🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

با تو از نامِ تو هم آبی ترم
خلوتی سرشار از نیلوفرم

عِشق همرنگِ نگاهت می شود
وقتی از چشمِ تو نامی می برم

لحظه هایِ تازه ات را مثلِ گُل
می گذارم لا به لایِ دفترم

خستگی هایِ خودم را پیشِ تو
در کنارِ دفترم می گسترم

تو اگر یک لحظه پروازم دهی
شاید از هفت آسمان هم بگذرم 🌷

تو یه‌ تیکه از منی، داشته‌‌ هام وُ کم نکن
مُهرِ آبرویِ من، سنگِ رو یَخَم نکن

با تو زندگیِ من، لایقِ سکوت نیس
تویِ اِرتفاعِ تو، حق من سقوط نیس

عِشق بی تو ممنوع، عِشق بی تو غدغن
من تمومم مالِ تو، تو تمومت مالِ من

می‌ ترسم از روزی‌ که توو قلبِ تو گم شم
کاری نکن بازیچۀ حرفایِ مردم شم

من قبلِ دستم واسه تو قلبمو رو کردم
دنیارو با آغوشِ امنت آرزو کردم*

عِشق بی تو ممنوع، عِشق بی تو غدغن
من تمومم مالِ تو، تو تمومت مالِ من 🌷

پ.ن:

کویر بودم وُ بارانی از تو باغَم کرد
بهار می‌ شَوم اَر بارشی دوباره کنی

بکن، که از همه خوبان تو در خوری تنها
که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنی - حسین منزوی - 🖤

مبهوتِ جزء به جزء توام آپامه 🖤

ای فصلِ غیر منتظرِ داستانِ من!
معشوقِ ناگهانیِ دور از گمانِ من

ای مطلعِ امیدِ من ای چشمِ روشنت
زیباترین ستارۀ هفت آسمانِ من

آه ای همیشه گُل که به سُرخی در این خزان
گُل کرده‌ ای به باغچۀ بازوانِ من

در فترتِ ملال وُ سکوتی که داشتم
عشقِ تو طُرفه حادثۀ ناگهانِ من

ای در فصولِ مرثیه وُ سوگ باز هم
شوقت نهاده قول وُ غزل بر زبانِ من

حس کردنیست قصّۀ عِشقم نه گفتنی
ای قاصر از حکایتِ حُسنت بیانِ من

با من بمان وُ سایۀ مهر از سرم مگیر*
من زنده‌ ام به مهرِ تو ای مهربانِ من!

کی می رسد زمانِ عزیزِ یگانگی؟*
تا من از آنِ تو شوم وُ تو از آنِ من 🌷

پ.ن:

امّید که هرگز به دلِ خوش ننشیند

آن‌ کس که تو را گفت: "که با من ننشینی" 🖤

عطرِ گُل وُ ترانه جاری شده
کوچه دوباره آینه کاری شده

پنجره بی قراره وقتِ عیده
رو شاخه سیبِ روشنی رسیده

حریرِ مهتاب وُ دارن میارن
آینه وُ آب وُ دارن میارن

عید اومده باغِ دعا شکفته
ماه تو نگاهِ عاشقا شکفته

عید اومده بغضِ صداتو وا کن
تو هم بیا خدا خدا خدا کن

وقتی چشا ستاره بارون میشه
کوچۀ عاشقی ستاره بارون میشه

فرشته ها سلام وُ نور میارن
نقل وُ نبات وُ شوق وُ شور میارن 🌷

پ.ن:

یاعلی، نامِ تو بُردم نه غمی ماند و نه همّی، بِأَبی أَنت و امّی

گوئیا هیچ نه همّی به دِلم بوده، نه غمّی، بِأَبی أَنت و امّی (استاد شهریار) 💚

🌸 نسخه با کیفیت و قابل چاپ نقاشی《بَلِّغ》اثری از حسن روح الامین 🌸

پائیزان، پائیزان
شوقِ عبورِ یاران، تا شهرِ مهرورزان

پائیزان
رهایی در جادّه هایِ حیرت

گشتیم وُ باز گشتیم
آنجاست، آفاقِ آشنایی

پائیزان، پائیزان
رویایِ روشنِ عِشق، در فصلِ برگ ریزان

پائیزان ......... 🍁

پ.ن:

