🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تازه فهمیدم که با تو زندگی چه باشکوهه
مثلِ فوارۀ آتش، مثِ دریا، مثِ کوهه

سویِ تو می زنه پَرپَر، دستِ گرمِ التماسم
آخه تو جادۀ غربت جُز تو رو نمی شناسم

این منم با کاروانِ ناله ها، داغدارم بی تو همچون لاله ها
یادِ رویت می کنم هر صبحدم، با شکرخندِ لبِ آلاله ها

پشتِ خطِّ خاطراتم ردِّ پایِ آرزومه
حالا دونستم که بی تو لحظه هام چه بی دوومه

با تو هر لحظۀ عمرم اولین روزِ بهاره
بی تو پاییزِ جُدایی، بویِ دلتنگی میاره

این منم با کاروانِ ناله ها، داغدارم بی تو همچون لاله ها
یادِ رویت می کنم هر صبحدم، با شکرخندِ لبِ آلاله ها 🌷

پ.ن:

هرچ آن نه عشقِ توست، به بازی شمرده‌ ام
هرچ آن نه یادِ توست فراموش کرده‌ ام

دستم که زیرِ سنگِ فراق‌ است هر شَبی
تا روز با غمِ تو در آغوش کرده‌ ام (کمال‌ الدین اصفهانی) 🖤

همنفسِ صبا شدی، همرهِ جویبار شو
همسفرِ چلچله ها، همقدمِ بهار شو

عطرِ بنفشه میدهی از دلِ غنچه آگهی
ای نفسِ سحرگهی، نافۀ مُشکبار شو

سینه چو باصفا شود، جامِ جهان نما شود
آئینۀ خدا شود، آئینه دارِ یار شو

خوانچه بگردان همه سو، آینه بنشان همه سو
عطر برافشان همه سو، جلوه گهِ نگار شو

در دلِ کوهسارها، از لبِ جویبارها
نغمۀ آبشارها، بشنو وُ بی قرار شو

دِل مگذار بر هوس، خانۀ دِل مکن قفس*
عِشق تو را بهانه بس، بشنو وُ هوشیار شو 🌷

پ.ن:

نثارش را دلِ محزون وُ جانِ ممتحن دارم

نمی‌ دانم نخستین جان برافشانم بر او یا دِل.. (شرف‌ الدین شیرازی) 🖤

غمِ تنهایی منو دیوونه کرده
گُلِ یادت تو دِلم جوونه کرده

تو دِلم غمِ تو مثلِ یِه پرنده
زیرِ سقفِ خونه آشیونه کرده

هر کسی داره بِه دِل شوقِ نگاری
روزگار می گذرونه بِه عشقِ یاری

واسه این چشم انتظار دیگه نمونده
نه تحمّلی نه صبری نه قراری

من که غمخوار ندارم
جُز تو کس یار ندارم

دیگری را نپرستم
منو از یاد نبر 🌷

پ.ن:

قصدِ جان می‌ کند این عید وُ بهارم بی‌ تو
این چِه عیدیّ وُ بهاریست که دارم بی‌ تو

با تو ترسم بِه جنونم بکشد کار، ای یار
من که در عِشق چنین شیفته‌ وارم بی‌ تو

با غَمت صبر سپردم بِه قراری که اگر
هم بِه دادم نرسی، جان بسپارم بی‌ تو

دلِ تنگم نگذارد که بِه الهامِ لبت
غنچه‌ ای نیز بِه دفتر بنگارم بی‌ تو (حسین منزوی) 🖤

پ.ن۲:

بی‌ تو رنگی نشکفت از مِیِ گلگونِ بهار
سال گردید، ولی تا مُژه در خونِ بهار

ما بِه سیر گُلِ نوروزِ خیالِ تو خوشیم
راهِ گلزار نگیریم بِه افسونِ بهار (ناظم هروی) 🖤

شهزادۀ آسمونی، گفتی که پیشم می مونی*
برایِ این دلِ پُر غَم، آوازِ شادی می خونی

عشقِ تو آتیش بِه پا کرد، با من تو رو آشنا کرد*
بی اونکه حرفی بگویم، رازِ منو برملا کرد

یِه لحظه بی تو نبودم، یِه لحظه بی تو نزیستم*
یِه روز سراغمو می گیری، روزی که من دیگه نیستم 🌷

