🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

چی بگم ابری وُ بارون نمیشی
درد وُ می فهمی وُ درمون نمیشی

خیلی وقته می بینم زیرِ آوارِ جنون
منو می بینی وُ ویرون نمیشی

دلِ دیوونه خرابم می کنی
چرا مثلِ قدیما خون نمیشی

سَر بِه صحرا می ذاری
منو تنها می ذاری

لالۀ باغِ کدوم گمشده ای
چرا بینِ گلا پنهون نمیشی

وقتی بارون می زنه
شاخه هامو می شکنه

دلِ تنها چرا تو
مثلِ گنجیشکا پریشون نمیشی
منو می بینی وُ حیرون نمیشی

چی بگم ابری وُ بارون نمیشی
درد وُ می فهمی وُ درمون نمیشی

چی بگم با کی بگم رازِ تو رو
داری آتیش می گیری خون نمیشی

من که هر شَب تا سحر
قصّۀ عِشقو تو گوشت می خونم

واسم افسانه ای وُ افسون نمیشی
تو بزرگی مثلِ دنیایِ خیالِ آدما

دلِ زخمی لالۀ دشتِ بلا
نکنه غصّۀ لیلی رو داری

واسه این قصّه ها مجنون نمیشی
چی بگم ابری وُ بارون نمیشی

درد وُ می فهمی وُ درمون نمیشی 🌷

همه هست آرزویم كه ببینم از تو رویی*
چِه زیان تو را كه من هم برسم بِه آرزویى؟

بِه‌ كسى جمالِ خود را ننموده‌‏ اىّ وُ بینم
همه‌ جا بِه‌ هر زبانى بُوَد از تو گفت‌ و گویى

غَم وُ درد وُ رنج وُ محنت همه مستعدّ‌ قتلم
تو ببُر سَر از تنِ من، ببَر از میانه گویى

بِه رهِ تو بسكه نالم، زِ غمِ تو بسكه مویَم
شده‌‏ ام زِ ناله نالى، شده‌ ‏ام زِ مویه مویى

همه خو‌شدِل اینکه مُطرب بزند بِه تار چنگی
من از آن خوشم كه چنگى بزنم بِه تارِ مویى

چِه شود كه راه یابد سوىِ آب، تشنه‌ کامى؟
چِه شود كه كام جوید زِ لبِ تو، كام‌ جویى؟

شود اینكه از ترحّم، دمى اى سحابِ رحمت
منِ خشک‌ لب هم آخر زِ تو تَر كنم گلویى؟

بشكست اگر دلِ من، بِه فداىِ چشمِ مستت
سرِ خُمّ‌ مِى سلامت، شكند اگر سبویی

همه موسمِ تفرّج بِه چمن روند وُ صحرا
تو قدم بِه چشمِ من نِهْ، بنشین كنارِ جویى!

نه بِه‌ باغ رَه دهندم، كه گُلى بِه كام بویم
نه دِماغِ اینكه از گُل شنوَم بِه‌ كام، بویی

زِ چِه شیخِ پاکدامن، سوىِ مسجدم بخوانَد؟
رُخِ شیخ وُ سجده‌‏ گاهى، سرِ ما وُ خاکِ كویى

نه وطن‌ پرستی از من بِه وطن نموده یادی
نه زِ من کسی بِه غربت بنموده جست‌ و جویی

بنموده تیره‌ روزم، ستمِ سیاه‌ چشمى
بنموده مو سپیدم، صنمِ سپید رویى

نظرى بِه سوىِ رضوانىِ دردمندِ مسكین
که بِه‌ جُز دَرَت، امّیدش نبوَد بِه هیچ‌ سویى‏ 🌷

🌸 باغ لاله های گچسر (ایران) 🌸

🔹 در ادامۀ بحثِ عشقِ آلتروئیستیک، بِه برخی از شواهد از هشت کتاب اشاره می شود. شعرِ و پیامی در راه متضمّنِ عشقِ آلتروئیستیک و نوع دوستانه است که در آن با نوعی دوست داشتنِ بی علّت و بی رشوت و بدونِ چشم داشت، نسبت بِه همۀ موجودات مواجه می شویم:

روزی خواهم آمد، و پیامی خواهم آورد
در رگ ها، نور خواهم ریخت

و صدا خواهم در داد: ای سبدهاتان پُر خواب!
سیب آوردم، سیبِ سُرخِ خورشید

خواهم آمد، گُلِ یاسی بِه گدا خواهم داد
زنِ زیبایِ جذامی را، گوشواره ای دیگر خواهم بخشید

کور را خواهم گفت: چِه تماشا دارد باغ!
دوره گردی خواهم شد، کوچه ها را خواهم گشت

جار خواهم زد: آی شبنم، شبنم، شبنم
رهگذاری خواهد گفت: راستی را، شبِ تاریکی است

کهکشانی خواهم دادَش
رویِ پُل دخترکی بی پاست، دبّ اکبر را بر گردنِ او خواهم آویخت

هر چِه دشنام، از لب ها خواهم بر چید
هر چِه دیوار، از جا خواهم بَرکند

رهزنان را خواهم گفت: کاروانی آمد بارش لبخند!
ابر را، پاره خواهم کرد

من گره خواهم زد، چشمان را با خورشید، دِل ها را با عِشق
سایه ها را با آب، شاخه ها را با باد

و بهم خواهم پیوست، خوابِ کودک را با زمزمه زنجره ها

بادبادک ها، بِه هوا خواهم بُرد
گلدان ها، آب خواهم داد

خواهم آمد، پیشِ اسبان، گاوان، علفِ سبزِ نوازش خواهم ریخت
مادیانی تشنه، سطلِ شبنم را خواهد آورد

خرِ فرتوتی در راه، من مگس هایش را خواهم زد
خواهم آمد سر هر دیواری، میخکی خواهم کاشت

پایِ هر پنجره ای، شعری خواهم خواند

هر کلاغی را، کاجی خواهم داد
مار را خواهم گفت: چِه شکوهی دارد غوک!