به مناسبت ۲۱ خرداد زاد روزِ استاد فریدون شهبازیان: بازخوانیِ جدید در سال ۱۴۰۴: حمید غلامعلی؛ بازنویسی «پاییزان» برای ارکستر توسط مهران اکرمی انجام شده است، علی جعفری پویان نوازندگیِ ویولن، ویولا و کریم قربانی نوازندگیِ ویلنسل این اثر بازنویسی شده را بر عهده داشتند.

چندیست که بر کُشتۀ خویشت نظری نیست
چندیست که در خانۀ دِل شور وُ شری نیست

چندیست که در کنجِ قفس مرغِ دلم را
در حسرتِ کویِ تو دگر بال و پری نیست

جز خاکِ دَرَت منزل وُ مقصود نبودَست
چاووش وُ رحیل آمد وُ دِل را سفری نیست

منعم مکن از اشکِ روانی که به چشم است*
کو آن که زِ هجرِ تو در او چشمِ تری نیست

من مانده ام وُ ظلمتِ جان سوزِ شبانه*
شبهایِ مرا بی مَهِ رویش سحری نیست

ای بادِ صبا جانبِ آن دوست گذر کن
میپرس از او چون شده ما را گذری نیست

مهرِ تو کجا رفت وُ وفایِ تو چه گردید*
از مُهرِ تو بر بُرجِ محبّت اثری نیست

منعم مکن از اشکِ روانی که به چشم است*
کو آن که زِ هجرِ تو در او چشمِ تری نیست 🌷

تو این عزایِ بی کسی، با این همه دلواپسی
حِق حِق گریم وُ ببین، نمونده دیگر نفسی

خزر خزر اشکایِ من، جاریِ گونه هام شده
این کوله بارِ غصّه هام، سنگینِ شونه هام شده

بِرِس به دادِ عشقِ من، بِرِس که خیلی خستمه
عاشِقی وُ مهربونی، رسمِ دلِ شکستمه

ماتمِ این جُدا شدن، زخمِ دِلم رو تازه کرد
غصّۀ این جُدایی رو نمیشه که اندازه کرد 🌷

🌸 آسمون یه جوری آبیه انگار جدی جدی نقاشیه و رنگش کردی 🌸

تو به من خندیدی و نمی‌ دانستی
من به چه دلهره از باغچۀ همسایه

سیب را دزدیدم
باغبان از پیِ من تند دوید

سیب را دستِ تو دید
غضب‌آلود به من کرد نگاه

سیبِ دندان‌ زده از دستِ تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز

سال‌ هاست که در گوشِ من آرام آرام
خش خشِ گامِ تو تکرارکنان، می‌ دهد آزارم

و من اندیشه‌ کنان غرق در این پندارم
که چرا، باغچۀ کوچکِ ما سیب نداشت 🌷

پ.ن:

جوابیه شعر از فروغ فرخزاد:

من به تو خندیدم
چون که می‌ دانستم

تو به چه دلهره از باغچۀ همسایه سیب را دزدیدی
پدرم از پیِ تو تند دوید

و نمی‌ دانستی باغبانِ باغچۀ همسایه
پدرِ پیرِ من است

من به تو خندیدم
تا که با خندۀ تو پاسخِ عشقِ تو را خالصانه بدهم

بغضِ چشمانِ تو لیک لرزه انداخت به دستانِ من و
سیبِ دندان‌ زده از دستِ من افتاد به خاک

دلِ من گفت: برو
چون نمی‌ خواست به خاطر بسپارد گریۀ تلخِ تو را...

