بیگانه تر از ما دگری نیست

روزی که درِ گنجِ کَرَم باز کند حُسن
سرمایۀ ما هیچ بِه جُز چشمِ تری نیست*

لختِ دِلم از دیده کند سویِ تو پرواز*
مشتاقِ ترا شوقِ کم از بال وُ پری نیست

گر لذتِ داغِ جگر این است فصیحی
صد حیف که بر هر سرِ مویم جگری نیست 🌷

امشَب از شعلهٔ آهم، جگرِ غَم می‌ سوخت*
بر من وُ زندگیِ من، دلِ ماتم می‌ سوخت

برقِ شوقی که زِ خاکسترِ بلبل می‌ جست
ذوقِ آرایشِ گُل، در دلِ شبنم می‌ سوخت

مرهم از زخمِ دِلم، چون جگرِ سوختگان
درد می‌ چید وُ دِل از غیرتِ مرهم می‌ سوخت

دمِ عیسی شد وُ رسواییِ اعجاز کشید
دودِ آن شمع که در خلوتِ مریم می‌ سوخت

مستِ یکرنگیِ عِشقیم فصیحی کامشَب
در یِک آتشکده نامحرم وُ محرم می‌ سوخت 🌷

غَم‌ هایِ مُرده، در دلِ من زنده کرد هجر؛ گویی شبِ فراقِ تو صبحِ قیامت است. 🌷

عمری بِه ره یار، دِلم تخمِ وفا داشت
پنداشت که این تخم که می کاشت، بری داشت

آن بود دلِ جمع، که از دستِ بتان بود
صد پاره وُ هر پارۀ او را، دگری داشت

پایانِ شبِ محنتِ من صبحِ اجل بود*
بس طرفه شَبی بود وُ قیامت، سحری داشت

شد جزم بِه عزمِ سفرِ عِشق فصیحی
هرچند که در هرقدمِ آن ره، خطری داشت 🌷

عالم زِ ما تهی وُ زِ افغانِ ما پُر است
شد عندلیب خاک وُ چمن از نوا پُر است

در دِل نگنجدم، غمِ هجر وُ امیدِ وصل
کاین آینه، چو رویِ بتان از صفا پُر است

خون ریز وُ شاد زی، که لبِ ‌تشنگانِ تو
گر از نفس تهی‌ است، ولی از دعا پُر است

خوبان هزار سنگِ جفا، بر دِلم زدند*
وین شیشهٔ شکسته، همان از وفا پُر است

مضراب گیر نیست، فصیحی زِ بس گداخت
ورنه چو تارِ چنگ، تنش از نوا پُر است 🌷