🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

آه اگر می‌ توانستم، قلب را از آرزوها در امان نگه‌ می‌ داشتم؛ امّا ناتوانم... 🕯

پ.ن:

مرا زِ یادِ تو بُرد و تو را زِ دیدۀ من

زمانه بیشتر از این، ستمْ چه خواهد کرد؟ (صائب تبریزی) 🖤

پ.ن۲:

آه... آن روز که دادم به تو آیینۀ دِل

از تو این سنگ دلی‌ ها به گمانم نرسید (شفیعی کدکنی) 🖤

‏🟦 مساله فلسطین فقط مساله فلسطینی‌ ها نیست، بلکه مساله‌ ای برایِ هر انقلابی در هر کجایِ دنیاست، فلسطین مسالۀ توده‌ هایِ مستضعف و تحتِ ستمِ عصرِ ماست.

مبارزه مسلحانه، راهی به سوی فلسطینِ آزاد

اثری از غسان كنفانی

پ.ن:

‏🟦 زندگی در فلسطین یک عطیه نیست، یک معجزۀ روزمره است؛ اینجا زندگی چیزی کمتر از زندگی ست، یک مرگِ قریب؛ و چه طعنه‌ آمیز است پیشرویِ گام به گامِ ظلم، شهرک‌ سازی و کشتارهایِ روزمره در بافتاری به نامِ "روندِ صلح"، که هیچ است و تنها امیدِ واقعی به صلح را دلِ رنج‌ کشیدۀ ما می‌ میراند"

‏🟥 فلسطینی بودن یک شعار و اشتغال نیست؛ فلسطینی انسان‌ است، انسانی رنج کشیده با پرسش‌ هایی هر روزه از ملیت و هستیِ خویش، کسی که عِشق را می‌ داند و به یک گُل و پنجره‌ ای باز به‌ سویِ ناشناخته‌ ها می‌ اندیشد، او صاحبِ ترسی ماورایی و جهانی درونی‌ ست که در برابرِ اشغالگری مقاومت می‌ کند. (محمود درويش) ❤️

پ.ن۲:

‏🟦 پرتقالِ یافا نمادی از رنجِ تاریخیِ فلسطین است؛ تا پیش از استعمارِ بریتانیا و اشغالگری اسرائیل، یافا مهمترین صادراتِ فلسطین و دست رنجِ کارگرانِ فلسطینی زیر دستِ ملاکینِ عثمانی بود، از آغاز قرن ۲۰ هم باغ‌ هایِ مدرنِ یافا که آمریکایی‌ ها رویِ زمین‌ هایِ اشغالی ساخته بودند، تبدیل شد به منبعِ اصلیِ اشتغال و درآمدِ مهاجرانِ صهیونیست و رشدِ اقتصادیِ رژیم صهیونیستی!

چَشمانت آیا مى‌ دانند كه بسی انتظار کشیدم
آن سان که پرنده‌ اى به انتظارِ تابستان نشسته باشد؟

و به خواب رفتم...
آن‌ سان که مهاجر بیارامد

چشمى مى‌ خوابد، تا چشمِ ديگرى بيدار بماند..
تا دير وقت و براىِ آن یکی چَشمم بگريد، تا ماه بخوابد

دو دلداده‌ ايم ما، و مى‌ دانيم كه هم‌ آغوشى و بوس و كنار
قوتِ شب‌ هاىِ غزل است. 🌷

ده تا دوستت دارم
هشت تا برایِ تو... یکی برایِ خندۀ تو

و دیگری برایِ صدایِ تو
امّا واژه‌ ها عاجزند... برایِ چشمانِ تو 🌷

پ.ن:

آه از چشمانِ تو آپامه... 💜

بر شاخه هایِ نخلم بیاویزید
و مرا دار زنید.. نخل را خیانت نخواهم کرد!

این سرزمینِ من است..
و من درگذشته، خرسند و شیدا

از شترها شیر می دوشیدم
میهنم انبانی از داستانها نیست

خاطره نیست، باغِ هلالها نیست
وطنِ من قصّه ای یا سرودی نیست

نوری بر گلبرگهای رازقی نیست
وطنم خشمِ غریبی بر غَم است

و کودکی است که عید و بوسه می خواهد
و توفان هایی است کز اتاقكِ زندان بِه تنگ آمده

و پیری است که بر فرزندان و باغِ خویش.. می گرید
این زمین، پوست استخوانِ من است

و قلبِ من،
بر چمنزارش همچو زنبورِ عسل بِه پرواز در می آید

بر شاخه هایِ نخلم بیاویزید
و مرا دار زنید.. امّا هرگز من ذلّت و خواری را فرمان نخواهم بُرد! 🌷

او هست، می بیند و همۀ قدرتها در دستِ اوست!

آنجا.. در سرزمینم همواره چشم اندازی است پدیدار
و دهانی است که بِه معشوق،

ترانه هایی و بال هایی ارزانی می دارد
تا ترا بینم.. کدامین، مرا کُشت؟

گنجشکان، یا پژواکِ تو، یا وعده گاهانِ سرور انگیز؟!
وطنم، عشقِ ما هلاک است

و ترانه ها زخمی اند
هرگاه پیامت سویِ من آید

قلبِ من از جایگاهِ خویش هجرت گزیند
و بر بلندای تپّه هایت

با زخم هایِ گشوده، دیدار کند
ملامتم مکن، که در خاکت، عِشق.. قتلگاه شد. 🌷

میهنم! آهنِ زنجیرهایم می آموزد مرا
خشمِ عقابان و، نازکدلیِ انسانِ نیک اندیش را

نمی دانستم که زیرِ پوستمان
میلادِ توفانی است.. و عروسیِ جویبارهایی

در سلّولِ زندان، نور را از من گرفتند:
و خورشیدِ مشعل ها.. در قلبم برافروخته گشت

بر دیوارها شمارۀ شناسنامه ام را نوشتند:
و سبزه زارِ سنبله ها، بر دیوارها روئیدن گرفت

بر دیوارها تصویرِ قاتلم را، نگاشتند:
و سایه سارِ گیسوانی، آن خطوطِ چهره را محو کرد

میهنم! با دندانها نقشِ خون آلودت را نگار کردم
و ترانۀ تاریکیِ گذرا را بَر نوشتم

در خون و گوشت تاریکیِ شکستم را فرو بُردم
و در گیسوانِ روشنایی، انگشتهایم را درون کردم

فاتحان، بر بام هایِ خانه هایم
جُز وعدۀ زلزله ها را فتح نکردند

جُز تابناکیِ پیشانیم نخواهند دید
و جُز صدایِ زنجیرهایم نخواهند شنید

و چون بر صلیبِ عبادتم آتش بگیرم
چون قِدّیسی.. در هیئتِ مبارزی در خواهم آمد. 🌷

تکّه‌ هایمان، نام‌ هایِ ما هستند
نه، راهِ گریزی نیست

نقاب از نقاب از نقاب اُفتاد
نقاب اُفتاد..