و من رفتم و هنوز سال‌ هاست که در ذهنِ من آرام آرام
حیرت و بغضِ تو تکرارکنان، می‌ دهد آزارم

و من اندیشه‌ کنان غرق در این پندارم
که چه می‌ شد اگر باغچۀ خانۀ ما، سیب نداشت. ❤️

تماشایی شده کارِ جنونِ من
بکُش من را حلالت باد خونِ من

بِه جُز تو شاهدی نیست، شهادت بده، ای اشک
من وُ با این همه درد، تو عادت بده، ای اشک

شفاعت ببر از من بِه اون که دردم از اوست
بِه اون که دشمنی کرد با من در غالبِ دوست

بِه اون که بی ترحّم، بِه مرگِ من رضا داد
منو مشتاقِ خود کرد، ولی دستِ خدا داد

کسی که هر چِه داشتم، نثارِ پایِ او بود
بِه ویرونی کشیده، دِلی که جایِ او بود

شهادت بده ای اشک، که تو شاهدِ دردی
تو در تنهاییِ من، با من همدردی کردی

تو بودی که با من، ساختی وُ سوختی
من وُ با این همه درد، بِه هیچکس نفروختی 🌷

پ.ن:

بدونِ اشک گریستن را آموختیم! (محمود درویش) 🖤

آرزوم بود که ببینم، رُخِ زیبایِ تو را
خاکِ راه تو شوم، بوسه زنم پایِ تو را

رفنه بودی که بیایی وُ فروکش بکنی
چِه فتاد از تو، چِه گردانده، کنون رایِ تو را

گر تو را میل بِه شکیبت، دلِ پُر تاب بود
من ندانم دلِ پُر تاب وُ شکیبایِ تو را

می هراسم، نگرانم، که مبادا نکند
مانده ام شیفته انگار فریبایِ تو را

بویِ جانبخشِ تو هرگز مگر از یادم بُرد
گر کسی دید چو من، رویِ گُل آسایِ تو را

زندگی را که زِ دوری، همه از دست دهم
باز یابم چو دمی بشنوم، آوایِ تو را 🌷

پ.ن:

همراهِ موج، در دلِ دریا نمی روم، تک گوهرم تویی، که شدی زیرِ گردنم ❤️

همیشه تو خونه، یه کنجِ دنجی هست، که وقتِ دلتنگی، پناه دردت شه
دِلت که می گیره، یکی حواسش هست، نذاره تنها شی، نذاره سردت شه

یه جا که می تونی، رفیقِ چترت شی، برقصی تو بارون، ببندی چشماتو
غَماتو بندازی، رو شونۀ تاریخ، بِه یادِ اون موها، ببافی رویاتو

یه کنجِ دنجِ خوب، یه چار دیواری، یجا که می تونی، بگی هنوز دوستم داری
یه کنجِ دنجِ خوب، یه چار دیواری، یجا که می تونی، بگی هنوز دوستم داری

نگو کجا یا کی، دلت هوایی شد، بیا وو عکساتو، بشین تماشا کن
دوباره روزاتو، بِه قبل برگردون، همیشه بغضاتو، بخند و حاشا کن

نگاه کن تا شَب، همین شبِ زخمی، بِه طرحِ لبخندت، دچارِ رفتن شه
یه کاری کن لطفا، فقط واسه یک شَب، تو خونۀ سردم، چراغ روشن شه

یه کنجِ دنجِ خوب، یه چار دیواری، یجا که می تونی، بگی هنوز دوستم داری
یه کنجِ دنجِ خوب، یه چار دیواری، یجا که می تونی، بگی هنوز دوستم داری 🌷

