🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

سه پنج روزه که بویِ گُل نیومد، یار
صدای چهچهِ بلبل نیومد

روید از باغبانِ گُل بپرسید، یار
چرا بلبل به صیدِ گُل، نیومد؟

گلی که خود بِدادم پیچ وُ تابش، یار
به اشکِ دیدگانم دادم آبش

به درگاه الهی کی روا بی، یار
گُل از موُ دیگری گیرد گلابش؟

زِ گلبن چید گلچینی گلی را، یار
شنید از پی، صدایِ بلبلی را، یار

تو خوشبختی، گُلی چیدی وُ رفتی، یار
ندانستی که آزردی دِلی را

بی ته گلشن، چون زندونه به چشمام، یار
گلستون، آذرستونه به چشمام، یار

بی ته آرام وُ عمر وُ زندگونیم یار
همه خوابه پریشونه به چشمام

غمِ عِشقت، بیابون پرورم کرد، یار
هوای بخت، بی بال وُ پرم کرد

به موُ گفتی، صبوری کن صبوری، یار
صبوری، طُرفه خاکی بر سَرَم کرد 🌷

پ.ن:

دیگر تمام شد...

مُرغ از قفس پَرید ندا داد جبرئیل

اینک شما و وحشتِ دنیایِ بی علی 💔

زِ دست دیده وُ دِل هر دو فریاد
که هر چِه دیده بیند دِل کند یاد

بسازُم خنجری نیشش زِ پولاد
زنم بر دیده تا دِل گردد آزاد

به برگِ لاله رنگ آمیزی ای عِشق
به جانِ ما بلا انگیزی عِشق

اگر این خاکدان را واشکافی
درونش بنگری خونریزی ای عِشق

خوشا روزی که دیدارِ تو وینُم
گُل وُ سنبل زِ رُخسارِ تو چینُم

بیا بنشین که تا وینُم شو وُ روز
جمالت ای نگارِ نازنینُم

بلا رمزی زِ بالایِ تو باشد
جنون سرّی زِ سودایِ تو باشد

به صورت‌ آفرینم این گمان بی
که پنهان در تماشایِ تو باشد

سحرگاهان فغانِ بلبلانه
بیادِ رویِ پُر نورِ گلانه

زِ آهِ مو فلک آخر خَدرکه
اثر در نالهٔ سوته دِلانه

بی تو گلشن چو زندونه به چَشمُم
گلستان آذرستونه به چَشمُم

بی تو آرام وُ عمر وُ زندگانی
همه خوابِ پریشونه به چَشمُم 🌷

دِلی دارم خریدارِ محبّت*
کز او گرم‌ است بازارِ محبّت

بوَد با شربتِ دیدار یا مرگ
دوایِ دردِ بیمارِ محبّت

خلاصی نیست تا مُردن ازین قید
مبادا کس گرفتارِ محبّت

لباسی بافتم بر قامتِ دِل*
زِ پودِ محنت وُ تارِ محبّت

بِه جُز گلهایِ رنگارنگِ حسرت
بَری نبْوَد بِه‌ گلزارِ محبّت

بِه دارِ غیرتم کش همچو منصور
که کردی کشف اسرارِ محبّت

تغافل رخنه در جانم نمی‌ کرد
اگر می‌ کردم انکارِ محبّت

غلط کردم، رُخِ طاقت سیه باد
که کردم با تو اظهارِ محبّت

تقی، زین‌ ات گلی خواهد شکفتن
مکش از پایِ دِل خارِ محبّت 🌷

پ.ن:

