🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

شبی که می گذرد با تو بی کران خوش تر
که پای بندِ تو، وارسته از زمان خوش تر

برای مستی وُ دیوانگی، مِی وُ افیون
خوش اند هر دو و چَشمت زِ هر دوان خوش تر

زِ گونه و لبِ تو، بوسه بر کدام زنم
که خوش تر است از آن و این از آن خوش تر

ستاره وُ گل وُ آیینه وُ تو، جمله خوش اید
ولی تو از همگان میانشان خوش تر

خوشا جوانی ات از چشمه هایِ روشنِ جان
خوشا ! که جانِ جوان از تنِ جوان خوش تر

درآ، به چشمِ من ای شوکتِ زمینیِ تو
به جلوه از همه خوبانِ آسمان خوش تر

مرا صدا بزن آه! ای مرا صدا زدنت
هم از ترنّمِ بالِ فرشتگان خوش تر

خوش است از همه با هر زبان روایتِ عِشق
ولی روایتِ آن چشمِ مهربان خوش تر

زِ عشق هایِ جوانی، عزیزتر دارم
تو را، که گرمیِ خورشید در خزان خوش تر 🌷

پ.ن:

من همه‌ جا دنبالِ تو هستم. یک حرکتِ مختصر دست و سَر از جانبِ هر نوع آدمی در خیابان تو را به خاطرم می‌ آورد. - نامه به فلیسه از فرانتس کافکا - ❤️

عزیزترینم.. تو را عذاب می دهم؛ خواهش می‌ کنم عزیزِ دلم یک گُلِ رز برایم بفرست تا بدانم مرا بخشیده‌ ای. من در واقع خسته نیستم ولی بی‌ حس و سنگینم و نمی‌ توانم کلماتِ مناسب را پیدا کنم. آنچه می‌ توانم بگویم این است که: در کنارم بمان و تنهایم نگذار.

زندگی خیلی دشوار و غم‌ انگیز است. چطور آدم می‌ تواند امیدوار باشد که خواهد توانست کسی را با نوشته‌ ای برای خودش نگهدارد؟ با چنین وضعی آیا بوسیدنِ تو امکان پذیر است؟ آیا کاغذِ ناقابل را ببوسم؟ اگر اینطور باشد که می‌ توانم پنجره را باز کنم و هوایِ شَب را ببوسم.

شَب بخیر نازنینم. تو چِه با آرامش بِه خواب می‌ روی! ولی کسی که بِه تو تعلّق دارد، در فاصله‌ ای دور همچنان پریشان و سَرگردان است. 🕯

پ.ن:

شَب بِه دِل گفتم چِه باشد آبرویِ زندگی؟

گفت چون پروانه در آغوشِ دلبَر سوختن (بیدل دهلوی) 🖤

پ.ن۲:

شَب‌ بخیر آپامه عزیزم، تو را بِه‌ جایِ تمامِ این سالهایِ سرد و سیاهِ بی تو، با تمامِ اندوهی که در دِلم دارم، با تمامِ اشکی که از چَشمم ریزد می بوسم؛ تو در تمامِ ثانیه هایِ بی قرارِ زندگی ام حضور داری؛ و شَب از نیمه شَب گذشت: چقدر بی نگاهت اینجا چراغ، روشنی کم است.

می خواهم خودم را بِه پایِ شما بیندازم و چنان کامل خودم را بِه شما بسپارم که هیچ نشان و خاطره‌ ای از من برایِ کسی باقی نماند. 🌷

‏خوب دقت کن ببین آیا کسی را که روزها، بیشترِ روزها، چنان در خودش فرو می رود که هیچ عاملی نمی‌ تواند او را تغییر بدهد می‌ شود تحمّل کرد؟؛ دِلم می‌ خواهد بدانی، عزیزِ دِلم، با چنان عِشق و علاقه‌ ای بِه تو فکر می‌ کنم که گویی خداوند بِه صریح‌ ترین صورت، تو را بِه من سپرده است. 🌷

مادر از همهٔ ما ضعیف تر بود؛ نه بخاطرِ غصه‌ هایِ مشترکمان، بلکه بخاطرِ غصه ‌هایِ خصوصی هر کدام از ما که خورده بود. 🌷

عزیزم؛ در سالِ نو، شادی برایِ تو عزیزِ دِلم آرزو می‌ کنم؛ یِک سالِ جدید باید سالِ متفاوتی باشد و اگر سالِ گذشته، ما را جُدا از یکدیگر نگه داشته، شاید سالِ جدید با نیروهایِ سحرآمیز، ما را بِه سویِ یکدیگر براند، ای سالِ نو، بران، بران. 🌷

من خسته‌ ام، نمی‌ توانم دربارۀ چیزی فکر کنم و تنها می‌ خواهم سر بر دامنت بگذارم، تماسِ دست‌ هایت با پیشانی‌ ام را احساس کنم و تا ابد در این حالت بمانم. 🌷

من اینم که هستم و او چاره‌ ای ندارد جُز اینکه مرا همینطور که هستم بپذیرد؛ من نمی‌ توانم از خودم آدمی بسازم که برایِ دوستی با او احیاناً مناسب‌ تر از من باشد.