برادرانی نداری ای برادرم
دوستانی نداری ای دوستم

دژی نداری..
نه آب داری، نه دارو

نه آسمان و نه خون‌ و نه بادبان
نه رو بِه‌ رو، نه پشتِ سر

محاصره‌ ات را محاصره کن
راهِ گریزی نیست..

بازویت اُفتاد، آن را بردار و دشمنت را بزن
من در نزدیکی‌ ات اُفتادم؟!، مرا بردار و دشمنت را با من بزن

که اکنون تو آزادِ آزادِ آزادی
کشته‌ هایت یا مجروحینت مهمات و انگیزۀ تواند

با آنها بزن، دشمنت را بزن
راهِ گریزی نیست..

تکّه‌ هایمان، نام‌ هایِ ما هستند
محاصره‌ ات را با جنون و جنون محاصره کن

رفتند، آنانی را که دوست ‌داری، رفتند. 🌷

پ.ن:

گر مردِ رَهی میانِ خون باید رفت
وز پای فتاده سرنگون باید رفت

تو پای بِه ره در نِه وُ از هیچ مپرس
خود راه بگویدت که چون باید رفت (عطار نیشابوری) ❤️

پ.ن۲:

جوانمردی که در هیاهویِ شمشیر و نیزه جان داد
گرچِه پیروزی از دستش پَر کشید

در سرایِ پیروزی تکیه داد
پاک رفت و جملگی باغ‌ ها

آرزو دارند که آرامگاهِ او باشند
سلامِ خدا بر تو باد

من با چشمِ سَر دیدم که
جوانمردِ آزاده جاودانه خواهد ماند. (ابو تَمّام، حبیب بن أوس) ❤️

پ.ن۳:

🔹 دیروز یکی از درماتیک ترین صحنه هایِ مبارزه تاریخ را دیدم، مبارزه تا آخرین نفس، در فیلمِ مختار زمانی که یک تنه در میانه میدان مبارزه می کرد و حتی پس از تیر خوردن و اُفتادن وقتی دست به نیزه می شد همه فرار می کردند؛ در ذهنِ خودم می گفتم مگر چنین مبارزه ای و ترسی از دشمن امکان دارد؟ آری وقتی با امام علی (ع) معامله کنی حتی با یک دست، در حالی که نشستی و دشمن از ترس نمی تواند نزدیکت شود؛ دوباره تکرار می شود.

🔹 چه کسی فکر می کرد یحیی در مرکزِ درگیری ها در کنارِ سربازانِ خود تا آخرین قطره خون، در حالِ جنگ است. چه اشتباهی کرد صهیونیست از انتشارِ این تصاویر، برای ما که از کودکی روضه گوش دادیم، فریم به فریمِ آن تکرار شد. با انواع و اقسامِ تهمت‌ ها می گفتند با پوششِ زنان فرار کرده، مردمِ غزه را قربانی کرده و در تونل ها مخفی شده! یحیی نه در تونل‌ ها بود، نه در هیچ‌ نقطۀ امنِ دیگری‌. با چفیه‌ ای دورِ گردن، در دلِ معرکه، بینِ نیروهایش زندگی می‌ کرد و نهایت شهید شد. فرماندهی که هدفِ شمارۀ یک موساد است. شرافتمندانه زیست و شریف جان داد. یقین دارم که خونِ این مردان، اسطورۀ آزادگانِ جهان می‌ شود و رگِ حیاتِ صهیونیست را قطع می‌ کند.

🔹 هیچ مرگی از شهادت زیباتر نیست؛ مخصوصا شهادتی که قبلش بدنت اینقدر جراحت بردارد که وقتی یک دستت تقریبا قطع شده باشد، سیم به آرنجت ببندی تا شدّتِ خونریزی را کم کنی؛ امّا با همان دستِ مجروح، سنگ و چوب به طرفِ دشمن پرتاب کنی، تا لحظه آخر، پوشش روی صورتت را برنداری تا شناسایی نشوی و دشمن طمع نکند که تو را به هر قیمتی که هست، دستگیر کند. شهید سنوار بعد از پیدا شدن انگشتِ اشاره‌ اش سالم بود، صهیونیستها انگشتِ او را بریدند. هر چه از شرحِ روضه لحظاتِ آخر یحیی بنویسم، از شکوهش کم می‌ شود. قلمِ ما کجا و شرحِ عاشقیِ این مردان کجا؟

🔹 محمود درویش فرازی از قصیده «ستایش سایۀ بلند» به نام «حاصر حصارک» می‌ خواند که علی‌ رغمِ گذشتِ بیش از سه دهه از آن، همچنان شرحِ حالِ امروزِ غزه و فلسطین است! تنها، در محاصره، با برخی اعراب که نقابشان اُفتاده و خیانت کرده‌ اند! و حالا فرمانده شهید حاج یحیی سنوار، برای جهانیان، معنایِ کاملِ این شعرِ درویش است. آنجا که وقتی تنها و زخمی در ویرانه‌ هایِ وطن در معرکۀ جنگِ جهانی به استقبالِ شهادت می‌ رود، هر چه دارد به سویِ دشمن پرتاب می‌ کند امّا تسلیم نمی‌ شود! برایِ او داغداری نکنید. حماسه سرایی کنید.

🟦 رسیدیم نزدیکِ مرز لبنان و فلسطین. رویِ یک ارتفاع ایستاده بودیم و مناطقِ اشغالی را نگاه می‌ کردیم که من این بیتِ شعر از محمود درویش را برایش خواندم: «سنطردهم من إناء الزهور و حبل الغسیل، سنطردهم عن حجارة هذا الطریق الطویل» خلاصه‌ اش یعنی ما یک روز اسرائیلی‌ ها را از خاکمان بیرون می‌ کنیم.

🟥 این بیت را که خواندم، دستش را زد رویِ سینه‌ اش، انگار بخواهد شعار بدهد. با احساس گفت: «مطمئن باش همین کار را می‌ کنیم. یک روز از این خاک بیرونشان می‌ کنیم.»

پ.ن:

بمیر؛ امّا با دلیل بمیر! دلیلی که عقلِ سالم آن را قبول داشته باشد. هیچ مرگِ قشنگی، بی‌ دلیل نیست - نادر ابراهیمی - ❤️

🌸 شهید حاج عماد مغنیه و شهید حاج فواد شکر و جناب سید حسن نصرالله 🌸

هنگامی که ماه فرو می اُفتد
چنان چون آیینه هایِ شکسته

میانِ ما، سایه بزرگ می شود
و اسطوره ها بِه احتضار می نشینند

مخواب.. ای محبوبِ من
زخمِ ما مدال هایی گردید و آتشی بر ماه شد!