دِلی دیرُم خریدارِ محبّت
کز او گرم است بازارِ محبّت

لباسی دوختم بر قامتِ دِل
زِ پودِ محنت وُ تارِ محبّت (بابا طاهر همدانی) 💚

خوشا آنانکه از پا سَر ندونند
میونِ شعله خشک وُ تر ندونند

کِنِشت وُ کعبه وُ بتخانه وُ دیر
سرایی خالی از دلبر ندونند

بی تو گلشن چو زندونه بِه چَشمُم
گلستون آذرستونه بِه چَشمُم

بی تو آرام وُ عمر وُ زندگانی
همه خوابِ پریشونه بِه چَشمُم

مرا نه سَر نه سامون آفریدند
پریشونم پریشون آفریدند

پریشون خاطرون رفتند در خاک
مرا از خاکِ ایشون آفریدند

بِه غربت رفتنُم تفسیر داره
فلک بر گردنُم زنجیر داره

فلک از گردنُم زنجیر بردار
که غربت خاکِ دامنگیر داره

غمِ عشقِ ته مادرزاد دیرُم
نه از آموزشِ استاد دیرُم

خوشم با آنکه از یُمنِ غمِ تو
خراب آبادِ دِل آباد دیرُم

تبم ترسُم که پیراهن بسوزه
زِ هُرمِ آهِ مُو آهن بسوزه

مرا فردوس می شاید که ترسُم
دلِ دوزخ بِه حالِ مُو بسوزه

مُو آن مستم که سَر از پا ندونُم
سَر وُ پایی بِه جُز دلبر ندونُم

دِل آرامی کز او گیرد دِل آرام
بِه غیر از ساقیِ کوثر ندونُم

برندم همچو یوسف گر بِه زندان
و یا نالم زِ غَم چون مستمندان

اگر صد باغبان خصمی نُمایُد
مُدام آیُم بِه گلزارِ تو خندان 🌷

پ.ن:

🟦 مکانی که پیکرِ سیّد در آن پیدا شد، مملو از گازهایِ کُشنده و سمّی بود. نیروهایِ دفاع مدنی، اوّلین کسانی بودند که بِه پیکرِ سیّد الشهید رسیدند.

🟥 روایتِ امدادگری که اولین بار پیکر مطهر شهید سیّد حسن نصرالله رو پیدا کرد: بدنی ثابت، صورتی آرام، صورتِ ایشان سیاه نشده بود و جراحت هم نداشت، پیکرِ شهدا هیچ آسیبی ندیده بودن، حاج ابوالفضل رضوان الله علیه در کنارِ ایشون بود،

🟦 وقتی جناب سیّد رحمت الله علیه رو دیدم دست کشیدم به صورتِ مبارکشون و انگشتی که با آن تهدید می‌ کرد، دستشون رو گرفتم تا نیرو بگیرم، جناب سیّد در حال آماده شدن برای وضو گرفتن برای اقامه نماز بودن، انگشترشون در دستشون نبود و مشخص بود در حال آماده شدن برای نماز بودن، تسبیحِ ایشان در کنارشان بود، و در زمانِ اذان و قبل از اقامه نماز بِه ملکوت اعلی پیوستن. و شهادت آرزویی بود که دنبالِ آن بود.

تنِ محنت کشی دیرم خدایا
دلِ با غَم خوشی دیرم خدایا

زِ شوقِ مَسکن وُ دادِ غریبی
بِه سینه آتشی دیرم خدایا

نمی دانم که سرگردان چرایُم
گهی نالان، گهی گریان چرایُم

همه دردی بِه دوران یافت درمان
ندانم مو که بی درمان چرایُم

خوشا آنانکه پا از سَر ندونند
مثالِ شعله خشک وُ تر ندونند

کِنِشت وُ کعبه وُ بتخانه وُ دیر
سرایی خالی از دلبر ندونند

زِ هجرانت هزار اندیشه دیرم
همیشه زهرِ غَم در شیشه دیرم

زِ ناسازیِ بخت وُ گردشِ چرخ
فُغان وُ آه وُ زاری پیشه دیرم

بِه سَر غیر از تو سودایی ندارم
بِه دِل جُز تو تمنّایی ندارم

خدا دونه که در بازارِ عِشقت
بِه جُز جان هیچ کالایی ندارم

بِه عمرِ خویشتن تا یاد دیرم
زِ هجرت ناله وُ فریاد دیرم

ندارم خاطرِ شادی بِه خاطر
همیشه خاطرِ ناشاد دیرم

مو که آشفته حالم چون ننالم
شکسته پَر وُ بالم چون ننالم

همه گویند فلانی چند نالی
تو آیی در خیالم چون ننالم

چِه خوش بی‌ مهربانی هر دو سَر بی
که یک سَر مهربانی دردسر بی

اگر مجنون دلِ شوریده‌ ای داشت
دلِ لیلی از آن شوریده تر بی

فلک کی بشنود آه وُ فغانم
بِه هر گردش زَنَد آتش بِه جانم

یِک عمری بگذرانم با غم وُ درد
بِه کامِ دِل نگردد آسمانم 🌷

پ.ن:

