🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

آن کس که زِ تو نشان ندارد
گر خورشیدست آن ندارد

ما بر در وُ بامِ عِشق حیران
آن بام که نردبان ندارد

دِل چون چنگست وُ عِشق زخمه
پس دِل بِه چِه دِل فغان ندارد

امروز فغانِ عاشِقان را
بشنو که تو را زیان ندارد

هر ذرّه پُر از فغان وُ ناله‌ ست
امّا چه کند زبان ندارد

رقص است زبانِ ذرّه زیرا
جُز رقص دگر بیان ندارد

هر سو نگرانِ تُست دِل‌ ها
وان سو که تویی گمان ندارد

این عالم را کرانه‌ ای هست*
عشقِ من وُ تو کران ندارد

مانندِ خیالِ تو ندیدم*
بوسه دهد وُ دهان ندارد

ماننده غمزه‌ ات ندیدم
تیر اندازد کمان ندارد

دادی کمری که بر میان بند
طفلِ دلِ من میان ندارد

گفتی که بِه سویِ ما روان شو
بی لطفِ تو جان روان ندارد 🌷

پ.ن:

دِل بِه زُلفش حکایتی دارد/ از شبِ غَم شکایتی دارد
تا کی آزارِ اهلِ دِل طلبی/ بی وفایی نهایتی دارد

خونِ دِل می خورم زِ غصّه که یار/ با رقیبان عنایتی دارد
ای وفایی مَنال از ستمش/ که ستم نیز غایتی دارد (اسماعیل‌ عادلشاه) 🖤

دوباره دِلم واسه غربتِ چشمات تنگه/ دوباره این دلِ دیوونه واست دلتنگه
وقتِ از تو خوندنِ ستارۀ ترانه هام/ اسمتو برایِ من قشنگترین آهنگه

بی تو یک پرندۀ اسیرِ بی پروازم/ با تو امّا می رسم بِه قلۀ آوازم
اگه تا آخرِ این ترانه با من باشی/ واسه تو سقفی از آهنگ وُ صدا می سازم

با یِه چشمکِ دوباره منو زنده کن ستاره/ نذار از نفس بیفتم، تویی تنها راهِ چاره
آی ستاره آی ستاره، بی تو شَب نوری نداره/ این ترانه تا همیشه، تو رو یادِ من میاره

تویی که عِشقمو از نگاهِ من می خونی/ تویی که تو تپشِ ترانه هام پنهونی
تویی که هم نفسِ همیشۀ آوازی/ تویی که آخرِ قصّۀ منو میدونی

اگه کوچۀ صدام یِه کوچۀ باریکه/ اگه خونم بی چراغه، چشمِ تو تاریکه
می دونم آخرِ قصّه می رسی بِه دادِ من/ لحظۀ یکی شدن تو آینه ها نزدیکه 🌷

پ.ن:

شبِ هجر جُز گریه کاری ندارم/ بِه جُز دیدۀ اشکباری ندارم
شبی نگذرد کز فراقِ تو چون شمع/ پُر از اشکِ حسرت کناری ندارم

من وُ عشق وُ رندیّ وُ کویِ ملامت/ بِه راهِ سلامت گذاری ندارم
از آن با غَمش خو گرفتم وفایی/ که غیر از غَمش غمگساری ندارم (اسماعیل‌ عادلشاه) 🖤

دلِ خوبان زِ قیدِ مهر آزاد است پنداری
مدارِ دلبری بر جور وُ بیداد است پنداری

مرا صد محنت از عشقِ تو بر دِل می رسد هر دم*
دلِ ویرانِ عاشِق محنت آباد است پنداری

زِ عشقِ قامتت، سرو سهی مانده پا در گِل
دِلش صد پاره وُ ز بارِ دِل آزاد است پنداری

زِ هجرت آتشی دارم بِه دِل کز بهرِ تسکینش
نصیحتهایِ سردِ عاقلان باد است پنداری

دلِ ریش وفایم آنچنان خو کرده با تیرش
که پیکانش بِه جایِ مرهم افتاده است پنداری 🌷

چو خاک در ره آن سروِ ناز افتادم
فشاند دامنِ ناز وُ بِه داد بر بادم

دمی زِ یادِ تو، فارغ نمی توانم زد*
ولی چِه سود، که هرگز نمی کنی یادم

شرارِ آتشِ دِل، رهنمون شود شبِ هجر
اگر اجل نَبَرد، ره بِه محنت آبادم

نه همچون عالمیان، قیدِ عالمی دارم
غلامِ عِشقم وُ از هر دو عالم آزادم

وفایی از سرِ جان، بگذر وُ وصال بِگیر
که پیرِ عِشق، چنین داده است ارشادم 🌷

تو می روی وُ مرا، غَم تو دیده پُر آب است
عنان کشیده رو ای شهریار، این چِه شتاب است

خطاست پیشِ کسان خونِ بی گناه، ولیکن
بریز خونِ منِ بی گنه، که عینِ صواب است

قرار وُ صبر مجو، از دلِ شکستۀ عاشِق*
چِه باج می‌ طلبی، از ولایتی که خراب است

بِه جان رسید وفایی، دِل از جفایِ رقیبان*
اجل کجاست که بازم، رهاند این چِه عذاب است 🌷