آشتی خواهم داد
آشنا خواهم کرد

راه خواهم رفت

نور خواهم خورد
دوست خواهم داشت. 🌷

🔹 چنانکه در اشعارِ فوق آشکار است عشقِ سهراب فراتر از موجودات پوست و گوشت و خون دار است. درست است که سهراب بِه گدا، بِه زنِ زیبایِ جذامی، بِه دوره گردی که شبنم را جار می زند، بِه آویختن دبّ اکبر بر گردنِ دخترکی بی پا بر رویِ پُل و بِه کاروانی از جنسِ لبخند بِه رهزنان بخشیدن، اشاره می کند، امّا از آنها فراتر می رود و کلامی از نوعِ ارتباطش با اسبان و گاوان و مادیانِ تشنه و خرِ فرتوت را هم بِه میان می آورد.

🔹 علاوه بر آن سپهری چند بار در هشت کتاب بِه خواندنِ شعر اشاره کرده است و مرادِ او از خواندنِ شعر وقتی است که روحیه لطیف می شود و شخص از درِ مُرافقت و دوستی با دیگران بر می آید.

پدرم پشتِ دو بار آمدنِ چلچله ها، پشتِ دو برف
پدرم پشتِ دو خوابیدن در مهتابی

پدرم پشتِ زمانها مُرده است
پدرم وقتی مُرد آسمان آبی بود

مادرم بی خبر از خواب پرید، خواهرم زیبا شد
پدرم وقتی مُرد، پاسبانها همه شاعر بودند

🔹 منظورِ سهراب از شاعر بودنِ پاسبانها این است که پیشترها، وقتی پدرش فوت کرد، پاسبانها هم که نمادِ نظم و قانون و سخت گیری هستند، طبعشان ظریفتر از اکنون بود و دلشان رحمی داشت و رقیق القلب بودند. سهراب می گوید: مثلِ روزگاری که پاسبان ها همه شاعر بودند، من هم بِه هر جایی که برسم شعر می خوانم و لطافت می پراکنم و آشتی خواهم داد، آشنا خواهم کرد، نور خواهم خورد و دوست خواهم داشت. آن هم دوست داشتن بدونِ علّت و بی رشوت که از مختصاتِ بارزِ عشقِ نوع دوستانه است و در این شعر بِه زیبایی سَر برآورده است.

🔹 بِه تعبیرِ گابریل مارسل فیلسوفِ فرانسوی قرن ۲۰، اساساً در روزگارِ معاصر طریقِ خدادانی و خداخوانی از معبرِ عِشق می گذرد. وی معتقد است که عِشق ورزیدن بِه دیگر همنوعان بِه فرد کمک می کند تا بتواند خدا را تجربه کند. او خصوصاً عنایتی ویژه بِه مقولۀ وفا دارد و جالب است که مفهومِ وفا در سنّتِ عرفانیِ ما نیز خصوصاً در عرفانِ خراسانی، خیلی مورد توجّه بوده است، بِه طوری که وقتی آنها بِه آیینِ فتوّت و جوانمردی اشاره می کردند، یکی از نکاتی که در بابِ انسانهایِ معنوی می گفتند، این بود که انسانِ معنوی اهلِ وفاست و پیمان شکنی پیشه نمی کند.

🔹 مولانا نیز بِه وفایِ مردان قسم می خورد. یکی از شاعرانِ معاصر هم در جایی می گوید: تو را چشیدم و شیرین تر از وفا بودی. پس مفهومِ وفا و وفاداری و حرکت کردن معطوف بِه دیگری و تنظیم نمودنِ مناسبات و ارتباطاتِ خود بر این اساس چنین شأنی در سلوک دارد و عشقِ نوع دوستانه یکی از تجلّیاتِ وفا و ایمان ورزی در روزگارِ معاصر است.

ما واژ‌ه‌ هایِ تبعید شده‌ ایم..

ما اتفاق‌ هایِ تصادفی افکنده شده
در قعرِ جهان وُ چاه‌ هایِ وطنیم..

ما برگ‌ هایِ از یاد رفته
در جیبِ باد و گُذرِ زمانیم..

ما ولی ماندگاریم،
ما دریا وُ خود غریقیم

باٖٖرٖٖاٖٖنٖیم ما

کیست که صدایِ گریۀ این شاعر را بشنود،
قلمِ او می‌ گِرید،

بر پیاده‌ رو شَب،
خمیده می‌ شود، می‌ شکند.. 🌷

پ.ن:

این شاعرِ شهید در سال ۱۹۸۰ در بیروت بِه دستِ باندِ تروریستِ موساد ترور شد.

پ.ن۲:

و ما چِه شَب‌ ها که نَخوابیده بِه صُبحش بُردیم! چِه کسی دانه‌ هایِ اَشکِ مان را، وقتی که نصفِ شَب‌ ها گِریه می‌ کُنیم، می‌ توانَد بِشمارَد؟ خدایا در سرنوشتِ ما مَباد که قَلبی را بِشکَنیم.

تنها ماندم، تنها ماندم
تنها با دِل بر جا ماندم

چون آهی بر لب ها ماندم
رازِ خود بِه کس نگفتم

مهرت را بِه دِل نهفتم
با یادت شَبی که خفتم

چون غنچه سحر شکفتم

دلِ من، زِ غَمت، فغان برآرد
دلِ تو، زِ دِلم خبر ندارد

پس از این، مخورم فریبِ چَشمت
شررِ نگهت اگر گذارد

وصلت را زِ خدا خواهم*
از تو لطف وُ صفا خواهم

کز مهرت بنوازی جانم
عمرِ من بِه غَمت شد طی

تو بی من، من وُ غَم تا کی
دردی هست، نَبُوَد درمانش 🌷

پ.ن:

شهادت می‌ دهم تنها زنی هستی که وقتِ راه رفتن درختان دنبالت می‌ کنند. (نزار قبانی) 💚

پ.ن۲:

برایم بنویس؛ زیرا همۀ گُل‌ هایِ سُرخی که بِه من هدیه کردی در گلدانِ بلورینِ خود پژمرده‌ اند، و تنها گَل‌ هایِ سُرخِ اشعارت که برایم سرودی هنوز سرزنده‌ اند؛ از همۀ گُل‌ هایِ جهان و همۀ زمان‌ ها، تنها بویِ عطر در اشعار باقی می‌ ماند. (غاده السمان) ❤️

کجا رفته‌ یی
بی‌ آنکه رفته باشی

چگونه رفته‌ یی
بی‌ آنکه رفته باشی

می‌ بینم چَشمانت را، لبانت را
بازوانت را و تنت را

امّا تو کجایی؟
آه کجایی که تو را سخت گُم کرده‌ ام؟ 🌷

پ.ن:

زِ بسکه منتظران چَشم در رهِ یارند
چو نقشِ پا همه‌ گر خفته‌ اند بیدارند

زِ آفتابِ قیامت مگو که اهلِ وفا
بِه یادِ آن مُژه در سایه‌ هایِ دیوارند (بیدل دهلوی) 🖤

پ.ن۲:

بِه نامِ خود خواهی،

تو را تَنها برایِ خودَم می خواهم‌. (نزار قبانی) 🖤

پ.ن۳:

من "ایستاده‌ ام" در عِشق،

نه "فرو اُفتاده" با تمامِ هُشیاری‌ ام، خواهانِ توام. (غادة السمان) 🖤

پ.ن۴:

یک کلمه در زبانِ عربی نهایتِ اندوه را شرح می‌ دهد.

الوجوم: [یعنی اندوهی که صاحبش را لال می‌ کند]

آرزوم بود که ببینم، رُخِ زیبایِ تو را
خاکِ راه تو شوم، بوسه زنم پایِ تو را

رفنه بودی که بیایی وُ فروکش بکنی
چِه فتاد از تو، چِه گردانده، کنون رایِ تو را

گر تو را میل بِه شکیبت، دلِ پُر تاب بود
من ندانم دلِ پُر تاب وُ شکیبایِ تو را

می هراسم، نگرانم، که مبادا نکند
مانده ام شیفته انگار فریبایِ تو را

بویِ جانبخشِ تو هرگز مگر از یادم بُرد
گر کسی دید چو من، رویِ گُل آسایِ تو را

زندگی را که زِ دوری، همه از دست دهم
باز یابم چو دمی بشنوم، آوایِ تو را 🌷

پ.ن:

همراهِ موج، در دلِ دریا نمی روم، تک گوهرم تویی، که شدی زیرِ گردنم ❤️

با كوچه آوازِ رفتن نيست، فانوسِ رفاقت روشن نيست
نترس از هجومِ حضورم، چيزی جُز تنهايی با من نيست*

وقتی تو نباشی من بِه من مشكوكم، بِه هر گُل بِه هر سايه روشن مشكوكم
مشكوكم بِه اشكِ كبوتر مشكوكم، مشكوكم بِه خوابِ خاكستر مشكوكم

بی تو بِه كابوس وُ بِه رويا مشكوكم، بِه شعله بِه پروانه حتی مشكوكم

ترسم نيست بی ترديد از جاده از سايه، تاريكِ تاريكم، من از من می ترسم
من از سايه هایِ شبِ بی رفيقی، من از نارفيقانه بودن می ترسم 🌷

الهی من بِه قربانت شوم، وردِ من‌ است امشَب*
بِه بزمت کارِ من، شعرِ مناسب خواندن‌ است امشَب

مگر هوشی گمان دارد بِه من دلدار، کز شوخی
بِه هر کس هر چِه می‌ گوید، نگاهش با من‌ است امشَب

چِه آتش در سرت افتاده است ای شمع، بهرِ جان
بِه بزمِ یار می‌ سوزی، چراغت روشن‌ است امشَب

غزل‌ خوانی کنم چون عندلیبانِ چمن هر دم
که بزمم از صفایِ رویِ خوبان گُلشن‌ است امشَب

نجات از من چِه می‌ پرسی نشانِ دِل، خدا داند*
که با بختِ سیاهش در کدامین گُلخن‌ است امشَب 🌷

پ.ن:

بی‌ تو بلبل در چمن آهنگِ نالیدن نداشت
غنچه ساز‌ و‌ُ برگِ رنگ‌ و‌ُ بو بِه‌ خود‌ چیدن ‌نداشت

گر سرِ زُلفِ ترا نسبت بِه سنبل کرده‌ ایم
چون سرِ زُلف اینقدر بر‌ خویش‌ پیچیدن نداشت

ای که قربانِ ادایِ لطفِ در جورت شوم!
داشت ضعفم پرسشی، از‌ غیر‌ پرسیدن نداشت

بنده تا جان دارم از بوسِ لبت دم می‌ زنم
غیر، بهرِ خویش می‌ گوید که بوسیدن نداشت

┄┅─═◈═─┅┄

دیدیم صفحه‌ صفحهٔ گل‌ های باغ را

یِک‌ شاخه گُلْ بهار ندارد بِه رنگِ او (نجات اصفهانی) 🖤

تو مرغِ عِشقی که شعرِ من بر لبهایت ترانه شد
خواندی هر نغمۀ امّید، حرفِ خوبِ زمانه شد

خوبی وُ با محبّتی، پاکی وُ با صداقتی
خورشیدِ صبحِ صادقی، گرمی وُ با سخاوتی

ای تو همه نوازش، در خوابم بیدارم کن
مستم اگر چِه از غَم، امّا تو هوشیارم کن

آشتی بده دِلم را با شادیِ زمانه
ای از تو زنده در من، هر شعرِ عاشِقانه

ای تو همه نوازش، در خوابم بیدارم کن
مستم اگر چِه از غَم، امّا تو هوشیارم کن 🌷

پ.ن:

خاتون!

