🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

بستر شده در کویِ تو خاکسترم امشَب
یا سوخته از آتشِ دِل بسترم امشَب

مپْسند که در ظلمتِ هجرِ تو دَهَم جان
ای شمعِ شَب‌ افروز مَرو از سَرَم امشَب

نادیده رُخَت جان نتوان داد به حسرت
بگذر به سَرَم کز سرِ جان بگذرم امشَب

جان دادم وُ فارغ شدم از محنتِ هجران
یعنی که زِ شب‌ هایِ دگر بهترم امشَب

شد داغِ دِلم غرقه به خون در غمِ ساقی
یا پُر شده از خونِ جگر ساغرم امشَب

ویرانۀ من گر نشود روشن از آن ماه
سودی ندهد روشنیِ اخترم امشَب

گِل شد زِ سرشکم رهِ آن شوخ غزالی
از رهگذرِ دیدۀ گریان، تَرَم امشَب 🌷

پ.ن:

تنها شَب خَبر می دهد دوریِ تو را 🖤

در راهِ تو بی دردِ طلب قافله‌ ای نیست
وز بهرِ سفر بهتر از این مرحله‌ ای نیست

کس نیست که اندیشۀ وصلِ تو ندارد
این دانه ولی در خورِ هر حوصله‌ ای نیست

کردیم به راهت قدم از دیدۀ گریان
کس را قدمِ سعی چو بی‌ آبله‌ ای نیست

با آه خوشم در شبِ هجرانِ تو آری
این روزِ سیه را بِهْ از این مشعله‌ ای نیست

گر جور وگر لطف نمایی همه خوب است
ما را زِ تو وُ طورِ تو باری گله‌ ای نیست

تنگ است بدان‌ گونه دهانش که گهِ حرف
گویی که میانِ دو لبش فاصله‌ ای نیست

زُلفش سببِ جذبۀ عِشق است غزالی
گر طالبِ عِشقی بِهْ از این سلسله‌ ای نیست 🌷

پ.ن:

می‌ کند در قیدم آن چَشم از فریب وُ من زِ شوق
می‌ دَوَم زآن سان که گوئی صیدِ آهو می‌ کنم!

بی‌ تو بویِ گُل به بُستان نشترم زد در دِماغ
بعد از این گُل می‌ گذارم، خار را بو می‌ کنم (خصالی تونی) 🖤

پ.ن۲:

سرمۀ شَب می کند کارِ نمک در دیده ام
با خیالِ یار، چون انجم به خوابم کار نیست

رزقِ بی دردان زِ من خمیازۀ حسرت بوَد
شورِ عِشقم، جُز به دلهایِ کبابم کار نیست (صائب تبریزی) 🖤

پ.ن۳:

ما در دیارِ عِشق وُ جنون سَر سپرده ایم
زنگِ خرد زِ آیینۀ جان سترده ایم

دیگر بهارِ عمر نخوانم شباب را
نشکفته لب به خندۀ شادی، فسرده ایم (اخوان ثالث) 🖤

ما غیرِ خونِ دِل مِی‌ِ نابی نخورده‌ ایم*
هرگز به خوش‌ دِلی دمِ آبی نخورده‌ ایم

ای مُحتسب چرا زِ تو منّت کشیم ما
خونی نکرده‌ ایم وُ شرابی نخورده‌ ایم

از دامِ دِل‌ فریبیِ افلاک فارغیم
چون دیگران فریبِ سرابی نخورده‌ ایم

هرگر به جانبِ تو نیافکنده‌ ایم چَشم
که از غمزۀ تو تیرِ عتابی نخورده ایم

نگرفته است زُلفِ تو در دستِ خود رقیب
که از دستِ او چو زُلفِ تو تابی نخورده‌ ایم

ما را جگر کباب شد وُ خونِ دیده مِی*
زین خوب‌ تر شراب وُ کبابی نخورده‌ ایم

آورده‌ ایم باده غزالی به کف ولی
بی دردمند خانه خرابی نخورده‌ ایم 🌷

ما را حیات بی تو یکی، مرگ هم یکی است*
در شاهراهِ عِشق، وجود وُ عَدَم یکی است

گه مژدۀ وصال دهی، گه نویدِ قتل
آن هر دو پیشِ عاشقِ ثابت قدم یکی است

سهل است اگر جفایِ تو بیش است وُ لطف کم
بر خود گذشتگان چو من بیش وُ کم یکی است

کرد او زِ آن دو زُلف که دل‌ هایِ عاشِقان
با خاک از آن دو سلسلۀ خم‌ به‌ خم یکی است

