🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

چی بگم ابری وُ بارون نمیشی
درد وُ می فهمی وُ درمون نمیشی

خیلی وقته می بینم زیرِ آوارِ جنون
منو می بینی وُ ویرون نمیشی

دلِ دیوونه خرابم می کنی
چرا مثلِ قدیما خون نمیشی

سَر بِه صحرا می ذاری
منو تنها می ذاری

لالۀ باغِ کدوم گمشده ای
چرا بینِ گلا پنهون نمیشی

وقتی بارون می زنه
شاخه هامو می شکنه

دلِ تنها چرا تو
مثلِ گنجیشکا پریشون نمیشی
منو می بینی وُ حیرون نمیشی

چی بگم ابری وُ بارون نمیشی
درد وُ می فهمی وُ درمون نمیشی

چی بگم با کی بگم رازِ تو رو
داری آتیش می گیری خون نمیشی

من که هر شَب تا سحر
قصّۀ عِشقو تو گوشت می خونم

واسم افسانه ای وُ افسون نمیشی
تو بزرگی مثلِ دنیایِ خیالِ آدما

دلِ زخمی لالۀ دشتِ بلا
نکنه غصّۀ لیلی رو داری

واسه این قصّه ها مجنون نمیشی
چی بگم ابری وُ بارون نمیشی

درد وُ می فهمی وُ درمون نمیشی 🌷

تو ستارۀ غریبی، تو شکوه باورِ من
شبِ عاشِقیست یارا، بنشین برابرِ من

تو چِه کرده ای که با تو شده عِشق تار وُ پودم
تو چِه کرده ای که عمریست پیِ تو در سجودم

تو چِه کرده ای که عمری زِ پی ات دویده ام من
بِه خدا قسم که با تو بِه خدا رسیده ام من

چِه شکسته ایستادی، چِه شکسته تر پریدی
بِه طوافِ عاشِقانه حرمِ خدا رسیدی 🌷

پ.ن:

تخریب بقیع بِه تحریکِ سفیرِ رضا خان پهلوی انجام شد!: یکی از روحانیونِ تهران در سال ۱۳۴۴ یا ۱۳۴۵ قمری با نام آیت الله شیخ عبدالرحیم حائری همراه حدود هزار نفر از راه شام عزیمتِ حج کرد. بِه هر روی این عالمِ دینی، در بحبوحه ماجرایِ منازعه وهابیان با مسلمانان بِه همراه شمار زیادی ایرانی راهی حج می‌ شود. پس از فراغت از حج، عبدالعزیز نماینده خود را برایِ عرضِ تبریک و تقاضایِ بازدید آیت الله حائری فرستاد و ساعتی را برایِ ملاقات وعده دادند.

در آن ملاقات آیت الله فصولی حائری خطاب بِه عبدالعزیز گفتند: آیا تمامِ اصلاحاتی که منظور داشتید تمام شد، فقط خراب کردنِ قبورِ ائمه بقیع مانده بود؟ عبدالعزیز در پاسخ گفت: راست می‌ گویی، ولی اینکار را من نکردم! این عمل بِه تحریکِ سفیر ایران انجام شد (اشاره او بِه پدر هویدا یعنی میرزا حبیب الله پسر آقا رضا قناد شیرازی بهایی بود که آن زمان در جده مقیم بود و سرپرستیِ حجاج را داشت).

آیت الله فصولی ضمن تأکید بر این که این شخص دشمنِ مذهبِ شما و ما است از او می‌ خواهد تا بِه این امر رسیدگی کند. مَلِک قبول کرده و وعده می‌ دهد که صورتِ قبور را تجدید کند. و چنین کرد، چنان که تا حال باقی است. گفتنی است که این ملاقات و در واقع این سفرِ حج یکسال بعد از ماجرایِ خراب کردنِ قبور بقیع بوده که هنوز آثارِ قبور باقی بود و اگر آن سال مبادرت بِه ترمیم نمی‌ شد امروز هیچ اثری از محل قبور باقی نبود.