تو آن هوایی که عریان می‌ شود برابرم
بسانِ سرشکِ تاک‌ ها

تو سرآغاز تبارِ موجی
آن‌‌ زمان که چنگ زد خاک را، بِه گاهِ غربت

دوستت می‌ دارم

تو سرآغازِ جانِ منی
تو سرانجامِ جانِ منی (محمود درويش) 🖤

یک جوانۀ کوچک، در زیرِ خاک می خندید
در دلِ زمین، رازی، مثلِ درد می پیچید

در دلِ زمین، غنچه، مثلِ راز، پنهان بود
رازهای سربسته، در دِلش فراوان بود

باد، بادِ بازیگوش، مُشتِ غنچه را وا کرد
رازِ خاک را در باغ، بوته بوته افشا کرد

کاشکی ورق می زد، باد، دفترِ گُل را
کاشکی کسی می خواند، رازِ چشمِ بلبل را

کاشکی کنارِ گُل، چند لحظه می ماندیم
این کتابِ زیبا را، صفحه صفحه می خواندیم 🌷

پ.ن:

پاره سنگی در آسمان چرخید
بالِ گنجشکِ کوچکی لرزید

چیزی از شاخه بر زمین افتاد
کسی از روی شیطنت خندید

شاعری روی دفترش خم شد
شانه هایش زِ درد تیر کشید

قطره ای از قلم بِه کاغذ ریخت
دفتر از درد بر خودش پیچید (قیصر امین پور) 🖤

پ.ن۲:

تو این هوای خنک و بارونی فقط موسیقی و قهوه می تونه آرومم کنه، گاهی جُز گوش دادن بِه موسیقی هیچ‌ تسلایی نیست. روحت شاد آندره آرزومانیان عزیز، حسِ او در نوازندگیِ پیانو بی نظیر بود. 🎹 💙

🟦 غادۀ عزیزم؛ چه اتفاقی افتاده؟ برای همه می نویسی الا من؟ امروز سلیم اللوزی در هواپیما گفت برای او یا امیه، نوشته بودی، درست یادم نمی آید. دیروز هم کمال گفت که نامه ای از تو دریافت کرده است.. و دیگران! چی شده غاده؟ نمی خواهی برایم بنویسی؟ طوری نیست! امّا حواست بِه کارهایت باشد: این باعث می شود بیشتر بِه تو دل ببندم!

🟥 نبودنت چنان بر سینه ام سنگینی می کند که راهی برای رهایی از آن نیست، و از اینکه در فرودگاه مردی را نیافتم که بگوید بفرمایید، آقا، این نامه از لندن برای شما آمده است حیرت زده شدم.

🟩 هر بار که زنگِ تلفن در این اتاقِ مرتفع به صدا در می آمد قلبم بِه تپش می افتاد و صدایت را نمی شنیدم که مثل زمزمه ای می گفت: غهسآن. گوش کن ای سنگدل: می ترسم اکنون به صندلیِ مقابل نگاه کنم امّا تو را در آنجا نبینم! اکنون به چه کاری مشغولی؟ آیا غسانِ بخت برگشته ات را با شخصِ دیگری عوض کردی؟ آیا موفق شدی سادگی، سخت گیری، سطحی نگری، چیزهای نامعقول و لجبازی های بچگانه اش را با چیز مفیدتری عوض کنی؟ فکر می کنی موفق شدی مرا زیر برگه های سقوطشان بِه قلّه¹ دفن کنی؟ آیا تکه های مه لندن توانستند تابوتِ خاطراتمان را بسازند؟ آیا آن خاربنِ شیرین خشکید؟ آیا بر می گردی؟

🟪 اگر اینجا بودی. اگر اینجا در این اتاقِ مرتفع و دوردست با من بودی، تمام دنیا کنارم بود. بی تو دیوارها قادر بِه پنهان کردنِ چیزی نیستند. آیا حال که در تبعیدگاه انتخابی ات به سر می بری، حس می کنی که هراست چقدر مرا می کُشد و تردیدت تا چه حد رگهایم را می بُرد؟ و باز هم نمی نویسی اگر فکر می کنی بر دستانم حرام هستی، آیا واژه هایت هم بر چشمانم حرام اند؟ با این حال، می گذارم تلهایی از برگهای خشکِ درختان در سینه و تنم شعله ور شوند، تا روزی برسد که دستانت آن را خاموش کند.

🟧 ای آن که زن هستی، پیش از آنکه هزار بار ادیب و نویسنده باشی! تو همان بانوی ادیب و نویسنده و تیزفهم هستی و این از تو هزار زن می سازد!

🟨 من واقعاً بیمارم نمی خواهم باعثِ نگرانی ات شوم (البته اگر ممکن باشد)، امّا اتاق اکنون دور سرم می چرخد، و فکر می کنم طبقِ معمول نیاز به خوابی طولانی دارم.. کارت پستالی که در بیروت برایم فرستادی (چه سرمایی²) جالب بود، آیا آن را در نامۀ قبلی به تو گفته بودم؟ وقتی برگشتم دلم می خواهد صندوقی به اندازۀ جعبۀ نوشابه از نامه ها پیدا کنم. به یکی از دوستان سفارش کردم ۲۰ پاکت سالم³ را با خود برای تو بیاورد. شنیدم عاطف گفت که از او چنین درخواستی کرده ای، امیدوارم به دستت رسیده باشند، اگر به دستت رسیدند، مبادا افتخار و مباهاتم به تو، تمام چیزهای تو، از تو و دربارۀ تو را با دودشان فوت کنی.

پ.ن:

۱. عنوان رمانی است که در آن زمان روی آن کار می کردم.
۲. از لندن کارت پستالی برای غسان فرستادم که تنها یک جمله در آن نوشتم: چه سرمایی!
۳. نوعی سیگار.

از ملّتِ ما
ملّتی سرخپوست نخواهید ساخت!