در آنسویِ پنجره مان روز است
و بازویی از رضایت

بدانگاه که مرا در پیچاند و بِه پرواز درآمد
خویشتن را پروانه ای پنداشتم

در قندیل هایِ گُلنار و لبهایی از شبنم
بی گفتار با من بِه گفت و گو نشستند

مخواب.. ای محبوبِ من
در پسِ پنجرۀ ما روز است!

گُل از دستم فرو افتاد
نه عطری، و نه رخوتی

مخواب.. ای محبوبم
که گنجشک ها.. انتحار می کنند

و مژگانم سنبله هایی است
که شَب و تقدیر را می نوشند

آوایِ شیرینت بوسه ای است
و بالی است بر تاری

شاخۀ زیتونی است که در تبعیدگاهها
بر سنگی، گریست

در جستجویِ ریشه هایِ خود
در جستجویِ خورشید و باران

مخواب.. ای محبوبم
که گنجشک ها بِه انتحار می نشینند

هنگامی که ماه فرو می اُفتد

چنان چون آیینه هایِ شکسته
سایه، ننگمان را می نوشد

و گریزمان را مدارا می کنیم
هنگامی که ماه فرو می اُفتد

عِشق حماسه می شود

مخواب.. ای محبوبِ من
زخممان مدال هایی گردید

و دستهایمان بر تاریکی
چونان بلبلی بر تاری 🌷

میهنم پیشانیِ توست، بِه من گوش فراده

مرا پشتِ پرچین
چونان گیاهی صحرایی، ترك مكن

مرا چون کبوترِ مهجورِ بیابانی
ترك مكن

مرا همچون ماهِ نگونبخت
همچون ستاره ای آواره میانِ شاخه ها

آزاد در غَمهایم ترک مکن
مرا بِه دستی که خورشید را

بر روزنه هایِ زندان هایم جاری می کند
محبوس کن

عادت کن که مرا بسوزانی
اگر از آنِ منی

از رویِ شیفتگی بِه سنگ هایم، بِه زیتونم
بِه پنجره ام.. بِه گِل وُ لایم!

میهنم پیشانیِ توست، بِه من گوش فراده
ترکم مکن! 🌷

بزرگتر شو.. خودخواه تر شو!
آزار و جفایِ تو هر چِه باشد

در چشم و گوشت و خونِ من، همچنان معشوق خواهی ماند
و خواهی ماند، آنسان که عشقِ ما بخواهد تا ترا بینم

نسیمت عطرآگین است
و زمینت شِکّر است

و من.. فزونتر دوستت می دارم
دستهایت باغهایی است

و من همچون همۀ بلبلان
آواز نمی خوانم

از آن رو که زنجیرها
مرا می آموزند که مبارزه کنم

نبرد کنم.. نبرد کنم
از آن رو که فزونتر دوستت می دارم!

آوازِ من خنجرهایِ گُل است
و خاموشیم کودکیِ تندر

و دلِ من زنبقی از خون است
و تو زمین و آسمانی و قلبت سبز!

و جزّرِ عِشق، در تو، مدّ است

پس چگونه بِه تو، فزونتر عِشق نورزم
و تو، آنسان که عشقِ ما خواست که ترا بینم:

نسیمت عطرآگین است
و زمینت شِکّر است

و قلبت سبز!
و من كودكِ عشقِ توام

بر دامنِ زیبایت..
رشد می کنم و بزرگ می شوم! 🌷

نه بِه خانه دِل قرار وُ نه بِه زُلفِ يار گيرد
چِه كنم، مگر بميرم كه دِلم قرار گيرد

من اگر زِ غصّه دندان بِه جگر نهم دو روزى
دلِ خون‌ گرفته امّا زِ تو چون قرار گيرد

بِه‌ هزار حسرت امشَب بروم برون زِ بزمش
که زِ بودنم مبادا دلِ او غبار گیرد

سرِ بيدلى بگردم، دلِ عاشِقى بنازم
كه بِه صد هزار حسرت سرِ راهِ يار گيرد

شده خوار آنقدَرها كه اگر فرشته گردد
عجب ار كسى زِ قسمى دگر اعتبار گيرد 🌷

پ.ن:

بيا بيا كه جُدايى نهايتى دارد
تپيدنِ دلِ بى‌ صبر، غايتى دارد

زِ سوزِ شمع نی‌ ام آگه آن‌ قدَر دانم
كه جان سپردنِ پروانه حالتى دارد

زِ اشتياقِ تو مُرديم، رحم خوش چيزیست
فراق حدّى وُ هجران نهايتى دارد

شكيبى آه غلط‍‌ بود اين كه مى‌ گفتند
كه آه وُ نالۀ عاشِق سرايتى دارد (شکیبی‌ اصفهانی) 🕯

پ.ن۲:

بار دگر بیا که من تنگ بِه بَر بگیرمت
عمرِ عزیزِ رفته‌ ای باز زِ سَر بگیرمت

آهِ منی که می‌ روی، اشکِ منی که می‌ دوی
بر دِل وُ دیده‌ ات نهم باز اگر بگیرمت (ابوالحسن ورزی) 🕯

پ.ن۳:

فرمانِ عِشق بود که مجنون بِه بادیه

بی‌ وعده چَشم در رهِ لیلی نشسته بود (قسمی افشار) 🕯

پ.ن۴:

نمى دانم؟!
هر بار كه بِه چشمانش

دقت مى كنم
حافظه ام را از دست مى دهم. (محمود درويش) 🕯

پ.ن۵:

و هنوز دوستَت دارم آپامه؛ انگار که هیچ وقت، قلبم را نیازرده ای؛

خیالِ خوبِ تو لبخند می شود بِه لبم..

🟦 داستانِ هیند رجب یکی از اون داستانهایی بود که واقعا باهاش گریه کردم، مخصوصا وقتی صدایِ این دختربچه ۶ ساله رو می شنیدم. داستان از این قراره که خانواده هیند بخاطر بمبارانِ وحشیانه صهیونیستها مجبور میشن از خونه شون فرار کنن. مادرش چون نمی خواسته هیند از پا بیوفته بخاطر پیاده روی زیاد، هیند رو با خاله و داییش می فرسته که ماشین داشتن. توی ماشین ۴ تا کودکِ دیگه هم بودند.

