🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

پایانِ شبِ هجرِ تو خواهم پیِ حاجات*
هر گه که بر آرم به فلک دستِ مناجات

گفتی که به خوابِ تو بیایم شبِ هجران*
در دیدۀ من خواب شبِ هجرِ تو هیهات

هم جان دهد وُ هم بستاند لبت آری
از معجزِ عیسی بوَدش بیش کرامات

با یادِ توام دوش نشاطِ عجبی بود
تا بر سرم امروز چه آید زِ مکافات

از پای زنم تا به لبش بوسه که یک بار
سالک نتواند که کند طیِ مقامات

خط سر زده زآن رُخ ولی از طرّۀ مژگان
پیدا بوَد از حُسنِ تو آثار وُ علامات

از سیلِ سر شکم به فغان خلقِ زمینند
وز شعلۀ آهم به حذر اهلِ سماوات

دانسته سحاب از برِ او دور نگردم
این نیست که چندان نکنم درکِ کنایات 🕯

اگر کامِ من سال وُ ماهی برآید
زِ آهی‌ ست کز سینه گاهی برآید

مَرا نیست تابِ نگاهی، وگرنه
تمنّایِ من از نگاهی برآید

کُشی بی‌ گناهم، ندانم چِه آخر
زِ قتلِ چو من بی‌ گناهی برآید؟

چِه سازی گَهی کز پیِ دادخواهی
زِ هر سو چو من دادخواهی برآید؟

بُود حاجتم مرگ یا وصلِ جانان*
یکی زاین دو حاجت الٰهی برآید!

امّیدی کز او بی‌ گَه وُ گَه برآمد
کنون شادم اَر گاه‌ گاهی برآید

تو را دِل جفاپیشه داند، چِه سازم
که او از چنین اشتباهی برآید؟

کجا برقِ حِرمان گذارد، سحابا!
که از باغِ وصلم گیاهی برآید 🕯

چون تو می‌ خواهی‌ ام از خود بِه نگاهی قانع*
بِه نگاهی شود این دیده الٰهی قانع

باعثِ دوریِ من شد طمعِ وصل مدام*
کاش می‌ بودم از اوّل بِه نگاهی قانع

شد خراب از غمِ او هر دِلی، آری! نشود*
خود بِه ویرانیِ یِک خانه، سپاهی قانع

روز وُ شَب بود نگاهم بِه تو و بی‌ تو کنون*
بِه نگاهی شده‌ ام گاه بِه گاهی قانع

من هم آزرده نگردم زِ دل‌ آزاریِ تو*
گر بِه آزارِ گدایی شده شاهی قانع

همه‌ کس چیده زِ باغِ تو گُلِ وصل وُ سحاب*
شده از باغِ وصالت بِه گیاهی قانع 🌷

دِل صیدِ کمندِ توست، جان هم
این گشته اسیرِ دامت، آن هم

فریاد، که در دلِ تو فریاد
تأثیر نمی‌ کند، فغان هم

شاه از تو حذر کند، گدا هم
پیر از تو بِه جان بُود، جوان هم

از دام وُ قفس چو بُگذرد کس
گُلزار خوش است وُ آشیان هم

خارم زِ گُلی بِه پاست کز وی
گلچین محروم وُ باغبان هم

تا بُرده گمانِ مهر بر من
بی‌ مهر شده‌ ست وُ بدگمان هم

گِریند چو ابر دوستداران
بر حالِ سحاب، دشمنان هم 🕯

بِه ناکامی دهم جان چون ببینم رویِ گُلفامش*
که گر حاصل نشد کامِ من، او حاصل شود کامش

زند هر سنگ بهرِ راندنم بر بال وُ پر، گردد*
برایِ ماندنم عذری دگر در گوشۀ بامش

نقابِ زُلفِ مشکین هر که بیند بر رُخش، داند*
که روزِ عاشِقان یکسان بُود هم‌ صبح وُ هم‌ شامش

دِلا! نومید باش از وصلِ او، کز کویِ او قاصد*
چنین کآهسته می‌ آید، توان دانست پیغامش

بِه کارِ خود در آغازِ غَمش درماندم وُ کاری*
که آغازش چنین باشد، چِه خواهد بود انجامش؟

همین دانم که دارم سال‌ ها، عشقِ پری‌ رویی*
ولی نگْذاردم غیرت که پُرسم از کسی نامش

سحاب! از آتشِ شوقِ وصالش سوخته‌ ست‌ امّا*
همان‌ بیرون‌ نرفته‌ ست از دِل این اندیشۀ خامش 🌷

آن دِل آرام، که دِل آینه دارِ رُخِ اوست*
دوستش دارم وُ داند که ورا دارم دوست

مرغِ دِل صید شد، از تیرِ نگاهش زیرا
آن کمانکش، مژه اش تیر وُ کمانش ابروست

چشمِ مستِ سیهش، رهزنِ هوش وُ خرد است
دامِ دِلها، شکنِ طرۀ آن مشکین موست

بر لبِ جوی، فرحزاست بسی بزمِ طرب
تا که آن سروِ سهی، سایه فکن بر لبِ جوست

سوزِ دِل رفع نگردد، زِ مداوایِ طبیب
وصلِ یار است، که بیماریِ دِلرا داروست

بگزین یارِ خوش آواز وُ نکو چهره سحاب
زِ آنکه قوتِ دِلت، آوازِ خوش وُ رویِ نکوست 🌷

پ.ن:

کرد بیهوش مرا، گردشِ چشمِ سیهش

من از این ساغرِ سرشار، سیه مست شدم. (حکیم باقر حسن خان) ♥️