می دانی ناچار از سفرم
سرگردانِ این بوم وُ برم

از اشک وُ آهت با خبرم
تنها ماندی تنها پدرم

نه رفیقی یارت، نه کسی غمخوارت
بِه صبوری اشکی چکد از رُخسارت

هر جا هر سو من می گذرم
مهرِ تو باشد در نظرم

بِه دیدارِ تو تشنه ترم
سویِ تو باز آیم پدرم

غمِ بی پایانی رسد از دوران
بِه کجا خواهم بُرد سرِ بی سامان

می دانی ناچار از سفرم
سرگردانِ این بوم وُ برم

از اشک وُ آهت با خبرم
تنها ماندی تنها پدرم 🌷

ای صدایت خوشتر از آوازِ آب
تشنگان را نیست دیگر صبر وُ تاب

از حجابِ ابرِ غیبت ماهِ من
پایِ رجعت مهرِ چشمانِ رکاب

دستِ عدل از آستینِ حقّ برآر
تا که تیغت را ببوسد آفتاب

یادت ای از ما بِه ما نزدیکتر
می بَرَد از دِل قرار، از دیده خواب

بر تنِ شَب ریز سیلِ نور را
آفتابا بر دِلم لختی بتاب

اینک این آغوشِ بازِ جادّه ها
ای سوارِ عِشق بُگذر با شتاب

این تو وُ آغوشِ بازِ جادّه ها
تک سوارِ عِشق بُگذر با شتاب 🌷

در حریمِ عِشق بازی دست وُ پا گُم کرده ام
عاشِقم، خود را بِه بویِ آشنا گُم کرده ام

در شبِ میلاد جانبازی بِه رسمِ اشتیاق
لحظۀ دیدارِ جانان، دست وُ پا گُم کرده ام

پای بَر جا همچو کوهم، بر سرِ پیمان هنوز
دست وُ پایی گر چِه در این راستا، گُم کرده ام

در رگم خونِ شهادت پای می کوبد هنوز
دست وُ پایی گر چِه در رقصِ بلا گُم کرده ام

شاخ وُ برگِ خویش را در پیشوازِ نوبهار
چون سپیداری در آغوشِ صبا گُم کرده ام 🌷

پ.ن:

درِ اندیشه ببستم، قلمِ وهم شکستم
که تو زیباتر از آنی که کنم وصف وُ بیانت

سرو را قامتِ خوبست وُ قمر را رُخِ زیبا
تو نه آنی وُ نه اینی، که هم اینست وُ هم آنت (سعدی شیرازی) ❤️

پ.ن۲:

🌸 تکیه‌ گاه آسمان؛ اثری از حسن روح‌ الامین 🌸

تو کویرِ خاطرِ من، تو نگینی تو یِه باغی*
تو شبایِ بی ستارم، تو امّیدی چلچراغی

تویی درد وُ تویی درمون، یِه بهاری تو زمستون*
گُلِ مهتابی تو شبهام، مثلِ خونی تویِ رگهام

با تو سبزم بی تو زردم، تو که نیستی پُرِ دردم*
من یِه تشنه تو عقیقی، یِه غنیمت یِه رفیقی

تو بزرگی مثلِ دریا، من یِه مردابِ حقیرم*
ای وجودم همه از تو، تو نباشی من می میرم

من اسیرِ قفسِ تن، تو پُر از شوقِ پریدن*
دلِ من زندونیِ خاک، تو در اوجی تو در افلاک

تو همه عِشقی وُ ایثار، مثلِ بارون مثلِ رگبار*
تو همه بکری وُ تازه، من پُر از قصّۀ تکرار 🌷

پ.ن:

بی شکیبم، بی قرارم، سر بِه پایِ جنون می گذارم
بی شکیبم، بی قرارم، دِل بِه دریایِ تو می سپارم

در بهاری، که بی تو خزان شد، باورم شد، دگر نیستی تو
خود نگفتی، که من هم بدانم، کیستی تو، چیستی تو (علیرضا اخلاقی) 🖤