اگر یارِ مرا دیدی بِه خلوت
بگو ای بی‌ وفا ای بی‌ مروّت

گریبانم زِ دستت چاک چاکو
نخواهم دوخت تا روزِ قیامت (بابا طاهر همدانی) 🖤

دِلم از دستِ خوبان گیج وُ ویجه
مژه بر هم زنم خونابه ریجه

دلِ عاشِق مثالِ چوب‌ِ تر بی
سَری سوجه سَری خونابه ریجه 🌷

نگارینا دِل وُ جانم ته دیری
همه پیدا وُ پنهانم ته دیری

نمیدانم که این درد از که دیرم
همیدانم که درمانم ته دیری

بلا رمزی زِ بالایِ ته باشد
جنون سری زِ سودایِ ته باشد

بصورت آفرینم این گمان بی
که پنهان در تماشایِ ته باشد

غمِ عشقِ تو مادرزاد دیرم
نه از آموزشِ استاد دیرم

بدان شادم که از یُمنِ غمِ تو
خراب آبادِ دِل آباد دیرم

خوشا آنانکه سودایِ ته دیرند
که سر پیوسته در پایِ ته دیرند

بِه دِل دیرم تمنّایِ کسانی
که اندر دِل تمنّایِ ته دیرند

سه درد آمو بِه جانم هر سه یکبار*
غریبی وُ اسیری وُ غمِ یار

غریبی وُ اسیری چاره دیره*
غمِ یار وُ غمِ یار وُ غمِ یار 🌷

بسیار سالها بِه سرِ خاکِ ما رود
کاین آبِ چشمه آید وُ بادِ صبا رود

دامن کِشان که می ‌رود امروز بر زمین
فردا غبارِ کالبُدش در هوا رود

یا رب یا رب مگیر بندۀ مسکین وُ دست گیر
کَز تو کَرم برآید وُ بر ما خطا رود

خاکت در استخوان رود ای نفسِ شوخ چَشم
مانند سُرمه‌ دان که درو توتیا رود

ور سایبانِ حُسنِ عمل اعتماد نیست*
سعدی مگر بِه سایۀ لطفِ خدا رود 🌷

━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━

اگر زرّین کلاهی عاقبت هیچ
بِه تَخت ار پادشاهی عاقبت هیچ

گَرت مُلکِ سلیمان در نِگین است
در آخِر خاکِ راهی عاقبت هیچ

الهی آتشِ عِشقم بِه جان زن*
شرر زان شعله ور استخوان زن

چو شمعم بَر فروز از آتشِ عِشق*
بر آن آتش دِلم پروانه سان زن 🌷

بمیرم تا ته چشم‌ِ تر نبینی
شرارِ آه پُر آذر نبینی

چنانم آتشِ عِشقت بسوجه
که از مو مشتِ خاکستر نبینی 🌷

نگارینا دِل وُ جانم تو داری
همه پیدا وُ پنهانم تو داری

نمی‌ دانم که این درد از که دارم
ولی دانم که درمانم تو داری 🌷

ای گُلِ نازِ من، نغمۀ سازِ من
بی خبر مانده ای، از من وُ رازِ من

زِ بویِ زُلفِ تو مفتونُم ای گُل، زِ رنگِ رویِ تو، دِل خونُم ای گُل
منِ عاشِق زِ عِشقت بی قرارُم، تو چو لیلی وُ من مجنونُم ای گُل

دلِ ما بی تو دائم بی قراره، بِه جُز آزارِ مُو کاری نداره
سروِ آزادِ من، کی کنی یادِ من، خم شده قامتم، شاخِ شمشادِ من

عزیزان از غم وُ دردِ جُدایی، بِه چشمونُم نمونده روشنایی
گرفتارم بِه دامِ غربت وُ درد، نه یار وُ همدمی نه آشنایی

گُلِ من یارِ من، تویی دلدارِ من
یارِ من یارِ من، تویی غمخوارِ من

سرِ راهت نشینُم تا تِه آیی، درِ شادی بِه رویِ ما گُشایی
آید روزی بِه روزِ ما نشینی، ببینی تا چِه سخته بی وفایی*

دلِ ما بی تو دائم بی قراره، بِه جُز آزارِ مُو کاری نداره
جانِ جانانِ من، عشقِ سوزانِ من، بُرده ای از نظر، عهد وُ پیمانِ من

بی تو اشکُم زِ مژگانِ تر آیه، بی تو نخلِ حیاتُم بی بَر آیه
بی تو در کنجِ تنهایی شَب وُ روز، نشینُم تا که عمرِ ما سَر آیه* 🌷

زِ دستِ دیده وُ دِل هر دو فریاد
که هر چِه دیده بیند دِل کند یاد

بسازم خنجری نیشش زِ فولاد
زنم بر دیده تا دِل گردد آزاد 🌷

آلاله کوهسارانم تویی یار
بنوشه جو کنارانم تویی یار

آلاله کوهساران هفته‌ ای بی
امیدِ روزگارانم تویی یار 🌷