ما اینجا ماندگاریم
در این خاک که دستبندی از گُل با اوست

اینجا سرزمینِ ماست
از سپیده دمِ عمر اینجا بوده‌ ایم

اینجا بازی کرده‌ ایم
عاشِق شده‌ ایم و شعر نوشته‌ ایم

ما ریشه داریم در آبراهش
چون گیاهانِ دریا

ریشه داریم در تاریخش
در نانِ نازکش، در زیتونش

در گندمِ زردگونش
ریشه داریم در وجدانش

ماندگاریم در آذار و نیسانش
ماندگاریم چون نقش بر صلیب‌ هایش

ماندگاریم با پیامبر والایش
در قرآنش و ده فرمانش 🌷

پ.ن:

دیگر از گریه بِه دِل رسمِ فغان یاد آمد
رگِ پیمانه زدم شیشه بِه فریاد آمد

دِل در افروختنش منّتِ دامن نکشید
شادم از آه که هم آتش وُ هم باد آمد

تا ندانی جگرِ سنگ گشودن هدرست
تیشه داند که چِه ها بر سرِ فرهاد آمد

داغم از گرمیِ شوقِ تو که صد ره بِه دلم
همچنان بر اثر شکوۀ بیداد آمد (غالب دهلوی) 🖤

پ.ن۲:

بر نمی گردم مگر آنکه باغی بر زمین بکارم، یا بهشتی از آسمان برکَنم، یا بمیرم، یا با هم بمیریم. (غسان کنفانی) 🖤

🔹 عکس آشناست؛ خوب دیده شده بود، چون طعمِ زندگی می دهد در میانِ خبرهایِ تکراری و رقت بارِ جنگ. عروس و داماد فلسطینی که سه روز پیش عروسی‌ شان را جشن گرفتند. و ان‌شاءالله دلِ همهٔ مردمِ غزه شاد بشه.

زندگیِ مشترک زیر سایه جنگ و کُشتارِ مردمی بی دفاع در وطنشان؛ این زوجِ فلسطینی ۳ روز قبل در غزه زندگیِ مشترکشان را در چادرهایِ هلال احمر و زیر سایۀ کُشتارِ بی امانِ صهیونیست ها که خدا ریشۀ این جنایتکارانِ علیه بشریت رو بکند، آغاز کردند، تا نشان دهند که زندگی در غزه مرگ بردار نیست و زندگی در غزه ابدی است، ولو اینکه قدّاره بندانِ عالم برنتابند. زنده باد زندگی، زنده باد مقاومت، زنده باد غزه 🌷

از یِک خروشِ یاربِّ شَب زنده دارها*
حاجت روا شدند هزاران هزارها

یک آهِ سردِ سوخته جانی، سحر زند
در خرمنِ وجودِ جهانی شرارها

آری دعایِ نیمِ شبِ دِل شکستگان
باشد کلیدِ قفلِ مهمّات کارها

مینایِ مِی زِ بندِ غَمت می دهد نجات
هان ای حکیم گفتمت این نکته بارها

آب وُ هوایِ میکده از بسکه سالم است
در پایِ هر خمیش مِیِ مِی گسارها

طاق وُ رواقِ میکده هرگز تهی مباد
از های وُ هویِ عربدۀ باده خوارها

پیغامِ دوست می رسدم هر زمان بِه گوش
از نغمه هایِ زیر وُ بمِ چنگ وُ تارها

ساقی بِه یِک کرشمۀ مستانه در ازل
بربود عقل وُ دین وُ دلِ هوشیارها

وحدت بِه تیرِ غمزه وُ شمشیرِ ناز شد
بی جُرم کُشته در سرِ کویِ نگارها 🌷

پ.ن:

🌸 دانشمند شهید حسن طهرانی مقدم را یاد کنیم با ذکر معطر صلوات 🌸

🔹 بعضی آدم‌ ها هستند که فقط در زمانِ خودشون زندگی نمی‌ کنند، این افراد تا سالیانِ سال زنده هستند و آثارشون، زندگی‌ هایِ زیادی رو نجات میده. مثلِ این بزرگمردِ شهید، که قطعا امنیّتِ ایران مدیونِ ایشان هست. نه فقط الان، بلکه تا چند ده سالِ آینده.

🔹 شهید طهرانی‌ مقدم می‌ گفت: فقط انسان‌ هایِ ضعیف بِه اندازۀ امکاناتشان کار می‌ کنند. طهرانی‌ مقدم، ده‌ ها برابرِ امکاناتِ خود نتیجه تولید کرد. طهرانی مقدم، از آن سلیمانی‌ هایی است، که سال‌ ها پنهان مانده و خواهد ماند. مرزهایِ امنیّتِ ایران آنجاست که موشک‌ هایِ تو تعیین می‌ کنند.

تا رویِ دِل فروزِ تو بستانِ آتش است
دلِ مرغِ نغمه سنج گلستانِ آتش است

یارب چِه آتشی تو که چندین هزار داغ
از شعلۀ جمالِ تو در جانِ آتش است

گر مستِ حیرتیم زِ رویِ تو دور نیست
آتش پرست واله وُ حیرانِ آتش است

افسرده را نصیب نباشد دلِ کباب
آن یابد این نواله که مهمانِ آتش است

ای طائرِ بهشت زِ باغِ دِلم حذر
کاین لاله زارِ داغ گلستانِ آتش است

خونِ شهیدِ عِشق جهان را فرو گرفت*
کشتی مساز نوح که طوفانِ آتش است

مستم بِه محفلی که در آن آتشِ جحیم
ته جرعه یی زِ ساغرِ مستانِ آتش است

افتاد دامنِ دلِ عرفی بِه دستِ عِشق
یعنی که دستِ شعله بِه دامانِ آتش است 🌷

پ.ن:

بِه یادِ شهدایِ انفجارِ تروریستی گُلزارِ شهدایِ کرمان ❤️

🌸 ای ساحتِ بهشتِ خداوند، جایتان 🌸

دردم زیاده می شود وُ کم نمی شود
گفتم بِه صنوبر چاره کنم هم نمی شود

شادم اگر دِلم زِ تو بی‌ غَم نمی‌ شود
باری، غمِ تو از دلِ من کم نمی‌ شود

مرهم میار بهرِ دوایِ من ای طبیب
کاین دردِ عاشِقی‌ است، بِه مرهم نمی‌ شود

داغی نهاد بر دِلم آن بی‌ وفا، که عمر
بُگذشت وُ دردمندیِ آن کم نمی‌ شود

سازد بِه داغِ هجر، نسائیّ خاکسار
چون خاطرش بِه وصلِ تو خرّم نمی‌ شود 🌷

پ.ن:

ابر را دیدیم چون ما چشمِ گریانی نداشت
برق هم کم مایه بود، از شعله سامانی نداشت

مایۀ حُزن است هر بیتم زِ سوزِ دِل کلیم!
هیچ مِحنت دیده چون من بیتُ الاَحزانی نداشت (کلیم کاشانی) 🖤

پ.ن۲:

مسوز ای سنگدِل از انتظارِ مِیْ کبابم را!
بِه دُردِ باده کن تعمیر، احوالِ خرابم را!

