🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

پشتِ بلورهایِ زمستان پنهان مشو
(این چلچراغِ یخ)

مخواه تا رنگین کمانِ پس از باران باشی
بگذار تا با رنگ‌ هایِ تنت، دوست بدارمت

من آمده‌ ام.. تا به جای پنجه‌ هایِ مردهٔ پاییز
پنجه‌ هایِ زندهٔ تو را بپذیرم

من آمده‌ ام.. تازه‌ تر از هر روز
تا تو را با پیشانی‌ ات بخواهم، که بلندتر از رگبار است

می‌ خواهم دوباره بیآغازم
این بهاری را که خواهی نخواهی

خونِ مرا در راه‌ ها می‌ دَواند و به دل‌ ها می‌ بَرد
این بهاری که چه عاشقانه‌ است

و من در برابرِ همهٔ دست‌ هایش که گشوده‌ است
ناگزیر به پاسخم

تو بهارِ همهٔ فصل‌ هایِ من بودی
تو بهارِ همهٔ دفترچه‌ هایی که چیزی درشان ننوشتم

بگذار پاسخ دَهم
همچنان که دوستانه می‌ گِریم

هرچه بلور است به فصلِ پیش بسپاریم
بگذار تا با رنگ‌ هایِ تنت، دوست بدارمت:

عریان شو زیر آبشارهایِ خورشید
حتی انگشترت را، در صدایِ آن‌ ها پرتاب کن

که می‌ خواهند به ما، چیزی را جُز این که هست، بباورانند
تو را با رنگ‌ِ گُل‌ هایِ بِه.. با رنگ‌ هایِ بلوط

تو را دوست خواهم داشت
بنفشِ تند از آنِ زنبق‌ هاست 🌷

پس که یِک شَب، پس از باران
چتر را می‌ بندد و تنها می‌ شود؟

الف ــ لام ــ میم، سلام بر تبرهایی که
حروفِ آزادی را جُدا جُدا کرده‌ اند! 🥀

پ.ن:

🔹 طنین انداز شدنِ اذان در دانشگاه جورج واشنگتن، در جریانِ تظاهراتِ دانشجویی در حمایت از فلسطین. در دلِ تاریخ نامِ حضرت محمّد (ص) بود که کنگره‌ های کاخِ پادشاهان را فرو ریخت و اینک دوباره نامِ حضرت محمّد (ص) است که از قلبِ آمریکا، صدای خورد شدنِ استخوانهای استکبار را بِه گوشِ جهانیان می رساند.

🔹 حقیقتا خدا بزرگ است؛ اینگونه است که شیاطین هر کار می کنند در این آخرهای خط، دست و پا زدن در باتلاق است و ظلمِ آنها موجب شده، دانشجویان و اساتید آمریکایی بیدار شوند و علیه آنها فریاد بزنند و در قلبِ امریکا، نامِ محمّد رسول الله یاد شود. صبر داشته باشیم تازه این شروعِ فرو ریختنِ کاخهایِ ستم است. اسلام از شرق تا غربِ عالم در حال گسترش است، قدرت از غرب بِه شرق در حال حرکت است. و این چنین عاقبت مستضعفین بر زمین مسلط خواهند شد.

پ.ن۲:

🔹 سخنی با آقا و خانمِ سلبریتیِ غرب زده، جنایاتِ قرونِ وسطایی صهیونیستها در غزه مردمِ دنیا رو با هر عقیده ای تکان داد. امّا در این ماهها برای غزه و این روزها برای دانشجویانِ آمریکایی، که کوچکترین اشاره ای بهش نداشتین. خوب چشمتون و باز کنید بِه این میگن آزادگی و حقیقت جویی و عدالت طلبی، که حتی کوچکترین منفعتِ شخصی براشون نداره و احتمالِ هر خطری هم در انتظارشون هست از محرومیت و زندان و حتی مرگ، در همان کشوری که قبله آمالِ شماست، برای دفاع از حق و حقیقت. این همان کشوریه که شما برای بدست آوردنِ ویزاش حاضرید حتی مملکتِ خودتون رو بِه آتش بکشید و پرچم و دین و مقدساتِ وطن و حتی هویتِ خودتون رو برای غرب بِه حراج بزارید. این روزها با کلید واژۀ حقه‌ بازانه پوششِ اختیاری و کشفِ حجاب هم‌ بی آن که پروای عصیان و طغیان و قبر و قیامت را داشته باشید، ترویج بِه کشفِ حجاب و برهنه‌ پوشی و هرزه‌ گردی می‌ کنید.

🔹 غرب نسبت بِه زنِ ایرانی ترحّم ندارد که بگوید حقوقِ زن رعایت بشود، حتی حقوقِ زنان در غرب هیچ ارزشی ندارد و بِه راحتی پایمال می شود، چه برسد بِه زنِ ایرانی. غرب از زنِ ایرانی کینه دارد. قطعاً اگر حضور زنِ ایرانی نبود، انقلاب پیروز نمیشد. غرب خودش را طرفدارِ حقوقِ زن، انسان و آزادی معرّفی می کند. امّا تنها هدفش از آزادی، نابودیِ حیا و نجابتِ زنِ پاکدامنِ ایرانی و فروپاشیِ خانواده ایرانی است. همۀ اینها شیوۀ جنگِ ترکیبی غرب است. جنگِ احزابِ حجاب پیش از آن که جنگِ لچک و لختی باشد، جنگِ تمام‌ِ عیارِ ایمان و اسلام با الحاد غربی و کفر است. لیبرال دموکراسی هم‌ این است که از جنایات در حق زنان و کودکانِ غزه و فلسطین اشغالی تا سرکوبِ وحشیانه دانشجویانِ امریکایی و اروپایی پیشِ چشمِ ما است.