من فکر نمی‌ کنم که اندوه یِک آدم بِه هنگامِ ترکِ چیزی ناشی از این باشد که دارد چیزی را که دوست دارد ترک می کند؛ اندوه آدم ممکن است ناشی از نقطۀ مقابلش باشد؛ آدم احساس می کند که پیوند‌ ها چِه آسان پاره می شود و نیز اینکه دیگران چِه آسان از آدم جدا می شوند. 🌷

من شاید فقط دیوانه‌ ای هستم که در خیالِ خودم دستم را بارها رویِ شقیقه‌ هایِ تو می‌ گذارم و آرزو می‌ کنم بوسه‌ هایم قدرتی داشته باشند که تمامِ سردرد هایت را از پیشانی‌ ات دور کنند، از تیره‌ ترین روزهایِ گذشته تا آیندۀ طل‍ایی‌ ات. 🌷

وقتی تو در قلبِ منی من همه‌ چیز را می‌ توانم تحمُّل کنم. 🌷

شَب‌ بخیر عزیزترین؛ آیا می‌ توانم تو را ببوسم؛ می‌ توانم دست‌ هایم را دورِ کمرت حلقه کنم؟ عزیزم، کاش می‌ توانستم تو را رویِ این صندلی کنارِ خودم بنشانم، در بَرَت بِگیرم و چشم‌ هایت را تماشا کنم. 🌷

پ.ن:

آپامه عزیزم، هر چِه می شود بشود، من بِه دوست داشتنت ادامه می دهم؛ راستی لب‌ هایت اکنون کجا هستند؟ 🪔

عِشق در نظرِ من آن است که تو خنجری هستی که من در درونِ خویش می چرخانم. 🌷

دوباره مثلِ روزهایِ سابق دارم زیاد می نویسم؛ برایِ توجیهِ کار: من رویِ بالکن تو، در آن سمتِ میز که می نشستی، نشسته ام؛ انگار که دو طرفِ میز مثلِ دو کفۀ ترازو بود؛ گویی توازنِ شب هایِ خوبِ ما بهم خورده است؛ و من در یِک طرفِ ترازو، دارم پایین می روم؛ می روم پایین، چون تو خیلی دوری؛ برایِ همین دارم می نویسم.

من شاید فقط دیوانه‌ ای هستم که در خیالِ خودم دستم را بارها رویِ شقیقه‌ هایِ تو می‌ گذارم و آرزو می‌ کنم بوسه‌ هایم قدرتی داشته باشند که تمامِ سردرد هایت را از پیشانی‌ ات دور کنند، از تیره‌ ترین روزهایِ گذشته تا آیندۀ طل‍ایی‌ ات. 🌷

پ.ن:

آه، چِقدر امّید، دریا دریا امّید، ولی نه برایِ ما. 🕯

از آنجا که تو را دو‌ست دارم، تمامیِ جهان را دوست دارم. 🌷

چِه خوش آهنگ و لذت بخش است که آدم توسطِ شما، تو خطاب شود؛ ولو اینکه قسمتی از یِک نقلِ قول باشد! 🌷

احساس می کردم که انگار سالهاست که شَب و روز جلویِ قهوه‌ خانه قدم می‌ زنم و هر بار که در اثرِ ورود یا خروجِ یِک مشتری در باز می‌ شود منتظرم که تو از در وارد شوی؛ در بسته می‌ شود و باز من بِه انتظار و سرگردانیِ خود ادامه می دهم؛ این انتظار نه اندوهبار است نه خسته کننده؛ چِه می‌ گویم! چِگونه ممکن است انتظار در پشتِ در خانه‌ ای که تو در آنی اندوهبار یا خسته کننده باشد؟

خوشبختی‌ ای بزرگتر از این نمی دانم که همه‌ وقت پیشت باشم، بدونِ وقفه، بی‌ پایان؛ ولو که احساس می‌ کنم اینجا در این دنیا هیچ مکانِ آرامی برایِ عِشقمان نیست، نه در دهکده، نه در هیچ کجایِ دیگر؛ و من رؤیایِ قبری را می‌ بینم، عمیق و باریک، جایی که می‌ توانیم چنان یکدیگر را در آغوش بگیریم که انگار با گیره بِه هم وصلمان کرده‌ اند، و من صورتم را در تو پنهان کنم و تو صورتت را در من پنهان کنی، و دیگر هیچ‌ کس هرگز ما را نبیند. 🌷

آیا تو، عزیزِ دِلم، (همیشه کلمۀ عزیزِ دِلم هست، چون کسِ دیگری را ندارم و نخواهم داشت) هنوز هم مثلِ گذشته مرا دوست‌ داری؟ 🌷

‌من، عزیزِ دِلم، از تو جدا بشوم؟ من که اینجا پشتِ میزم در آرزویِ رویِ تو مشرف بِه مرگ هستم؟ امروز موقعی که بیرون، تویِ راهرویِ تاریک، دستم را می‌ شستم چنان در فکرِ تو دست وُ پا می‌ زدم که برایِ آرام کردنِ خودم نزدیک بود در اثرِ تاریکیِ هوا بِه بیرونِ پنجره قدم بگذارم؛ این است حال وُ روزِ من.