🌸 تصویر رنگی از قبور ائمۀ بقیع قبل از تخریب 🌸

با من از سایه نگو، خورشیدِ فردا مالِ ماست
تو که باورم کنی، عشقِ یِه دنیا مالِ ماست*

شَب نگو، شِکوه نگو، قلبِ ستاره روشنه
غَم نگو، غصّه نگو، وقتی دِلت پیشِ منه

دست بِه دستِ من بده، پا بِه پایِ من بیا*
بخون امروز مالِ عِشق، بگو فردا مالِ ما

تازه شو مثلِ ترانه تازه شو، پَرِ آوازت وُ آسمون بده
فرصتِ گفتنو از خودت نگیر، واژه هایِ خسته رو اَمون بده

بگو از روشنِ بارونِ خدا، بگو از سبزیِ خاک وُ خاطره
از نسیمِ نفسِ سنگ وُ درخت، بگو از شبنمِ پشتِ پنجره

دست بِه دستِ من بده، پا بِه پایِ من بیا*
بخون امروز مالِ عِشق، بگو فردا مالِ ما 🌷

ای رفیقِ خستۀ من، ای تو همدردِ صمیمی*
رویِ اون لبخندِ تلخت، داغِ یِک عشقِ قدیمی

یاورِ بی یاوری ها، زخمیِ ناباوری ها
شیشۀ قلبت شکسته، زیرِ سنگِ داوری ها

من رفیقِ با تو مُردن، با تو موندن، پایِ یِک حرف*
دِل تپیدن، دِل سپردن، مثلِ اشکِ روشنِ برف

با تو این دیوونگی ها، رنج وُ درمانی نداره
لذتِ آوارگی ها، با تو پایانی نداره

سر پناه آسمونو سایه بونِ خستگی کُن
پولکِ مهتاب وُ بردار هدیۀ دِلبستگی کُن

همسفر از جاده هایِ خاطراتِ هم گذشتیم
از تو ویرونه هایِ غربتِ هر کوچِه گشتیم 🌷

کوچه وقتی که نباشی، رگِ خشکیدۀ شهره*
ماه تو گوشِ خونه گفته، دیگه با پنجره قهره

سقفِ دِلبستگی بی تو، واسه من سایه نداره
دِلم از روزی که رفتی، دیگه همسایه نداره

تو پیِ کدوم ستاره، پشتِ ابرا خونه کردی
رفتی وُ چیزی نگفتی، گِریه رو بهونه کردی

من سوالِ سادۀ تو، تو جوابِ مشکلِ من
ردِّپایِ رفتنِ تو، رویِ صحرایِ دلِ من

وقتی آسمونِ شَبهام، زیرِ سایۀ چِشاته
وقتی حتی این ترانه، رنگِ غربتِ صِداته

نمی ذارم این دو راهی، سرِ راه ما بشینه
نمی ذارم این جدایی، رنگِ فردا رو ببینه

شَبو با فانوسِ اشکت، می برم بِه روشنایی
با تو می رسم دوباره، بِه طلوعِ آشنایی

می دونم هر جا که باشی، دلِ تو اهلِ همین جاست
واسۀ من وُ تو اینجا، اوّل وُ آخرِ دنیاست 🌷

از تو وُ فاصله با تو، از تو با حضوری دِلتنگ
تنها مونده بغضی سنگین، که تو سینه می زنه چنگ

این غمِ پنهونیِ من، تو ندونستی چِه تلخه
این تو خود شکستنِ من، تو ندونستی چِه سخته

کاشکی بودی تا ببینی، لحظه هام بی تو میمیرن*
واسۀ با تو نبودن، انتقام از من میگیرن

حالا همصدا با یادت، شعرِ موندن وُ می خونم
می دونم که ناگزیری، امّا منتظر می مونم

موندنِ من یِه گریزه، تو هجومِ نا امیدی
تو در این هجومِ ساکن، یِه حضورِ نا پدیدی 🌷

پ.ن:

کاش، آن آینه ای بودم من، که بِه هر صبح تو را می‌ دیدم. (حمید مصدق) 🖤