🔹 ایران آخرین خاک‌ ریزِ بشریّت و انسانیّت و عاطفه و پاکدامنی است در برابر دنیایِ غربی که بویی از آن نبرده است. جدای از شعارِ پوچِ حقوق بشری که غرب سالها با آن گوشِ فلک را کر کرده، امروز بر همگان ثابت نمود آنجا که یعنی برای دفاع از صهیونیسم، دستگیری و سرکوبِ دانشجویان و اساتید دانشگاه که هیچ، حتی حاضرند دانشگاه را روی سرِ دانشگاهیان ویران کنند! آن حرف هایِ قشنگِ احترام بِه آزادی بیان و حرمتِ دانشگاه هم صرفا تا جایی خوب است که دیگران عمل کنند؛ نوبتِ خودشان که برسد با احدی تعارف ندارند.‌

🔹 برای حمایت از فلسطین نیاز نیست مسلمان باشید. کمی انسانیّت کافی است.

🔴 اینجا آمریکاست! صدایِ مظلومیتِ فلسطین، جرم: حمایت از مردم فلسطین 🔴

تو خوشه ‌هایِ سپیدِ خردسالیِ‌ منی، که دوباره می ‌چینم؛ تو انگشتانِ نخستینِ منی 🌷

امّا تو نشانه‌ ای؛ تو، که یعنی رویایی وجود داشت. 🌷

تو بهارِ همۀ فصل‌ هایِ من بودی
تو بهارِ همۀ دفترچه‌ هایی که چیزی درشان ننوشتم

بُگذار پاسخ دهم، همچنان که دوستانه می‌ گِریم
هرچِه بلور است به فصلِ پیش بسپاریم

بُگذار تا با رنگ‌ هایِ تنت دوست بدارمت
عریان شو زیرِ آبشارهایِ خورشید

حتا انگشترت را در صدایِ آنها پرتاب کُن
که می‌ خواهند به ما چیزی را جُز این که هست بباورانند

تو را با رنگِ گُل‌ هایِ بِه، با رنگ‌ هایِ بلوط
تو را دوست خواهم داشت. 🌷

شبِ سردی است وُ من افسرده
راهِ دوری است وُ پایی خسته

تیرگی هست وُ چراغی مُرده

می کنم تنها از جاده عبور
دور ماندند زِ من آدمها

سایه ای از سرِ دیوار گذشت
غَمی افزود مرا بر غمها

فکرِ تاریکی وُ این ویرانی

بی خبر آمد تا با دلِ من
قصّه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر سحر نزدیک است

هر دم این بانگ بر آرم از دِل
وای این شَب چقدر تاریک است

خنده ای کو که بِه دِل انگیزم
قطره ای کو که بِه دریا ریزم

صخره ای کو که بدان آویزم

مثلِ اینست که شَب نمناک است

دیگران را هم غَم هست بِه دِل
غمِ من لیک غمی غمناک است

هر دم این بانگ بر آرم از دِل

وای این شَب چقدر تاریک است
اندکی صبر سحر نزدیک است 🌷

پ.ن۱:

تمامِ شهر پیشِ رویِ من بود
متروک‌ تر از آوازی که بِه شَب می‌ سپردم

و خبرِ انتشارِ هیچ دستی
کِشوهایِ فریاد را بیرون نکشیده بود. (بیژن الهی) 🖤

سفر چِرا کنم، چِرا سفر کنم؟ من که می توانم سرگردان باشم، سال ها حوالیِ خانه ام. 🌷

ای نقشِ تو ام در چشم
ای نامِ تو ام بر لب

ای جایِ تو ام در دِل
پس کجا تو پنهانی؟ 🌷

اگر بنویسم تو شعر را بِه شعر افزوده‌ ام. 🌷

نامش برف بود، تنش، برفی
قلبش از برف، و تپشش

صدایِ چکیدنِ برف، بر بام‌ هایِ کاهگلی
و من او را چون شاخه‌‌ ای که زیرِ بهمن شکسته باشد دوست می‌ داشتم. 🌷

ما چون دو قطرۀ باران، یِک صدا داریم
چون دو قطرۀ باران، بِه سپیدی می‌ انجامیم

تو بر دست‌ هایِ من می‌ ریزی و من از خود رها می‌ شوم
جُدا از بی کرانی‌ِ دریاها و گُذرانِ جویبار

چون دو قطرۀ باران، چشم بِه هم داریم
چون دو قطرۀ باران که بِه هم آغشته شده‌ ا‌ند و یِکی شده‌ ا‌ند

چون دو قطرۀ باران، بر دورترین برگِ یِک بید
چون دو قطرۀ باران، که فقط یِک قلب دارند؛ تا یکدیگر را یِکسان دوست بدارند. 🌷

و چشمانِ تو راحت ترين روزى كه می توان، براىِ زيستن تصميم گرفت. 🌷