🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

شاهد كلُّ الجمالِ ایزدِ یکتا، علی است
پرتوِ اشراقِ آن پیدایِ ناپیدا، علی است

معنیِ فرقان، فروغِ مُلکِ جان، فخرِ جهان
شاهدِ ایمان، شهِ امکان، مهِ بطحا، علی است

سرّ مطلق، والىِ حق، پیشوایِ ما خَلَق
کاشفِ اسرارِ قرآن را زِ ما اَوحی، علی است

بلبلِ گویایِ اسرارِ گلستانِ وجود
سرِّ سبحان، شاهِ ایمان، ماه آوْ آدنی، علی است

بر همه خوبانِ عالم، قبله گاهِ رحمت اوست
جمله پاکانِ جهان را سرور وُ مولی، علی است

تکیه گاه وی سریرِ هَلْ آتی در قُربِ دوست
زانکه در حبِّ خدا، آن فردِ بی همتا، علی است

بر سر از سلطانِ عزّت یافت تاجِ «اِنَّما»
آری ایمان را نگهبان، در صفِ هیجا، علی است

نزدِ دانا باطنِ «اِنّا هَدَيناهُ السَبيل»
پیشِ اهلِ دِل، بهشت وُ کوثر وُ طوبی، علی است

آدم وُ نوح وُ خليل وُ يونس وُ هود وُ مسيح
صالح وُ شيث وُ شعیب وُ موسی وُ عیسا، علی است

داستانِ موسی وُ فرعون وُ اعجازِ مسیح
کشتیِ نوح وُ خلیل وُ آتش وُ دریا، علی است

در کتابِ آفرینش سورۀ توحيدِ عِشق
در حسابِ اهلِ بینش «عروةُ الوثقی» علی است

بهرِ مشتاقانِ عالم مَطلع «الله نور»
بهرِ فرعونانِ عالم، آیتِ کبرا، علی است

آنکه تخمِ معرفت در مزرعِ دِلها فشاند
از لسان الله ناطق، منطقِ گویا، علی است

از همه خاصانِ حقّ آنکس که بنماید بِه صدق
امتثالِ «سَبّحِ اسم رَبّک الاعلی» علی است

در عروجِ عِشق وُ معراجِ نبوّت همسفر
با همایون شاه «سُبحان الّذِی اَسری» علی است

بینوایان را نوا زان بحرِ بی پایانِ جود
دردمندان را طبیب از لعلِ شکّرخا، علی است

آنکه عالم را بیاراید بِه زیبِ عدل وُ داد
بشکند بازارِ جورِ قیصر وُ کسری، علی است

در کفِ مهدی امامِ انس وُ جان سرّ جهان
پرچمِ «اِنّا فَتَحنا» در همه دنیا، علی است

هَلَ آتی قدر وُ «سَلُونیِ» عِلم وُ لاهوتی مقام
مُلکِ دین را تا جدار «لا فَتی اِلّا» علی است

معنىِ نورٌ علی نور است قلبِ مرتضی
صورتِ زیبایِ عالم را بهین معنا، علی است

آنکه در چشمِ جهان بینَش خدا را دید وُ بس
غیر حقّ را ریخت در کامِ نهنگِ لا، علی است

شیرِ یزدانی که زد در عرصۀ بَدر وُ اُحُد
تیغِ آتش بار را بر تارکِ اعدا، علی است

آنکه در هفت آسمان زد پرتوِ مهرش عَلَم
زان فروزان گشت خورشید وُ مه وُ جوزا، علی است

در ثنایِ شه الهی گفت یا روح القدس
شاهد كلُّ الجمالِ ایزدِ یکتا، علی است 🌷

چِه خوش است يِک شَب، بکُشی هوا را*
بِه خلوص خواهی، زِ خدا خدا را

بِه حضور خوانی ورقی زِ قرآن
فکنی در آتش، کتبِ ریا را

طلبم رفیقی، که دهد بشارت*
بِه وصالِ یاری، دلِ مبتلا را

مگر آشنایی، زِ ره عنایت
بخرد بِه خاری، گُلِ باغِ ما را

فلکا شکستی دلِ عاشِقان را*
بِه چِه روی بستی کمرِ جفا را؟

چو شکستی این دِل، مشو ایمن از وی*
که بسوزد آهش، قلمِ قضا را

نه حریفِ مایی، فلکا! که یارم
شکند بِه نازی صفِ ماسوا را

نه بِه راه کویش سفری خرد را
نه بِه باغِ حُسنش گذری صبا را

نه زِ دامِ شوقِ تو رهد الهی
نه بِه دردِ عِشقت اثری دوا را 🌷