پشتِ این لبهایِ بسته
چهرۀ از غَم شکسته

یِه نفر غَمگین نشسته، تا تو بر گردی
می خونه نالون وُ خسته، تا تو برگردی

چشمایِ من، در پیِ فردایی روشن
می ریزه اشکم بِه دامن، تا تو برگردی، تا تو برگردی

لبهایِ من، داره فریاد از زمونه
شعرِ دِلتنگی می خونه، تا تو بر گردی، تا تو بر گردی

با نگاهم آسمون ها رو می گردم
بِه امّیدِ رویِ ماهت، تا تو بر گردی

روح وُ جانم بِه فدایِ هر نگاهت
می شینم بر خاکِ راهت، تا تو برگردی، تا تو بر گردی

مونده بر لب آه سردی، اشکِ سرخ وُ رنگِ زردی
از دو عالم بر ندارم، تا تو برگردی، لحظه ها رو می شمارم، تا تو برگردی 🌷

شَبت خوش باد، ای مهمانِ عاشِق
بلا گردانِ اسمت، جانِ عاشِق

بِه چشمم پا گذار وُ شادیم بخش
قدم کن رنجه، ای جانانِ عاشِق

شَبت خوش باد، شَبت خوش باد
شَبت خوش باد، ای مهمانِ عاشِق

شَبت خوش باد، شَبت خوش باد
شَبت خوش باد، ای جانانِ عاشِق

چِه داغِ سینه سوزی مانده بر جا
از این مجنونِ سر گردانِ عاشِق

بِه جُز آن کس که دارد دِل پُر آتش*
چِه داند دردِ بی درمانِ عاشِق

زبانِ سوته دِل، دِل سوته داند
نداند کس غمِ پنهانِ عاشِق

حدیثِ غصه وُ دردِ غریبی*
بخوان از دیدۀ گریانِ عاشِق

شَبت خوش باد، شَبت خوش باد
شَبت خوش باد، ای مهمانِ عاشِق

شَبت خوش باد، شَبت خوش باد
شَبت خوش باد، ای جانانِ عاشِق 🌷

پ.ن:

رفته است وُ مهرش از دِلم نمی رود
ای ستاره ها چِه شد که او مرا نخواست؟

ای ستاره ها، ستاره ها، ستاره ها
پس دیارِ عاشقانِ جاودان کُجاست؟ (فروغ جان فرخزاد) 🖤

پ.ن۲:

خدایا شادی رو بِه خونۀ دلِ تمامِ عاشِقان هدیه کُن 💙

وقتی تو نباشی، همۀ پنجره ها بسته می مونه
با زمزمۀ بادِ صبا، حتی قناری نمی خونه

وقتی تو نباشی، دِلها پُرِ درده
شادی نمیشه مهمونِ دِلها، خورشیدِ محبَّت بی تو سرده

ای دِل گِله کم کن، که مسیحا نفسی می رسه از ره
با آینه وُ فانوس، سویِ این خانه کسی می رسه از ره

وقتی تو نباشی، از غصّه میمیرم*
از گِریه میشم ابرِ بهاری، یِک لحظه هم آروم نمی گیرم

یارا دلِ ما را، بِه دو عالم تو پناهی
ما را بود آیا، بِه جُز عشقِ تو گناهی

امشَب بِه امیدی، سرِ راه تو نشستم
تو ماه شَبم شو، کمکم کن بِه نگاهی

وقتی تو رو دارم، بِه کسی دِل نسِپارم*
هر دم نفسم را، بِه هوایِ تو برارم

گفتی که صدام کن، بِه کلامی بِه پیامی
من جُز گُلِ نامت، بِه زبان حرفی ندارم 🌷

پ.ن:

آه از این آهَنگ؛ چِقدر دِلم برایِ این آهَنگ تنگ شده بود؛ آپامِه جانَم که دیگر جایِ خود‌ 🪔

اگر روزی رسد، دستم بِه دامانت
کُنم جان را، بِه قربانت

ولی بی لطف وُ احسانت چِگونه
شوم ناخوانده، مهمانت چِگونه

تو معبودِ منی، بگذار داد از دِل بگیرم
پناهم ده که بر سقفِ حرم منزل بگیرم

تو دریایی وُ من تنها غریقِ مانده در باران
تو فانوسِ رهم شو تا رهِ ساحل بِگیرم

در این بازارِ بی مهری، بِه دیدارِ تو شادم*
تو شادم کُن، که سوزِ غَم برآمد از نهادم

تو می گفتی صدایم کن زِ سوزِ سینه هر شَب
صدایت می زنم، امّا رسی آیا بِه دادم

کمك كُن تا ابد، تنها بِه تو عاشِق بِمانم*
بِه كویِ عاشِقی، شعرِ خوشِ ماندن بِخوانم 🌷