اگر عمری را بِه انتظار باشم و هر آنچِه با مشقَّتِ تمام، هر چند اندک، بِه دست آورده باشم و تمامِ عمرِ نمانده‌ ام را، برایِ آن لحظه که چشم‌ هایِ بی قرارِ تو بِه من آرامش می دهد که دوستم داری؛ از دست بدهم میدانم که خیلی کم است و ارزش دارد. 🌷

عزیزم؛ کاش می‌ توانستم تو را رویِ این صندلی کنارِ خودم بنشانم، در برت بگیرم و چَشم‌ هایت را تماشا کنم؛ حالتی از تیمارستان را در زندگیِ خودم احساس می‌ کنم، بی‌ گناه و در عینِ حال خطا کار، نه در یِک سلول، بلکه در این شهر زندانی شده‌ ام. 🌷

فلیسه؛ اگر هر چِه زودتر با هم نباشیم از بین می‌ روم؛ چون اگر هر چِه زودتر با هم نباشیم عشقِ من بِه تو، که اجازه ورود هیچ نوع فکرِ دیگری را بِه مغزم نمی دهد بِه جانبِ فکری واهی، بِه سویِ توهماتی اسرارآمیز، بِه طرفِ چیزی کاملاً دست‌ نیافتنی، و در عینِ حال بِه کلی و همواره اجتناب‌ ناپذیر سوق داده خواهد شد؛ و اگر اینطور شود احتمالاً کفایت خواهد کرد که دستم را از این دنیا کوتاه کند؛ همینطور که می‌ نویسم دستم می‌ لرزد؛ پس بیا، فلیسه، بیا!

تو نمی دانی، فلیسه، تو نمی دانی چِه چیز زندانی‌ ام می‌ کند و غَمگین‌ ترین آدم را از من می‌ سازد، و این با وجودی است که ظاهراً خیلی بِه تو، تویی که تنها امیدم در این دنیایی، نزدیک هستم؛ آه خدایا، چِه خوب می شد تو رویِ زمین نبودی و کاملاً در درونِ من جا داشتی، یا بهتر اینکه من رویِ زمین نبودم و کاملاً در درونِ تو جا داشتم؛ احساس می‌ کُنم یکی از ما زیادی است، جدا کردنِ ما بِه صورتِ دو نفر غیرِ قابلِ تحمُّل است.

‏در عالمِ واقع هیچ کاری از دستم برنمی‌ آید؛ در درونِ خودم زندانی هستم، صدایِ دوست‌ داشتنی تو را فقط از دور می‌ شنوم! خدا می داند از چِه منبعی این نگرانی‌ هایِ دائمی و پیوسته دوّار تغذیه می‌ شود! حریفِ آنها نمی‌ شوم؛ عزیزم، هر چِه بِه من بِگویی من هم تقریباً همیشه بر زبان می‌ آورم و کمترین فاصله‏ گرفتن از تو مرا تندخو می‌ کُند؛ تو بسیار شیرین و با محبَّت هستی؛ اگر یِک وقت قرار شود در مقابلِ تو زانو بِزنم تصور نمی‌ کُنم دیگر قادر بِه برخاستن باشم. 🌷

امّیدی عبث؛ آن ها نمی دانند یا در عالمِ مهربانی و بزرگواریِ خود نمی‌ خواهند بدانند که دل‌ هایِ بی‌ احساس و سختی هم پیدا می‌ شود که با هیچ حُرمتی نرم شُدنی نیستند.

‏خوب دقت کن ببین آیا کسی را که روزها، بیشترِ روزها، چنان در خودش فرو می رود که هیچ عاملی نمی‌ تواند او را تغییر بدهد می‌ شود تحمّل کرد؟ دِلم می‌ خواهد بدانی، عزیز دلم، با چنان عِشق و علاقه‌ ای بِه تو فکر می‌ کنم که گویی خداوند بِه صریح‌ ترین صورت، تو را بِه من سپرده است. 🌷

خیلی حرف‌ ها دارم که باید بِه تو بزنم، چون تمامِ وجودِ من جُز چیزی که علاقمندم، در صورتِ امکان، بِه تو پرداخته شود پدیدهٔ دیگری نیست و با وجودِ این، مدتِ کوتاهی است که همین‌ طور قلم در هوا آرام اینجا نشسته‌ ام؛ احساس می کنم پشتِ دری بسته هستم که طرفِ دیگرش تو زندگی می کنی و هیچگاه باز نخواهد شد.