بِه دامانِ قیامت پاک نتوان کرد خونِ من
همین جا پاک کن ای سنگدِل با خود حسابم را (صائب تبریزی) 🖤

می دانی ناچار از سفرم
سرگردان در این بوم وُ بَرَم

از اشک وُ آهت باخبرم
تنها ماندی تنها پدرم

نه رفیقی یارت نه کسی غمخوارت
بِه صبوری اشکی چکد از رُخسارت

هر جا هر سو من می گذرم
مهرِ تو باشد در نظرم

بر دیدارِ تو تشنه ترم
سویِ تو باز آیم پدرم

غمِ بی پایانی رسد از دورانم*
بِه کجا خواهم بُرد سرِ بی سامانم 🌷

قایقی خواهم ساخت، خواهم انداخت بِه آب
دور خواهم شد از این خاکِ غریب

که در آن هیچ‌ کسی نیست که در بیشۀ عِشق
قهرمانان را بیدار کند

پشتِ دریاها شهری است
که در آن وسعتِ خورشید بِه اندازۀ چشمانِ سحرخیزان است

همچنان خواهم خواند، همچنان خواهم راند
قایقی باید ساخت 🌷

شَب پُر از نوازشِ باران ها، من تُهی تر از همیشه
هر دریچه را که می بینم، غَم نشسته پشتِ شیشه

من تُهی تر از همیشه، من تُهی تر از همیشه

بر دریچۀ دلم می بارد، یادِ تو همچون باران
در میانِ کوچه زیرِ باران، می گردم من سرگردان

شَب پُر از نوازشِ باران ها، من تُهی تر از همیشه
هر دریچه را که می بینم، غَم نشسته پشتِ شیشه

من تُهی تر از همیشه، من تُهی تر از همیشه

اِی که از تو مانده، تنها بر جا، در قَلبم درد وُ حسرت
تو برو دِگر که من می مانم، دور از تو دَرین غربت

شَب پُر از نوازشِ باران ها، من تُهی تر از همیشه
هر دریچه را که می بینم، غَم نشسته پشتِ شیشه 🌷

تو و ماه شبیه هم هستید، هر دو درخشان و زیبایید و در عین‌ِ حال، دور از من 🕯

پ.ن:

کس نگذشت در دِلم تا تو بِه خاطرِ منی

یِک نفس از درونِ من خیمه بِه در نمی‌ زنی (سعدی شیرازی) 🖤

پ.ن۲:

هر دَم از رویِ تو نقشی زَنَدَم راهِ خیال

با که گویم که در این پرده چِه‌ ها می‌ بینم (حافظ شیرازی) 🖤

پ.ن۳:

شرطِ عِشق این بود کز دورش ببینم، جان دهم

گر دمی تاخیر شد، جرمْ از دلِ سنگِ من ا‌ست (طالب آملی) 🖤

شَب هم‌ آغوشت بِه رغمِ آسمان می‌ خواستم*
مستِ خوابت همچو چشمِ پاسبان می‌ خواستم

بال وُ پَر فرسود از پروازِ این گُلشن مرا
جا قفس واری برایِ آشیان می خواستم

التفاتی نیست مرغانِ چمن را، گرنه من
انتقامِ خونِ گُل از باغبان می خواستم 🌷

پ.ن:

بس که حیرانِ تماشایِ تواَم در همه‌ عمر

چَشم بر هم زدنی نیست چو خورشید مرا (مسیح تبریزی) 🖤

جماعت یِه دنیا فرقِ بینِ دیدن وُ شنیدن
برید از اونا بپرسید که شنیده ها رو دیدن

رازِ سنگرایِ عِشق وُ باید از ستاره پُرسید
التهابِ تشنه ها رو، کی می دونه غیرِ خورشید

کُشته ها پُر از شقایق، کُشته ها لالۀ عاشِق
باغِ گُل زخمِ شکفته، غنچه ها داغِ نهفته

صبحِ صحرا لاله گون بود، شبِ دریا رنگِ خون بود

میگن عاشِقی محاله، باشه ما محال وُ دیدیم
خیلی ها میگن خیاله، ولی ما خیال وُ دیدیم

تویِ عصرِ آتش وُ خون، خیلی ها عِشق وُ چشیدن
بعضی هام زرد وُ فسرده، موندن وُ حسرت کشیدن 🌷

پ.ن:

مرا بشارتِ فردوس می‌ دهد زاهد

مگر بِه غیرِ سرِ کویِ دوست جایی هست؟! (شوکت شیرازی) ❤️

🌸 شهدا را یاد کنید با ذکر صلوات، یادشان گرامی 🌸

زخمی، که بر دِل آید، مرهم نباشد او را*
خامی که دِل ندارد، این غَم نباشد او را

گفتی که: دِل بدو ده، من جان همی فرستم*
زیرا که با چنان رُخ، دِل کم نباشد او را

عیسی مریم از تو گر بازگردد این دم*
این مُرده زنده کردن، در دم نباشد او را

گویند ازو طلب دار آیینِ مهربانی*
نه نه، طلب ندارم، دانم نباشد او را

از پیشِ هیچ خوبی هرگز وفا نجستم*
زیرا وفا وُ خوبی، با هم نباشد او را

از چشمِ من خجل شد ابرِ بهار صد پی*
او گر چِه بر بگرید، این نم نباشد او را

این گریه کاوحدی کرد از دردِ دوریِ او*
گر بعد ازین بمیرد، ماتم نباشد او را 🕯

پ.ن:

بِه سانِ مغزِ بادامی که از توام جُدا افتد

در آغوشم نمایان است، خالی بودنِ جایت (طاهر قزوینی) 🖤

آخِر، ای ماه پری پیکر، که چون جانی مرا*
در فراقِ خویشتن چندین چِه رنجانی مرا؟

همچو الحمدم فکندی در زبانِ خاص وُ عام
لیک خود روزی بحمدالله نمی‌ خوانی مرا

ای که در خوبی بِه مه مانی چِه کم گردد زِ تو*
گر بَری نزدیکِ خود روزی بِه مهمانی مرا؟

دستِ خویش از بهرِ کُشتن بر کسی دیگر منه*
می‌ کشم در پایِ خود چندان که بتوانی مرا

با رقیبانت نکردم آنچِه با من می کنند
این زمان سودی نمی‌ دارد پشیمانی مرا

زین جهان چیزی نخواهم خواستن جُز وصلِ تو*
گر فلک یِک روز بنشاند بِه سلطانی مرا

کس خریدارم نمی گردد، که دارم داغِ تو*
زان همی آیم بَرَت، چندانکه می‌ رانی مرا

بر سرِ کویِ تو دشواری کشیدم سالها*
دور ازین در چون توان کردن بِه آسانی مرا؟

در درونِ پرده‌ ای با دشمنانِ من بِه کام
وز برون مشغول می‌ داری بِه دربانی مرا

گفته‌ ای: در کارِ عِشقم اوحدی دانا نبود*
چون توانم گفت؟ نه آنم که می‌ دانی مرا 🕯

پ.ن:

بِه سانِ حلقۀ خاتم، که خالی از نگین باشد

نمایان است خالی بودنِ جایت، در آغوشم (اسیری قائنی) 🖤

روزی که کِلکِ تقدیر در پنجۀ قضا بود
بر لوحِ آفرینش غَم سرنوشتِ ما بود

زان پیشتر که نوشد خضر آبِ زندگانی
ما را خیالِ لعلت سرمایۀ بقا بود

روزی که می گرفتند پیمان زِ نسلِ آدم
عِشق از میانِ ذرّات در جست و جویِ ما بود

ساقی شرابِ شوقم دیشَب زیادتر داد
گر پاره شد زِ مستی پیراهنم به جا بود

بر عاصیانِ هر قوم بُگماشت حقّ بلایی
ما خیلِ عِشقبازان هجرانمان بلا بود

ساقی لباسِ زُهدم صد ره به مِی فرو شُست
تا پاک شد زِ رنگی کالودۀ ریا بود

گر در محیطِ حیرت غرقم گناهِ من چیست
در کشتیِ وجودم عشقِ تو ناخدا بود

می‌ خواستم که دِل را از غَم خلاص یابم
داغِ جُدایی آمد وین آخرالدوّا بود 🌷

ای اشکِ سینه سوز اثری داشتی چِه شد؟*
ای آه آتشین شرری داشتی چِه شد؟

پیغامِ کربلا بِه نجف بُرد جبرئیل
یا مرتضی علی پسری داشتی چِه شد؟

پَر زد سپس بِه وادیِ بطحی و داد زد
ام البنین تاجِ سری داشتی چِه شد؟

کس نیست پرسشی کند از شاه کربلا
ای آفتابِ دین قمری داشتی چِه شد؟

ای نورِ عینِ فاطمه با قدّ خم چرا
چون سروِ راستین کمری داشتی چِه شد؟

آه از دمی که زخمِ زبان زد ستمگری
ای شاه باز، بال وُ پری داشتی چِه شد؟ 🕯

‏پ.ن:

امام حسین (ع) آفتابِ کرامتی است ‌که خود را از ویرانه‌ ها نیز دریغ نمی‌ کند؛ آسمان را دیده‌ ای که چگونه در گودال‌ هایِ حقیرِ آب می‌ نگرد؟ آب را دیده‌ ای که چگونه پَست‌ ترین دَرّه‌ ها را نیز از یاد نمی‌ بَرد؟ (سید مرتضی آوینی) 🖤

پ.ن۲:

دفاع از اسلام نیازمندِ هوشمندی است؛ دوست دارم همیشه و تا آخر با ولایت بمانید؛ می‌ دانید در زندگی بِه انسانیّت و عاطفه‌ ها و فطرت‌ ها بیشتر از رنگ‌ هایِ سیاسی توجه کردم؛ رنگِ خدا را بر هر رنگی تَرجیح دهید. (قاسم سلیمانی | وصیت‌ نامه) 🖤

چون دهد پیغامْ تسکین، بی قرارِ بوسه را؟
حرف وُ صوت از دِل بَرَد کی خارخارِ بوسه را؟

آنچنان کز سر خُمارِ مِی، بِه مِی بیرون رود
نیست غیر از بوسه، درمانی خُمارِ بوسه را

چون برافروزد زِ صهبا آن عقیقِ آب‌ دار
نعل در آتش گذارد میگسار بوسه را

گفتم از خط شوقِ آن لبهایِ میگون کم شود
خط یکی صد ساخت در دِل خارخارِ بوسه را

افکند بیمِ تمامی در شمارِ من غلط
گر دو صد نوبت زِ سر گیرم شمارِ بوسه را!

