🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تا تو به گلشن آمدی، با همه در کشاکشم*
وه که تو در کنارِ گُل، من به میانِ آتشم

تا نمکم لبِ تو را، مِی به دهان نمی‌ برم*
تا نچشم از این نمک، چیزِ دگر نمی‌ چشم

چرخ شود غلامِ من، دور زند به کامِ من
گر تو به گردش آوری، جامِ شرابِ بیغشم

کاسهٔ خون وُ جامِ مِی، فرق زِ هم نکرده‌ ام
بس که به دورِ نرگست، باده نخورده، سرخوشم

گرچه به هیچ حالتی یاد نکرده‌ ای مرا*
یادِ دهانِ تنگِ تو هیچ نشد فرامشم

تا که عیان زِ پرده شد صورتِ نقش بندِ تو
رشکِ نگارخانه شد، رویِ به خون منقشم

دوش به قد دلکشت قصهٔ سرو گفته‌ ام
گفت که شرمسار شو از حرکاتِ دلکشم

بس که شبِ وصالِ تو ناطقه لال می‌ شود
با همه ذوق ساکنم، با همه شوق خامشم

بلعجبی نگر که من با همه لافِ عاشِقی*
یار ندیده واله‌ ام، مِی نچشیده بیهشم

نی زِ حبیب ایمنم، نی زِ طبیب مطمئن*
چارهٔ دِل کجا کنم کز همه جا مُشَوَشم 🌷

پ.ن:

من عاشقِ هیچکس نبوده‌ ام و هرگز نخواهم بود؛

مگر اینکه عاشقِ تو شوم. (کارمیلا؛ شریدان لی‌ فانو) 💜

پ.ن۲:

تو زنی هستی که از میلیون ها سال قبل، در قلبم سکنی گزیده ای آپامه 💜

پیِ اسمِ تو می گشتم
تهِ یِه فنجونِ خالی

دنبالِ یِه طرحِ تازه
یِه تبسّمِ خیالی

فنجونایِ لب پَریده
قهوه هایِ نیمه خورده

من وُ عِشقی که واسه همیشه مُرده
دِل بِه عشقِ تو سپرده

فالِ تو، رنگِ فریبو
گریه هایِ عاشِقونَست

فالِ من، طنینِ آخرین ترانَست
رنگِ قهوه ای چشمات، رنگِ خوابه

که تا شهرِ بی نهایت، منو بُرده
اونجا که آخرِ عِشقه، اونجا که مرزِ سَرابه 🌷

پ.ن:

فردا عاشِقونه منتظرت خواهم بود، و اگر نیامدی پس همۀ روزها "فردا" است تا برگردی.. ❤️

بِه شهرِ عشِق نمیرم بی تو هرگز/ نَشَم عاشِق، نمیرم بی تو هرگز
غروبِ بی كسیها مونسم شد/ ببین بی تو چِه پیرم، بی تو هرگز*

نیای روزی كه رو لب باشه آهی/ نه عِشق باشه، نه از من، یک نگاهی*
نیای روزی ببینی از غمِ تو/ نمونده بر سَرَم مویِ سیاهی، مویِ سیاهی*

می دونم كه تو عاشِق پرستی/ بِه رو من چِرا درها رو بستی
نمی گیری سراغی از دلِ من/ چرا كوهِ امّیدم رو شكستی*

نه یک لبخند، نه حرفی تازه دارم/ تو رفتی جُز خدا چیزی ندارم
نیاد روزی ببینم بی قرارم/ بِه راهی پُر زِ غَم اسمت بیارم 🌷

تویِ کوچۀ دِلم، فقط صدایِ تو میاد
صدایِ خوبو همیشه آشنایِ تو میاد

وقتی بارون می زنه، تو کوچۀ ساکتِ ما
پنجره فکر می کنه، صدایِ پایِ تو میاد

صبح دیدم خورشید داره یواشکی بِه کوه می گه
که فقط بِه کوچۀ ما، بِه هوایِ تو میاد

این نسیمِ سحری که غرقِ عطر وُ شبنمه
می دونم بِه شهرِ ما، فقط هوایِ تو میاد 🌷

شَب وُ نگاه خیسِ تردید، پشتِ حصارِ لحظه هاست
بال وُ پَرت اگر که بسته است، شوقِ پَریدنت کجاست

نذار که شعلۀ نگات، خونه رو آتیش بزنه
عروسکِ کوچیکِ تو، تو قابِ آینه بشکنه

غرورِ آسمونو بشکن، قفس برایِ تو کمه
رو زخمِ کهنۀ دلِ تو، فقط رهایی مرهمه 🌷

پ.ن:

‏گَر بداند که چِه خون می‌ خورم از تنهایی

دلِ شَب بر سَرِ من مست وُ غزل‌ خوان آید! (صائب تبریزی) 🖤

اگه آفتاب تو چشات خونه کن
میتونه خورشید وُ دیوونه کنه

میتونه تو آینۀ چشمایِ تو
گُلِ شَب بو موهاشو شونه کنه

میتونه میتونه آب بشه تو نگاهِ تو
دلِ سنگه هر چی غصّه وُ غمه

لحظه هام ارزونیِ چشمایِ تو
از نگات هر چی بگم بازم کمه

من وُ بارون، تو وُ آفتاب، شَب وُ غَم
تویِ راهِ زندگی همسفریم

نکنه اسیرِ تنهایی بشیم
آسمونیارو از یاد ببریم 🌷

پ.ن:

عکست را هر شَب در آغوش می‌ گیرم آپامه 🖤

هوایِ گريه دارم، تو اين شبِ بی پناه
دنبالِ تو می گردم، دنبالِ يِک تکيه گاه

دنبالِ اون دِلی که تنهايی رو می شناسه
دستایِ عاشقِ من، لبريزِ التماسه

هزار وُ يک شبِ من، پُر از صدایِ تو بود*
گريۀ هر شبِ من، فقط برایِ تو بود

سکوتِ شيشه ایمو صدایِ تو می شکنه
تو آسمونه عِشقم، شعرِ تو پَر می زنه

با تو دلِ سياهم، بِه رنگِ آسمونه
تو بغضِ من می شکنن، شعرایِ عاشِقونه

هزار وُ يک شبِ من، پُر از صدایِ تو بود*
گريۀ هر شبِ من، فقط برایِ تو بود 🌷

پ.ن:

من دوستت دارم و شَب از ظُلمتِ خود وحشت می‌ کُند! (احمد شاملو) 🖤