صدایِ تو از دور
پیامِ تو از سمتِ ایمان می آمد

و ما دِل سپردیم
بِه آوازِ سبز وُ رهایت

که از لاله زارِ شهیدان می آمد
بِه تو دِل سپردیم وُ از غیرِ تو دِل بریدیم

جلالِ خداوند را در جمالِ تو دیدیم
تو یِک رازِ سرخی که ما آبیِ آسمان را

در آئینۀ روحِ پاک وُ زلالِ تو دیدیم
تو وُ تشنگی؟ نه

وجودِ تو لبریز، مانندِ دریاست
و سرشاریِ آب، از آبشارِ نگاه تو پیداست

و اکنون، دوباره جهان تشنۀ توست
دوباره، زمین وُ زمان تشنۀ توست 🌷

ای رویِ دلفروزِ تو شمعِ شبانه ام
شد بی فروغِ رویِ تو تاریک خانه ام

ای آرزویِ گُمشده زهرا کجاستی
تا بنگری فغان وُ نوایِ شبانه ام

ای بنتِ سیدِ قرشی در فراقِ تو
از دِل هزار تیرِ بلا را نشانه ام

بعد از تو نیست خیر بِه قاموسِ زندگی
ترسم که طولِ عمر شود در زمانه ام

در تنگنایِ تن شده محبوس روحِ من
ایکاش مرغِ جان بپرد زِ آشیانه ام

زهرا تو رفتی از غم وُ محنت رها شدی
من بی تو چون پرندۀ گُم کرده لانه ام

مِن بعد دردِ دِل بِه که گویم که همچو من
باشد شریکِ دردِ دلِ محرمانه ام

پروانه وار بال وُ پرم سوخت ای عجب
کس با خبر نشد زِ شرارِ زبانه ام

زهرا چرا جوابِ علی را نمی دهی؟
ای با خبر زِ سوزِ دلِ عاشِقانه ام

اندر حیاتِ عاریه شرمنده ام زِ تو
تا دیده ام فتد بِه در وُ آستانه ام

بر حقّ خود دهم قَسَمَت بگذر از علی
بس جورِ روزگار کشیدی بِه خانه ام

از تازیانه ساعدِ سیمینِ تو شکست
دِل خسته من هنوز از آن تازیانه ام

کی می توان تحمّل این بارِ غَم نمود
در پشتِ در نهاد عدو نازدانه ام

ار بهرِ گریه در غمِ هجرانِ تو بس است
رنگِ پریدۀ حسنینت بهانه ام

منسوب بر شما وُ حسینی است شهرتم
آن بلبلم که نامِ تو باشد ترانه ام

مداحِ آستانه قدسِ شماستم
افسوس غرقِ بحرِ غمِ بی کرانه ام

بر سعدیِ زمانی خود نیست فخرِ من
این فخر بس که چاکرِ آن آستانه ام 🌷

ایزد تو را که زهرۀ زهرا، رقم زده‌‌ است
با نورِ تو چراغِ فلق‌ ها، رقم زده‌ ا‌ست

ما خط‌به‌ خطّ توایم‌ که شیرازه‌ بندِ عِشق
مهرِ تو را بِه دفترِ دِل‌ ها، رقم زده‌‌ است

دُختِ رسالتی تو و مامِ ولایتی
وین را خدا بِه نامِ تو تنها، رقم زده‌ ا‌ست

صدق‌ و رضا و پاکی و نُبل¹ و خجستگی
اسمِ تو را هزار مُسمّا، رقم زده‌‌ است

گهوارهٔ تو دامنِ وحی‌ است و مهبطش
دربارۀ تو ام‌ ابیها، رقم زده‌‌ است

شأنت‌ تو راهمین‌ نه‌ چراغ‌ِ دل‌ِ رسول (ص)
بل، چلچراغ‌ِ محفلِ طاها، رقم زده‌ ا‌ست

اعطای‌ِ تو بِه ختمِ رُسل بی‌ دلیل نیست
یزدان تو را شرابِ مُهنّا، رقم زده‌‌ است

همراهی‌ِ تو هدیۀ الله با علی‌ (ع) است
که‌ تو هم عنان و همدل‌ِ مولا، رقم زده‌‌ است