🟥 تویِ مسیر تانکها جلویِ ماشین رو می گیرن، داییش زنگ میزنه بِه پسر عموش میگه تانکها محاصره مون کردن نمی تونیم تکون بخوریم، بلافاصله پسر عموش زنگ میزنه هلال احمر تا بهشون کمک کنه و.. پسرعموش بِه هلال احمر خبر میده که همۀ افرادِ توی ماشین شهید شدن و فقط دو دختر بچه ۱۵ و ۶ ساله زنده مونده. (چقدر درد آورِ شاهدِ شهادتِ تک تک اعضای خانوادت باشی و کنارِ جنازه هاشون باشی وقتی هنوز خردسالی)

🟦 از اینجا داستان خیلی خیلی درد آورتر میشه: هلال احمر زنگ می زنه بِه دختر بچه ها، لین ۱۵ ساله گوشی رو جواب میده و میگه دارن بِه ما شلیک می کنن و تانکها کنارِ ماشین هستند، یهو صدایِ جیغ میاد و شلیک هایِ وحشیانه بیشتر و بعد سکوت! (توی ویدئو در تماسِ صوتی تمامش ثبت شده)

🟥 هلال احمر میگه این سری گوشی رو هیند ۶ ساله که بین جسدِ اقوامش بود برداشت. در تمامِ این زمان هلال احمر در حالِ التماس برایِ اجازه گرفتن از صهیونیستها بود بتونن جانِ این دختر بچه رو نجات بدن، یکی از اعضایِ هلال احمر بِه اسم رنا با هیند صحبت می کنه، تویِ ویدئو که صداشون هست هیند در حالِ التماسه که بیایید نجاتم بدید! من می ترسم! رنا ازش می پرسه کنارت کیه، هیند میگه همه مُردن!

🟦 چی بیرون می بینی، میگه تانکها محاصره کردن، یه تانک کنارمه!، (خدایی من ترسِ اون صحنه رو که ببینی تمامِ خانواده‌ ات رو جلوت کُشتن و همون تانک کنارت ایستاده و منتظر کشتنِ تو هست رو واقعا نمیتونم درک کنم) بعد میگه یکی از تانکها ‌‌از جلو داره سمتِ ماشین میاد. می پرسه نزدیکه؟ هیند میگه آره خیلی نزدیکه! یهو هیند میپرسه ساعت چند؟ (خدایی من اینجا نتونستم جلویِ اشکام رو بگیرم) می پرسه ساعت چنده؟ رنا میگه چی؟ هیند میگه ساعت چنده؟ داره شَب میشه! میگه داره شَب میشه من می ترسم! بیایید کمکم کنید..

🟥 بالاخره نیروهای صهیونیستی اجازه میده که گروه پزشکی بره سمتِ منطقه، گروه می رسه نزدیکِ منطقه اینجا مادرِ هیند هم با هیند هم صحبت میشه (یه پدر می دونه چی می کشیده پدر و مادرش اون وقت) هیند جواب میده و بهش میگن ماشین نزدیکِ منطقه ست فقط و فقط یک دقیقه مونده، یهو تماس با هیند و پزشکان قطع میشه و دیگه هیچ خبری ازشون نمیشه.

🟦 ۱۲ روز درد آورد و سخت می گذره تا نیروهایِ شیطان و اهریمن بالاخره اون منطقه رو ول می کنند و اجازه میدن دسته دوم پزشکان برن اونجا و در کمالِ ناباوری هیند و خانواده‌ اش رو شهید شده و تیر بارون شده تویِ ماشین پیدا می کنند و اون دو تا پزشک که برای کمک رفته بودن رو هم شهید شده و تیر بارون شده پیدا می کنند!

💔 دختر بچه شهید فلسطینی هیند رجب 💔

پ.ن:

بگو کجا می‌ رسد بِه انتها این فراقِ ما؟

تا من در آن مکان بنشینم بِه انتظار ..
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

می‌ پرسی: کلمۀ وطن بِه چِه معناست؟

خواهند گفت: خانه است و درختِ توت
لانۀ مرغ و کندوی زنبور عسل، بویِ نان و آسمانِ نخست.

و می‌ پرسی: چطور کلمه‌ ای سه‌ حرفی
بر‌ تمامیِ این‌ ها فراخ است و بر ما تنگ؟
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

ما هرگز فراموش نمی‌ کنیم

فقط کمی چشم‌ هایمان را می‌ بندیم تا بتوانیم زندگی کنیم..
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

اگر از تو دربارهٔ غزه پرسیدند، بگو: در آن شهیدی است که شهیدی تیمارش می‌ کند و شهیدی بِه تصویرش می‌ کشد و شهیدی او را تشییع می‌ کند و شهیدی بر آن نماز می‌ گزارد.

(محمود درویش، شاعر فلسطینی) 💔

پ.ن۲:

دو ماه پیش پدرش شهید شده و دیروز مادرش. از حالا محبّتِ خدا با دستِ یکی جُز پدر و مادرش رویِ سرش کشیده میشه، یکی که میدونه چقدر بِه یتیم سفارش شده، یکی که میدونه دختر چقدر حساسه و چقدر نیاز داره بغلش کنند، یکی که سعی می کنه امنیتِ پدر و مهربونیِ مادر رو نشونش بده، روزهایِ حساس کنارش باشه و امیدوارم که اینطوری بشه.. برایِ همۀ بچه‌ هایی که این مدت تنها شدند.

پ.ن۳:

🔹 رزمندگانِ فلسطین در صفحۀ خود ویدیویی با زیرنویسِ فارسی منتشر کردند: مقاومتِ ما در غزه، ریشه‌ هایش بِه اندازۀ کوه‌ هایِ فلسطین محکم است، هیچ کوهی در غزه وجود ندارد، جُز مردانِ قهرمانِ آن و مردمِ بزرگ و شکوهمندش و جنگجویانِ شجاع و باورمندش، آنها دشمن را بیرون می‌ کنند و خواهند کرد، از زیرِ همۀ خاکسترها و با قدرتِ خداوند، از زیرِ هر آواری؛

🔹 زمینِ من، مردمِ من، برایِ آنها خون میده، انتقامِ من، آتشِ من است، مهاجمان را نابود می کند، این شیرها حاضر و آماده اند، استکبارِ دشمنان را از بین ببرند، اگر طوفان درونِ این خاک فرو رود، آنها را نابود می کند، ای همۀ دنیا، اینجا افتخار ریشه می دواند؛ سربازانِ خدا در اینجا با آنها وعده ها بِه حقیقت می پیوندد، قطعا در زمینِ ما گُل ها می شکفند، باشکوه و پیروزی.

پ.ن۴:

🔹 وضعیتِ خانم ها و کودکان در غزه بِه حدی پیچیده و درد آوره و همراه با سکوته که قابلِ تصور نیست، اون حیا و‌ شرمی که وجود داره اصلا اجازه حتی فکر کردن بِه خیلی از مشکلاتِ اونها رو نمیده و البته برای ماها قابلِ درک نیست، سختیِ زندگی در غزه رو شاید درک نکنیم، امّا بهش که فکر کنیم واقعا درد آوره، سرما، غمِ از دست دادن خانواده، نیازهایِ بهداشتی، روحی، نبودِ سرپناه، ترس و.. هر کدوم میتونه یِه کوه از غَم و غصّه رو برای مایی که دوریم ایجاد کنه، چِه برسه بِه اینکه اونجا باشی و ببینی، امّا این مردم محکم‌ ایستادن و یقین دارن که در نهایت پیروزن.