دیدم خطّ عذارِ تو وُ نامۀ حیات
مضمون یکی وُ صفحه یکی وُ رقم یکی است

از هر دِلی رهی است به آن کعبۀ مُراد
حاجی تو را که گفت که راهِ حرم یکی است

چون گشت سرنوشتِ غزالی بلایِ عِشق
سَر می‌ نهد نوشتۀ لوح وُ قلم یکی است 🌷

پ.ن:

شمعِ فانوسِ خیالم، آتش وُ آبم یکی است
بسترِ خاکستر وُ بالینِ سنجابم یکی است

دِل به‌ جای قطره‌ هایِ اشک دارم در کنار
عِشق را نازم کزان آیینه وُ آبم یکی است (راقم مشهدی) 🖤

پ.ن۲:

ما غیرِ خونِ دِل مِی‌ِ نابی نخورده‌ ایم
هرگز به خوش‌ دِلی دمِ آبی نخورده‌ ایم

ما را جگر کباب شد وُ خونِ دیده مِی
زین خوب‌ تر شراب وُ کبابی نخورده‌ ایم
------------------------------------

کس را نبینم روزِ غَم جُز سایه در پهلویِ خود

آن هم چو بینم سویِ او، گرداند از من رویِ خود (غزالی مشهدی) 🖤

پ.ن۳:

و اگر به شکلِ کلمات بودی، با دهانم تو را در آغوش می‌ گرفتم، و حرفی نمی‌ زدم. 🖤
------------------------------------

تو سایۀ منی آپامه 🖤

در کویِ عِشق، خاک نشین بوده ایم ما
هر جا که بوده ایم، چنین بوده ایم ما

خوش کرده داغِ خواری وُ سودایِ بی سَری
کی در هوایِ تاج وُ نگین بوده ایم ما

کوته نظر نبوده وُ صورت نه جُسته ایم
دل دادۀ جمالِ یقینِ بوده ایم ما

ایمانِ ماست عِشق که تا روزِ واپسین*
این بوده اعتقاد وُ بر این بوده ایم ما

هرگز نکرده ایم به بی درد اختلاط
با دلشکستگانِ حزين بوده ایم ما

ای بی خبر زِ عافیتِ بیدلانِ عِشق
پنداشتی همیشه چنین بوده ایم ما

سامانِ ما مجوی غزالی که در جهان
تا بوده ایم بیدل وُ دین بوده ایم ما 🌷

از بزمِ طَرَب، باده گُساران، همه رفتند
ما با که نشینیم، چو یاران همه رفتند؟

نه کوهکَنِ بی سر وُ پا ماند، نه مجنون
از کویِ جنون، سلسله داران، همه رفتند

برخیز که ماندیم درین راه پیاده
راهیست خطرناک وُ سواران همه رفتند

زین شهر، شهیدانِ تو، با گریۀ جانسوز*
ماتم زده چون ابرِ بهاران همه رفتند

چون گرد که اندر پیِ هر قافله ماند
ما مانده در این راه وُ سواران همه رفتند

از دستِ غَمت، بی سر وُ پایان، همه مُردند
با داغِ وفا، سینه فگاران، همه رفتند

بر حلقۀ زُلفِ تو چو دیدند گره ها
از سلکِ خرد، سُبحه شماران، همه رفتند

زان طوطیِ طبعِ تو خموش است، غزالی
که آیینه دلان، نکته گزاران، همه رفتند

ما با که نشینیم که یاران همه رفتند؟
ما با که نشینیم که یاران همه رفتند؟ 🌷

🔹 در رسانه‌ های عربی، از وی به عنوان کسی که بیش از ۴۰۰ روز مجانی به مردمِ غزه غذا داد، یاد می کنند. محمود المدهون یک جوانی کمتر از ۳۵ ساله است، نقشِ او در طوفان الاقصی مبارزه با سلاحِ نسل کشی، یعنی "گرسنگی" دادنِ جامعه بود. آشپزِ فلسطینی با کمکِ برادرش هانی که مقیمِ آمریکا است، سالِ گذشته و در پی حمله صهیونیست ها به غزه (آشپزخانه سوپ غزه) را راه اندازی کردند و با کمک هایِ مردمی از سراسرِ جهان گاه تا ۳۰۰۰ نفر را در بیت لاهیا غذا می دادند. دو روز پیش محمود و سه تن همراهانش، توسط پهپادِ صهیونیست ها به شهادت رسیدند. 💔

در کویِ عِشق خاک نشین بوده ایم ما
هر کجا رویِ نکویی هست آنجائيم ما

وصل ممکن نیست ما را کز کمالِ حُسن وُ عِشق
پاکدامانی است یارِ ما وُ رسوائیم ما

ما زِ جامِ باده روشن نمی شوئیم دست
دستِ خود از ما بشو زاهد که این مائیم ما

در غَمش آسوده‌ دِل را از سرشکِ ما چِه غَم*
زانکه او بر ساحل است وُ غرقِ دریاییم ما 🌷