حق‌ پیش‌ از آن‌ که‌ خورد بِه نون‌ و قلم قسم
نامِ تو را بِه سدرۀ طوبا، رقم زده‌ است

از افضلِ زنان بِه فضیلت، یگانه تو
بانوىِ بانوانِ زمان و زمانه، تو 🌷

🌸 تصویر سازی از تشییع پیکر مطهر حضرت زهرا سلام الله علیها، استاد رضا بدرالسما 🌸

پ.ن:

۱. نُبل: نجابت، فضل، آگاهی، ذکاء، بزرگى

امشَب شَبی زیباست، زیرا تو می تابی
منظومۀ زهرا، ای روحِ مهتابی

جانِ زمین روشن، از آسمانِ توست
ماه درخشانی، مهرِ جهانتابی

ما پرسشی تشنه، در این شبِ روشن
تو صبحِ بارانی، تو پاسخِ آبی

ای کهکشانِ عِشق، ای عصمتِ کبری
در دفترِ هستی، زیباترین بابی

منظومۀ زهرا، ای روحِ مهتابی
امشَب شَبی زیباست، زیرا تو می تابی 🌷

پ.ن:

سلام بر بانویِ صَبر ..

پ.ن۲:

◽ پرستاران غزه صبر را معنا بخشيدند.

بِه مناسبتِ روز پرستار، بِه یادِ تمامی پرستارانی که در سخت‌ ترین شرایط کارِ خود را انجام دادند.

با توام رویایِ دور، ای عاشِقانه، با تو ای غمگین‌ ترین بغضِ ترانه
با توام کوتاهیِ لبخندِ شیرین، با توام ای گریه‌ هایِ بی‌ بهانه

تا تو رفتی، من بُریدم، تو نبودی تا ببینی، عاشِقت بی‌ عِشق تنهاست*
تو نموندی، ندونستی، حسرتِ عشقِ من وُ تو، تا ته این قصّه با ماست

ردّ دستات رو دستامه هنوز، باید این شعله رو خاموش کنم
چِرا این همه ازت خاطره هست، که نمی‌ تونم فراموش کنم

منو از خاطره هات بیرون کن، تا که بی‌ دلهره زندگی کنم
بتونم مثلِ روزایِ قبلِ تو، بدونِ خاطره زندگی کنم

تا تو رفتی، من بُریدم، تو نبودی تا ببینی، عاشِقت بی‌ عِشق تنهاست*
تو نموندی، ندونستی، حسرتِ عشقِ من وُ تو، تا ته این قصّه با ماست 🌷

پ.ن:

دور، در شعر یعنی آنچِه که فاصله زیادی از کالبدِ شما داشته باشد امّا از قلب و جانِ شما خیر.

می خواهم وُ می خواستمت، تا نفسم بود
می سوختم از حسرت وُ عشقِ تو بَسَم بود

عشقِ تو بَسَم بود، که این شعلۀ بیدار
روشنگرِ شبهایِ بلندِ قفسم بود

آن بختِ گریزنده دمی آمد وُ بگذشت
غَم بود که پیوسته نفس در نفسم بود

دستِ من وُ آغوشِ تو هیهات که یِک عمر
تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود

بالله که بِه جُز یادِ تو گر هیچ کَسَم هست
حاشا که بِه جُز عشقِ تو گر هیچ کَسَم بود

سیمایِ مسیحاییِ اندوهِ تو ای عِشق
در غربتِ این مهلکه فریاد رسم بود

لب بسته وُ پَر سوخته از کویِ تو رفتم
رفتم بِه خدا گر هوسم بود، بَسَم بود

دستِ من وُ آغوشِ تو هیهات که یِک عمر
تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود

بالله که بِه جُز یادِ تو گر هیچ کَسَم هست
حاشا که بِه جُز عشقِ تو گر هیچ کَسَم بود 🌷