🔹 دانشجویانِ دانشگاه‌ هایِ طراز اولِ جهان، صهیونیستها را جنایتکار شناخته و در حمایت از ملتِ فلسطین بِه پا خواسته‌ اند. هموطنِ روشنفکرِ ما از دانشگاه پیام نور ناکجا آباد برایِ صهیونیستها بِه فارسی کامنت می‌ گذارد: ما ملتِ ایران با شماییم! حداقل از طرفِ مردمِ ایران حرف نزنید! حامیانِ زن زندگی آزادی (بخوانید جنبشِ کثیفِ فواحش و برهنه‌ پوشی و هرزه‌ گردی) روزِ گریۀ شما هم میرسه!

🔹 هزاران کودکِ غزه آرام‌ خوابیده‌ اند امّا در کفن هایِ خونین نه در آغوشِ مادران. من از پسِ بغضِ گلویِ خودم هم بر نمیام. شَرحِ غمِ دِل‌ سوختگان کارِ سُخن نیست! خدا لعنت کند صهیونیستها و صهیونیست پرستانِ عالم را. خدایا بِه حقّ زینب کبری سلام الله علیها، فرجِ اماممون رو نزدیک بفرما و قدرت و توفیقِ پاک کردنِ نسلِ پلیدِ کودک کشانِ صهیونیست از رویِ زمین رو بِه رزمندگان جبهه مقاومت عطا بفرما.

💔 از سه تا خواهر الان یکی شون زنده است، قصۀ پرتکرار هر روز غزه 💔

بِه آنان که ما را رها نمودند
در خاکِ خالی، بی‌ آب وُ بی‌ گیاه

بی‌ هیچ اشک وُ آه
بگویید:

ما ریشه در خویش داشتیم
و سبز گشتیم و سبز شد بهار 🌷

پ.ن:

آهِ مظلومان اثر دارد اثر، هشیار باش!

نیست بی‌ تعبیر، ظالم! خوابِ این افسانه‌ ها (آفرین لاهوری) 🖤

پ.ن۲:

پس از اندوه‌ هایمان همچون بهار زنده خواهیم شد، انگار که هرگز مزۀ تلخی را نچشیدیم. 🌸 🌱

🌸 شکوفۀ بهار در غزه خونین امّا سربلند 🌸

من خودمم نه خاطره، مَنظره ام نه پنجره
من یه هوایِ تازه ام، نه انعکاسِ حنجره

می خوام سکوتِ کوچه رو ترانه بارون بکنم
دلارو بِه ضیافتِ ترانه مهمون بکنم

می خوام بگم که این صدا، هر چی که هست مالِ منه
شیشۀ رخوتِ شبو، سنگِ ستاره می شکنه

خونۀ من همینوراست، پیشِ شما پیاده ها
هر جا که چشمِ عاشقی، مونده بِه خطّ جاده ها

همنفسِ این وطنم، همدلِ دلبستگیاش
همدمِ دلواپسی وُ، همقدمِ خستگیاش

بغضِ ترانه سنگیه، من ولی جنسِ شیشه ام
دِل رو بِه غربت نزدم، تیشه نخورده ریشه ام

تنها دلیلِ بودنم، خوندنِ این ترانه هاست
زخمِ هزار تا خاطره، تو دلِ عاشقانه هاست 🌷

پ.ن:

دوست داشتن کافی نیست، باید دوست داشتن را بلد باشی. (محمود درویش) 🖤

🟦 ‌ریتا اکنون در کنارِ من نیستی ولی همچنان با من هستی. بِه شانه‌ ات تکیه می‌ دهم، با تو غذا می‌ خورم و دستِ ثابتت را مانندِ پرنده‌ ای که نمی‌ خواهد پرواز کند در دستم می‌ فشارم. بِه کجا پرواز کند؟ از من بِه سویِ من. ریتا تو را هر لحظه می‌ بینم و احساس می‌ کنم. تو در اتاقِ من، در تختِ من، در کیفِ من، در کتابِ من، در قلمِ من، در قلبِ من و در خونِ من هستی.

🟥 چیزِ جدیدی هست که می‌ خواهم برای تو فاش کنم، پس شگفت‌ زده نشو. امروز در آینه خیره شدم و محمودِ جدیدی را دیدم. شیرین‌ تر، سالم تر و شادتر. ریتا.. این بار دیگر از تو نمی‌ پرسم چِه وقت همدیگر را خواهیم دید، چون ما با هم هستیم. 🌷

پ.ن:

عشقِ تو بالکنِ خانه‌ ای قدیمی‌ ست..

بی پرده گردِ کعبه، گر آن صنم برآید
حاجی زِ شورِ عِشقش، مست از حرم برآید

نقّاش، نقش بندد، گر چهرِ آتشینش
آتش بِه صفحه افتد، دود از قلم برآید

در تن رَمَق نمانده است، عشاقِ مبتلا را
کز آن نگارخانه کی این رقم برآید

خواهم زَنَم چو مجنون در دامنِ جنون دست
هر گه زِ شورِ عِشقش، عقلم بِه هم برآید

بر خاکِ کُشتگانت روزی زِ لطف بگذر
تا سوخته روانی، در هر قدم برآید

از بس که خورده ام خون از حسرتِ لبانت*
از خاکِ من پس از مرگ شاخِ بقم برآید

وصلِ تو تلخیِ مرگ شیرین کند بِه کامم*
گر همدمم تو باشی، آن دم که دم برآید

از کعبتینِ رویت خالی امّید دارم
گر چِه بِه طالعِ کس، این نقش کم برآید

در کویت ایزدی را نبود بِه جُز گدایی
تا زِ آستینِ حُسنت، دستِ کَرَم برآید 🌷

پ.ن:

مشکل از گیرِ تو جان در بَرَم ای ناصحِ عاقل
که تو در حلقۀ زنجیرِ جنون گیر نکردی

عِشق همدست بِه تقدیر شد وُ کارِ مرا ساخت
برو ای عقل که کاری تو بِه تدبیر نکردی (استاد شهریار) 🖤

پ.ن۲:

امّا بعد، بعد از تو هرگز کسی را دوست نخواهم داشت!