تلخ را امّیدِ شیرینی گوارا می‌ کند
نیست از دشنامْ غَم، امیدوارِ بوسه را

تشنه‌ ای را از مروّت آب بر آتش نزد
سبزهٔ خط، چون نپوشد چشمه‌ سارِ بوسه را؟

از سیه‌ مستی کند گُم خویش را، هر کَس چشید
زان لبِ نوخط، شرابِ پشت دارِ بوسه را

من که بودم با لبِ لعلش زِ خط گستاخ‌ تر
چون کنم بر خود گوارا انتظارِ بوسه را؟

رحم کن با تلخکامانْ رحم، تا نگرفته است
پردۀ زنبوریِ خط رهگذارِ بوسه را

ریخته است از بس که نقدِ جان بِه رویِ یکدگر
نیست قدرِ خاک در کویش نثارِ بوسه را

گر دهی صد جانِ شیرین در بهایِ بوسه‌ ای
در عقب نبود پشیمانی قمارِ بوسه را

آن که در آیینه دارد بوسه را از خود دریغ
کی بِه عاشِق واگذارد اختیارِ بوسه را؟

گشت صائب! در مذاقم تلخ، آبِ زندگی
تا چشیدم من شرابِ خوشگوارِ بوسه را 🌷

پ.ن:

هر قماری را که شرطی نیست، ذوقی نیز نیست

از لبِ تو بوسه ای، از ما گریبان باختن (نظیری نیشابوری) 🖤

پ.ن۲:

در انتظارَت هستم و قصدِ جانَت را با بوسه ای که بر لَب دارم کرده ام. (غادة السمان) 🖤

پ.ن۳:

آه من از بوسه نوشته‌ ام، بی‌ آنکه معشوقم را ببوسم، من از آغوش گفته‌ ام، بی‌ آنکه معشوقم را در آغوش بکشم. از بوسه ای که با تو نداشته ام، لب‌ هایِ بی قرارم دائم در آتش اند آپامه؛ کاش الان کنارِ هم بودیم آپامه، تو بودی، عطر بود، نفس بود، بوسه بود، امّا از وقتی که بیرحمانه رفتی، دور از تو، بِه خدا، دنیا بِه چشمم رنگِ غَم دارد همه جا، و همه شَب بغضِ جانکاه و اشکِ بی پایان.

🟦 ای خدایِ بزرگ، آنچنان عشقِ خود را در دلِ من جایگزین کن که جایی برایِ دیگری باقی نماند! آنچنان روحِ مرا تسخیر کن که هوایِ دیگری نکند، آنچنان همۀ هستیِ مرا از وجودِ خودت پُر کن که از همه کس و از همه چیز بی نیاز باشم، آنقدر بِه من معرفت ده که جُز تو کسی را نپرستم، آنقدر بِه من عزت ده تا در برابرِ هیچ طاغوتی بِه زمین نیفتم، آنقدر بِه من شجاعت ده که در مقابلِ هیچ ظلمی تسلیم نشوم!

🟥 ای خدایِ من، ای دوستِ ازلی و ابدیِ من، ای انیسِ شب هایِ تارِ من، ای مونسِ غم ها و دردهایِ من، ای آنکه مرا خلق کرده ای، ای آنکه عشقِ خود را در دلِ من نهادی، ای آنکه راهی جُز بِه سویِ تو ندارم، ای خدایِ علی (ع)، ای خدایِ بی پناهان، ای خدایِ قلب هایِ شکسته، ای خدایِ روح هایِ تنها، تو مرا از همه چیز و همه کس کفایت کن، سراپایِ هستی ام را آنچنان بِه خود مشغول بدار که جُز بِه تو نیاندیشم و جُز تو چیزی نخواهم، من درویشی سر و پا برهنه ام که یکه و تنها از صحرایِ عدم شروع کرده ام و بِه وادیِ حیات قدم گذاشته ام. 🌷

از غمِ دوست در این میکده فریاد کِشم
دادرس نیست که در هجرِ رُخش داد کِشم

داد وُ بی داد که در محفلِ ما رندی نیست
که بَرَش شِکوه برم، داد زِ بیداد کِشم

عاشِقم عاشقِ رویِ تو نه چیزِ دگری
بارِ هجران وُ وصالت بِه دلِ شاد کِشم

در غَمت ای گُلِ شادابِ من، ای خسروِ من
جورِ مجنون ببرم، تیشۀ فرهاد کِشم

سال ها می گذرند، حادثه ها می آیند*
انتظارِ فرج از نیمۀ خرداد کِشم 🌷

با غَمت سازم که روزی غمگسارِ من شوی*
همدمِ جان وُ دلِ امیدوارِ من شوی

اینهمه جور وُ جفا کز خشم وُ نازت می کِشم*
صبر دارم در وفا تا شرمسارِ من شوی

چون نکردی یاریِ من بخت هم یاری نکرد*
بخت یارِ من شود وقتی که یارِ من شوی

هر شَب ای گُل می کِشم از سینه صد خارِ جفا*
بر امیدِ آنکه فردا نو بهارِ من شوی

صورتی داری که از یِک جلوه صد دِل می بری*
آه اگر روزی بدین صورت دو چارِ من شوی

ای بسا شَبها که همچون شمع باید زنده داشت*
تا چراغِ دیدهٔ شب‌ زنده‌ دارِ من شوی

بس کن این زاری فغانی تا کی از داغِ فراق*
گریه‌ آموزِ دو چشمِ اشکبارِ من شوی 🌷

پ.ن:

تو رو اون لحظه که دیدم بِه همۀ آرزوهام رسیدم؛ حتی اگر همۀ عالم بگوید عِشق در نرسیدن است؛ در زیرِ بارانِ اردیبهشت، آه می‌ کِشم و با همۀ شوق و جنون در دِلم دعا می کنم و می گویم من همۀ جوانی ام در امیدِ رسیدن بِه احساس و هیجانِ قبلِ لحظۀ اوّلین قرارمان، لحظۀ اوّلین آغوشمان، لحظۀ اوّلین لمسِ دستانت، لحظۀ تا ابد در میانِ بوسه ها با تو بودن؛ آن لحظۀ دیدار و من دیوانه و مست در آغوشت که گویی در جهانِ دیگری با تو هستم، پیر خواهد شد آپامه 🖤

پ.ن۲:

و بسیار دلتنگتم، فرشِ رهت زِ دیدۀ تر می‌ کنم، وقتی تو نیستی، بِه موسیقی پناه می برم.. 🎼