‏بیا وُ گوش کن این های وُ هویِ باران است
تمامِ کوچه پُر از عطر وُ بویِ باران است

شکوفه هایِ جوان رویِ شاخه هایِ کُهن
نگاهِ عاشِقشان رو بِه سویِ باران است

مباد چَشم ببندی بر این سخاوتِ سبز
کنون که پنجره ات رو بِه رویِ باران است

نگاه کُن که زمین با بهار می بالد
و خاکِ غَم زده در جستجویِ باران است

خوشا تبسّمِ گُلها، خوشا هوایِ بهار
خوشا ترنّمِ باران، خوشا صدایِ بهار 🌷

قاصدِ سبزِ بهار بر لبش پیغامِ یار
باز هم در می زند، باز هم در می زند

در میانِ سینه ام، شادمان وُ بی قرار
باز دِل پَر می زند، باز دِل پَر می زند

نُقلِ تر پاشید ابر وُ نم نمِ باران گرفت
چون درخت وُ سبزه دِل ها هم جوان شد جان گرفت

در بهارِ تازه دِل هم برگ وُ باری تازه یافت
چشمِ بینا در جهانِ دِل بهاری تازه یافت

وصل شد این سو وُ آن سو با پلِ رنگین کمان
خاک بالید وُ برآمد بوسه زد بر آسمان

در بهاران تازه شد، فرصتِ دیدارها
شاد بنگر با نسیم، رقصِ گندمزارها

قهرها خود مهر شد، گُل دمید از خارها
نغمه ها سر داده اند، بلبلان با سارها 🌷

سلسلهٔ مویِ دوست حلقۀ دامِ بلاست
هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست

گر برود جانِ ما در طلبِ وصلِ دوست
حیف نباشد که دوست، دوست‌ تر از جانِ ماست

گر بزنندم بِه تیغ در نظرش بی‌ دریغ
دیدنِ او یِک نظر صد چو منش خونبهاست

گر برود جانِ ما در طلبِ وصلِ دوست
حیف نباشد که دوست، دوست‌ تر از جانِ ماست 🌷

با هیچ زن جُز تو دلِ دریا شدن نیست
یاراییِ درگیرِ توفان ها شدن نیست

در خوردِ تو، ای هم تو موج وُ هم تو ساحل
جُز ناخدایِ کشتیِ مولا شدن نیست

تو نورِ چشمِ مصطفی وُ کس بِه جُز تو
در شأنِ شمعِ محفلِ طاها شدن نیست

تو مادرِ سبطینی وُ غیر از تو کس را
اهلیّتِ صدّیقۀ کبری شدن نیست

جُز تو زنی را شوکتِ در باغِ هستی
سروِ چمانِ عالمِ بالا شدن نیست

جُز با تو شأنِ گم شدن از چشمِ مردم
وانگاه در چشمِ خدا پیدا شدن نیست

نخلی که تو در سایه اش آسودی او را
در سایۀ تو، حسرتِ طوبا شدن نیست

ای عالمِ امکانِ خبر، تو مبتدایش
آن جمله ای که در خورِ معنا شدن نیست

سنگِ صبورِ مردی از آن گونه بودن
با هیچ زن ظرفیتِ زهرا شدن نیست 🌷

شکوه مکن‌، دژم مشو، یار زِ راه می‌ رسد*
رنجِ فراق طی‌ شود، مهر بِه ماه می‌ رسد

پای بکوب وُ کف بزن، عود بساز وُ دف بزن
شکوه مکن، دژم مشو، یار زِ راه می رسد

یوسفِ من مکن گله، از غم وُ دردِ بی کسی
قافله پشتِ قافله، بر سرِ چاه می رسد

ای بِه عزیزی آشنا، بیم چِه داری از بلا؟
هر که نترسد از خطر، زود بِه جاه می رسد

غمزده از خزان مشو، غنچه زِ شاخه می دمد
نوبتِ بانگِ بلبلان، خواه نخواه می رسد

نالۀ بی سبب مکن، شکوه زِ خالِ لب مکن*
مرهمِ لطفِ ایزدی، گاه بِه گاه می رسد

های! بِه غَم نشستگان، مژده دهم بِه خستگان*
جانبِ دِل شکستگان، لطفِ الاه می رسد 🌷

چی می شد ما آدما بِه زخمِ هم مرهم بودیم*
تو روزایِ بی کسی شریکِ دردِ هم بودیم

جُدا از این قرنِ بد با آدمایِ آهنیش*
چی می شد باهم دیگه بِه نرمیِ شبنم بودیم

اگه بینِ آدما سخاوت عادت می شد
سعادت قسمت می شد، دنیا چِه بی ذلّت می شد

چی می شد اون کودکِ بی سرنوشتِ کوچه ها
رها از تقدیرِ خود بازی می کرد با بچه ها

چی می شد بر سفرۀ رنگینمون باور کنیم
که خیلیا گرسنه ان آی آدما آی آدما

چی می شد که در گلویی صدایی نمی شکست
کسی در عزایِ بختش بِه گوری نمی نشست

نه کسی بود خود پرست وُ نه کسی دنیا پرست
چی می شد اون کودکِ بی سرنوشتِ کوچه ها

رها از تقدیرِ خود بازی می کرد با بچه ها
چی می شد بر سفرۀ رنگینمون باور کنیم

که خیلیا گرسنه ان آی آدما آی آدما
آی آدما آی آدما، آی آدما آی آدما 🌷

برگی از شاخه جدا شد
راهیِ باغِ خدا شد

کوچِه باغِ خاکیِ عِشق
پُر زِ عطرِ لاله ها شد

لاله غرقِ ژاله گشته
دِل حریمِ لاله گشته

در فراقِ دوست هر دم
سینه پُر زِ ناله گشته

آن قامت وُ تکبیرِ دوست
آن نالۀ شبگیرِ دوست

صد مرغِ شیدا می کند
از جان وُ دِل تفسیرِ دوست

آه ای شقایق
ای جانِ عاشِق، ای جانِ عاشِق

آه من نشانۀ توست
یادِ عاشِقانۀ توست

در دِلم سرودِ عِشقت
بر لبم ترانۀ توست 🌷

پ.ن:

در این روزها که برخی غرض ورزان پرچمِ ایران را آتش می زنند، بِه سرود ملیِ ایران بی احترامی می کنند، سورن هاکوپیان ارمنی ای که در زمانِ جنگ سرباز بوده و ۷ سال بدترین نوعِ اسارت در خاکِ دشمن را تجربه کرده است، پرچمِ ایران را پروفایل خود کرده است، کتابِ کسی برایِ قشرقها ( کلاغ ها) گِریه نمی کند از خاطراتِ او نوشته شده است.

پنجره باز وُ بسته کن
یادِ هوایِ ابری وُ ابرایِ دِل شکسته کن

پنجره باز وُ بسته کن
یادِ پرنده آسمان، غروبِ ریشه بسته کن

در پیِ پارۀ تنم، زخمیِ در بِه در منم
لالم وُ در سکوتِ خود، بر سر وُ سینه می زنم

روزی نمی رسد که من بِه دوریِ تو خو کنم*
خوابِ تو را عزیزِ من، چِگونه آرزو کنم؟ 🌷

بمون ای فصلِ خوبِ قصّه هایِ عاشِقانه
بمون ای با تو بودن، فصلی از گُل با ترانه

بمون ای همصدایِ لحظه هایِ خواب وُ رویام
صدایِ پایِ بودن، تویِ رگ هام، تو نفس هام

چِه سخته بی تو رفتن، چِه سخته بی تو موندن
نمیشه این جُدایی باورِ من

وداعِ آخرینه، جُدایی در کمینه
غروبِ لحظه هایِ واپسینه

همیشه قصّه هایِ آشنایی ناتمومه*
تمومِ لحظه هایِ با تو بودن پیشِ رومه 🌷