امّا قبل، من اساساً عِشق را بدونِ تو نمی‌ شناختم! (محمود درویش) 🖤

پ.ن۳:

این‌‌ که امّیدم بِه یافتنِ تو هم چون امّیدم بِه یافتنِ کودکی‌ ام است. (غسان کنفانی) 🖤

چِه شریف است اين حَبه قند! آنگاه كه تمامِ دارايی‌ اش را بِه چای می‌ بخشد و ناپديد می‌ شود! 🌷

🟦 كمانچه‌ ها، بر زمانِ از دست رفته بی‌ بازگشت می‌ گریند؛ کمانچه‌ ها، بر وطنی از دست رفته می‌ گریند که شاید بازگردد. 🌷

🔴 اینک آخرالزمان، ویژه‌ نامه غزه روزنامه وطن‌ امروز 🔴

پ.ن:

و تو ای علی! ای شیر! مردِ خدا و مردم، ربّ‌ النوعِ عِشق و شمشیر! ما شایستگیِ شناختِ ترا از دست داده‌ ایم. شناختِ ترا از مغزهایِ ما بُرده‌ اند، امّا عشقِ ترا، علیرغمِ روزگار، در عمقِ وجدانِ خویش، در پسِ پرده‌ هایِ دلِ خویش، همچنان مشتعل نگاه داشته‌ ایم، چگونه تو عاشقانِ خویش را در خواری رها می‌ کنی!؟ تو ستمی را بر یِک یهودی که در ذمّه حکومتت می‌ زیست تاب نیاوردی، و اکنون، مسلمانان را در ذمّه یهود ببین! و ببین که بر آنان چِه می گذرد! (دکتر علی شریعتی)

🔹 روایتِ دردناک از جنایتِ دشمنِ صهیونیستی در بیمارستانِ شفا: شوهرِ زنِ مورد تجاوزِ صهیونیستها در بیمارستانِ الشفاء غزه می گوید: سربازان بِه او دستور دادند لباس‌ هایش را درآورد و شروع بِه کتک زدن کردند، سپس او بِه آنها گفت: «من پنج ماهه باردار هستم، مرا نزنید» امّا متأسفانه بِه کتک زدنِ او ادامه دادند. بعد از ساعت ها همۀ زن ها را بِه جز زنِ باردار و فرزندانش بیرون آوردند، جلویِ چشم شوهر و اقوام و فرزندانش بردند و بِه آنها تجاوز کردند. آنها بِه مردان دستور دادند که چشمانِ خود را نبندند وگرنه بِه آنها شلیک می کنند.

🔹 دکتر عالیا خان، پزشکِ ارشدِ بالینی در‌ مصاحبه با میدل ایست مانیتور: پزشکانِ کاناداییِ داوطلب در غزه گزارش داده‌ اند که زنان توسط نیروهای اشغالگر صهیونیستی در مقابلِ خانواده‌ هایشان تحقیر شده‌ اند، یِک زن بِه مدتِ ۲ روز مورد تجاوز جنسی قرار گرفته تا زمانی که قادر بِه صحبت کردن نبوده است، امّا هیچ کاری در موردِ آن انجام نمی شود!!

پ.ن۲:

اندوه کسی را نکُشت، امّا ما را از همه‌ چیز، تهی ساخت. (محمود درويش) 🖤

🔴 دفاع از فلسطین و استاد شفیعی کدکنی عزیز 🔴

🔹 استاد شفیعی کدکنی در مظلومیتِ غزه مطلبی نشر دادند، برخی از استاد ناراحت شده و حتی ایشان را بِه سُخره گرفتند و استاد اینگونه پاسخ آنها رو دادند.

پ.ن۳:

إنا لله و إنا إليه راجعون، پناه می بریم بِه خداوند از ظلم و جنایت و در مقابلِ سکوتِ مسلمانان.. برخی خبرها اینقدر تلخ اند که آدم ساعت ها میشینه نگاه می کنه بِه امیدِ تکذیب شدن... دیشب الجزیره بِه نقل از یک شاهدِ عینی از حمله صهیونیستها بِه زنانِ در محاصره بیمارستان شفا خبر داد. صهیونیستها بِه زنانِ فلسطینی توی بیمارستان شفا بی حرمتی کردن و خانم باردار رو مجبور کردن لباسهاش... نهایتا بعد از تجاوز اونها رو بِه شهادت رسوندن، در مورد این خبر بعضی میگن فیلمش کو؟! برقِ بیمارستان قطع شده و دستگاه ها برق ندارن چِه برسه بِه دوربین هایِ مداربسته! صهیونیستها اصلا اذیت کردنِ زنانِ باردارِ فلسطین رو سالهاست بعنوان سبکِ مبارزه انتخاب کردن، اونا بِه زنانِ لشکرِ خودشونم رحم نمی کنن چِه برسه بقیه زن هایِ فلسطینی!!

ما گریه کنِ آقایی هستیم که تا آخرین دقایقِ عمرِ مبارکش نگاهش بِه خیمه ها بود.. چِه سیاه روزی بود امروز برای آنان که برایِ ناموس غیرت دارند؛ بِه فدایِ لبِ عطشانِ حسین..

چِه‌ سان می‌ کوشند رویاروی شوند
حواسِ پنجگانه، با معجزه

و چَشم‌ هایت معجزه‌ اند؟
تو خفته‌ ای وُ می‌ ربایدم موج

بِه منتهایِ سینۀ تو می‌ آغازد دریا
و «هستی» دوپاره می‌ شود امشَب:

تو وُ مرکبِ زمین
حال از کجا گِرد آورم آوایِ جهت‌ ها را

تا فریاد برآورم:
دوستت دارم!؟ 🌷

پ.ن:

نیم عطری از گریبانش بدین روزم نشاند

آه اگر زآن پیرهن بویی بِه‌ سامان بشنوم (طالب‌ آملی) 🖤

تو مرغِ عِشقی که شعرِ من بر لبهایت ترانه شد
خواندی هر نغمۀ امّید، حرفِ خوبِ زمانه شد

خوبی وُ با محبّتی، پاکی وُ با صداقتی
خورشیدِ صبحِ صادقی، گرمی وُ با سخاوتی

ای تو همه نوازش، در خوابم بیدارم کن
مستم اگر چِه از غَم، امّا تو هوشیارم کن

آشتی بده دِلم را با شادیِ زمانه
ای از تو زنده در من، هر شعرِ عاشِقانه

ای تو همه نوازش، در خوابم بیدارم کن
مستم اگر چِه از غَم، امّا تو هوشیارم کن 🌷

پ.ن:

خاتون!

تو آن هوایی که عریان می‌ شود برابرم
بسانِ سرشکِ تاک‌ ها

تو سرآغاز تبارِ موجی
آن‌‌ زمان که چنگ زد خاک را، بِه گاهِ غربت

دوستت می‌ دارم

تو سرآغازِ جانِ منی
تو سرانجامِ جانِ منی (محمود درويش) 🖤

صبحانه‌ ات را که آماده می‌ کنی،
بِه دیگران فکر کن
[غذایِ کبوتران را از یاد نبر]

هنگامی که قبضِ آب را می‌ پردازی،
بِه دیگران فکر کن
[بِه آنان که تنها باران سیرابشان می‌ کند]

و در حالی‌ که بِه خانه بر می‌ گردی، خانه‌ ات،
بِه دیگران فکر کن
[اردوگاه‌ آوارگان را از یاد نبر]

آنگاه که می‌ خواهی بخوابی و ستاره‌ ها را بشماری،
بِه دیگران فکر کن
[هستند کسانی که مجالی برایِ خواب نمی‌ یابند]

آنگاه که وجودت را با استعاره‌ ها رهایی می‌ بخشی،
بِه دیگران فکر کن
[بِه آنان که حقِّ سخن گفتن ندارند]

و هنگامی که بِه انسان‌ هایِ دور فکر می‌ کنی،
بِه خود بیاندیش
[با خود بگو: ای کاش شمعی بودم در تاریکی] 🕯

پ.ن:

خواهم نوشت: ای آفرینندۀ مرگ، کمی مرا بِه حالِ خود واگذار! (محمود درويش) 🖤

پ.ن۲:

اَثرِ ظُلم مَحال است بِه ظالم نَرسد؛ ناله پیش از هَدف، از پُشتِ کمان می خیزد. (صائب تبریزی) 🖤

می‌ نویسم.. تا برایِ تاریخ، روایتِ نسل‌ کشیِ این خطۀ مظلوم بمونه و آیندگان هم بخوانند که تروریستهایِ صهیونیست، در مقابلِ دیدگانِ این جهانِ خودخواه و بی‌ اعتنا، چِه بر سرِ زنان و کودکانِ بی دفاعِ غزه آوردند.

در صبحِ عارض از خطِّ مشکین، نقاب کش
این سُرمه را بِه چشمِ ترِ آفتاب کش

از عشوه خونِ رستمِ طاقت بِه خاک ریز
خنجر زِ ترکِ غمزه، بر افراسیاب کش

عالم الفِ کشیدهٔ شمشیرِ نازِ توست
تیغِ کرشمه بر همه چون آفتاب کش

زاهد، نماز بی رَهِ تقوی درست نیست
سجّادهٔ ورع بِه شطِّ باده آب کش

تا چند بارِ غَم؟ دو سه رطلِ گران بگیر
تا کی حدیثِ جم؟ دو سه جامِ شراب کش

در قیدِ خویشتن نتوان زیستن دمی
دست از خودی بشو، نفسی چون حباب کش

زان پیشتر که زخمِ اجل کارگر شود
مطرب بیا وُ زخمه بِه تارِ رباب کش

زان پیشتر که چهره زِ اشک ارغوان کنم
ساقی مرا بِه رُخ دو سه جامِ شراب کش

غرقِ عرق چنین رُخِ نازآفرین چراست؟
جانا تو را کِه گفت که از گُل گلاب کش؟

ای چرخ دستِ فتنه بلند است، خویش را
زیرِ لوایِ خسروِ عالیجناب کش

مهدی بگوی وُ از شرف نامِ نامیش
طغرایِ فخر، بر ورقِ آفتاب کش

صهبایِ ذکرِ دوست، خرد سوز شد حزین
آتش شو، از جگر نفسِ شعله تاب کش

دِلدار در دِل است گر از دیده غایب است
عرضِ نیاز را بِه بساط خطاب کش

ای مهرِ جانفروز برآ از نقابِ ابر*
عالم گرفت تیرگی، از رُخ نقاب کش

گردِ کرشمه از کفِ نعلینِ خویش ریز
این توتیا بِه چشمِ سفید رکاب کش

بی پرده حُسنِ شاهد شرع آشکار کن
یکره نقاب از رُخِ امّ الکتاب کش

طرحِ عمارتی بِه جهانِ خراب ریز*
دستِ زمانه از ستمِ بی حساب کش

هنگامِ داوری ست، کنون زالِ دهر را*
گیسوشان بِه محکمهٔ احتساب کش

با ما بِه کین برآمده عمری ست، روزگار*
این انتقام از فلکِ کج حساب کش

هم تیغِ قهر بر سرِ خصمِ عنود زن*
هم پیکرِ عدو بِه خمِ پیچ وُ تاب کش

گرد از سُمِ سمند برانگیز وز شرف
بر دیدهٔ سپهرِ معلّا جناب کش

زین سُرمه چشمِ منتظران را کحیل کن
گلگونهٔ طرب بِه رُخِ شیخ وُ شاب کش

خالی نما قلمروِ ایجاد از ستم*
خطّ مسلّمی بِه جهانِ خراب کش

هم تیغِ کین بگیر زِ بهرامِ جنگجو
هم از کنار زهرهٔ چنگی رباب کش

بتخانه در مدینهٔ اسلام کی رواست؟
لات وُ هبل برآر وُ بِه دارِ عقاب کش

گردِ خجالت از رُخِ ما عاصیان بشوی
خط بر صحیفهٔ عملِ ناصواب کش 🌷

پ.ن:

🔹 در همهٔ دنیا فرزندان بر پایِ پدران بوسه می زنند، ولی در غزه پدران بوسه بر پایِ فرزندان می زنند؛ پدرِ این کودکِ غزه ای بعد از درخواستِ کودکش رفته بود برایش بیسکویت خرید کند، در فاصلهٔ رفت و برگشتِ پدر، خانه اش توسطِ صهیونیست‌ ها بمباران می شود و...

پ.ن۲:

بِه قولِ محمود درویش: در میانِ نبردِ زندگی، تو تنها نقطۀ امنِ منی. 🖤

🔹 خواهرِ بزرگتر ماسکِ اکسیژن رو برایِ برادرش گرفته، ولی خودش در اون لحظه رفته تو آسمونها، آه از داغِ بچه هایِ غزه، خیلی دردناکه، دردهایِ کودکانِ غزه تمومی نداره، غم وُ دردِ بچه هایِ غزه دیگه از واژه خارجه، حتی دستگاه ‌هایِ تنفسِ مصنوعی که بتونه کودکی نفس بکشه رو هم ندارن، لعنتِ خدا بِه همۀ ساختارهایِ بین المللی مدعیِ حقوق بشر، لعنتِ خدا بِه شمرهایِ زمانه‌، لعنتِ خدا بِه صهیونیسم و دوستدارانِ اونها.

🔹 بعد از مرگ هم دوستت دارم 🔹

پ.ن۳:

🔹 صهیونیست‌ها و حامیانِ اصلیِ آن، یعنی آمریکا و انگلیس و رسانه‌ هایِ آنها که دستشان بِه خونهایِ ریخته شده هزاران زن و کودکِ فلسطین آغشته شده است، ضد زن و ضد زندگی و ضد آزادی ترین نظام هایِ سلطه تاریخ بشر و از طرفداران دموکراسی به سبکِ صهیونیست هایِ خون آشام هستن، این‌ ها برای ما از زن زندگی آزادی می‌ گفتن! (آخرین آمار شهدای غزه تا امروز ۲۱۸۰۰ شهید)

🔹 چرا برای زنان و کودکانِ فلسطین، صداتون در نمیاد؟ چرا زن زندگی آزادی نمی گید؟ اونها زن نیستن؟ حقّ آزادی و زندگی ندارن؟ چرا؟ چون مسئله موجودیتِ شوم و منافع نامشروعِ پدر جد شعار زن زندگی آزادی امّا بخوانید زن هرزگی برهنگی که هدفش تعرض به بانوانِ محجبه به سبک رضا خان، دین زدایی، حیا زدایی، عادی سازی بی حجابی که به سوی برهنگی و بی غیرتی بیشتر پیش رود و آغوشِ رایگان و...، یعنی صهیونیسم و پایِ صهیونیست‌ هایِ کودک کش در میان است!

پ.ن۴:

می‌ پرسم؟ کیست که بِه‌ دادِ کودکانی برسد که همچو زنبورهایِ عسل بر فرازِ تل‌ ها پَر می‌ گشایند؟، کیست که بِه‌ دادِ دخترانِ پاکدامنی برسد که دِل‌ را بِه تُنگی‌ بلورین در آوردند، تا عطرِ بهارنارنج را در خود نگه‌ دارد؟ کیست که توسنِ خیال را رام کند؟ کیست که در پایانِ شکار، زخمِ آهو را ببندد؟ (أمل دنقل) 🖤

🔹 مادرِ اين فرشته ها چطور می تونه شهادتِ ۴ تاییشون رو یکجا تحمّل کنه؟ خواهرانِ شهيدی كه امروز توسط رژيم كودك كش صهیونیستی بِه شهادت رسیدند.

باران، باران
مانندِ نامه‌ هایِ عاشِقانه

بی امان از آسمان فرو می‌ ریزد
زمستان، صدا

و پژواکی تشنۀ آغوش
زمستان را دوست دارم

قدم‌ زدن‌ هایِ شاد تا رسیدن بِه میعادگاه‌ مان
که در میانِ آب وُ باران غرق است

زمستان را دوست دارم
آن را قطره‌ قطره می‌ شنوم

آن را باران، باران می‌ شنوم
مانند صدایی‌ ست که بِه عاشِق می‌ رسد:

بر تن‌ ام ببار
که این گریه‌ هایِ زمستان، گریه‌ هایِ پایان عمر نیست

بلکه نشانِ آغاز است
نشانِ امّید 🌷

این دورانِ یهودی
توهم است و فرو خواهد پاشید

اگر که یقین داشته باشیم
ای دیوانگانِ غزه

هزاران درود بر دیوانگان
اگر که ما را از اشغال آزاد کنند

دورانِ عقلِ سیاسی
دیرگاهی‌ ست که تمام شده

دیوانگی را بِه ما بیاموزید. 🌷

پ.ن:

این جا زمزمی از نور پدید آمده است؛ و در اطرافِ آن قبیله ای مَسکن گزیده اند، که نور می خورند و نور می آشامند؛ زمزمِ نور در عمقِ خویش بِه اقیانوسی از نور می رسد، که از ازل تا ابد را فرا گرفته است؛ و بر جزایرِ همیشه سبزِ آن جاودانان حکومت دارند؛ ای شهید، ای آنکه بر کرانه ازلی و ابدیِ وجود بَر نشسته ای، دستی بر آر وُ ما قبرستان نشینانِ عاداتِ سخیف را نیز از این منجلاب بیرون کِش. (شهید سید مرتضی آوینی) ❤️

پ.ن۲:

ای که خون‌ بارند چشمانِ تو و دستانت، لا جَرَم شَب رفتنی‌ ست، که نه بازداشتگاه خواهد ماند و نه حلقه‌ هایِ زنجیر. (محمود درويش) 🖤

پ.ن۳:

مبارزین فلسطینی همان کودکانی هستند که یک زمانی جلویِ تانک، فقط تیرکمان و سنگ داشتند؛ الان هر روز یک اتفاقِ جدید بر علیه رژیم کودک کُشِ صهیونیستی در غزه رُخ می دهد. همین کودکانی که الان راکت، ضد زره و.. دارند، در آینده نزدیک رژیم صهیونیستی را نابود خواهند کرد. این سیرِ تاریخی از حوالی سال ۲۰۰۰ تا الان یعنی رو بِه جلو است. لعنتِ خدا بِه شما صهیونیستها از روزی که پا بِه این دنیا گذاشتید و می ذارید تا روزی که شرّتون از رویِ زمین کم میشه؛ نبردِ انسانهای آزاده با صهیونیستها در دنیا وارد مراحلِ جدیدی خواهد شد، و تاریخ در مسیرِ درستی قرار می گیرد؛ خون بر شمشیر پیروز خواهد شد.

🌸 خداوندا مبارزان فلسطین، مجاهدان راه آزادی قدس را در سایۀ قدرت خود حفظ بفرما 🌸

غَم انگیز است پاییز، و غَم انگیزتر، وقتی تو باشی وُ من برگ‌ ها را با خیالت تنها قدم بزنم. 🕯

پ.ن:

غَم، جایِ دگر نمی‌ رود از بَرِ من
تا هست نشان، از دلِ غَم‌ پرورِ من

پژمرده نمی‌ شود، گُلِ داغِ جنون
تا می‌ گذرد سیلِ سِرِشک از سرِ من (کلیم کاشانی) 🖤

پ.ن۲:

دِلم را تابِ دوری نیست مومن امتحان کردم

بِه بیرحمیّ یارِ دلسِتانِ خویش می سازم (مومن‌ استرآبادی) 🖤

🟦 حکمتِ کُشتنِ پسران از سویِ فرعون برایِ [یافتن] موسی این بود که: روحِ هر یک از پسرانی که کُشته شدند، بِه موسی بازگشت کند، تا او را در هلاکِ فرعون کمک کنند. پس موسی متولد نشد مگر این‌ که مجموعِ ارواحِ کثیره و قوایِ فعاله بود.

🟥 ارواحِ پسرانِ کُشته شده جمع شدند و متّحد گردیدند و در صورتِ موسویه ظاهر شدند تا حقوقشان را استیفا کنند و پرورنده‌ شان را اعانت کنند و پیامبرشان را مدد رسانند، زیرا بر طهارتِ ذاتی بودند و کاری نکرده بودند که بدان شایسته مرگ باشند.

پ.ن:

آه فلسطین، ای نامِ خاک و ای نامِ آسمان، پیروز خواهی شد! (محمود درویش) 🕯

پ.ن:

توضیح عکسِ بالا: عدی ابومحسن متولد غزه، تنها یک روز سن داشت، گواهیِ شهادتِ او قبل از صدورِ شناسنامه‌ اش صادر شد. 🕯

من غَمگینم بابایی
بگو برایِ چِه آوردی‌ ام.. برایِ چه؟

که وقتی خسته شوم صدا کنم:
بابا، دوستِ من؟

دوستِ من!
کدام‌ مان قبل از دوستش مُرد..

من؟ یا دوستم؟ 🕯

پ.ن:

خونهایِ خفته، دیدۀ بیدارِ فتنه است
جولان مده بِه خاکِ شهیدان سمند را

ظالم بِه ظلمِ خویش گرفتار می شود
از پیچ وُ تاب نیست رهایی کمند را (صائب تبریزی) 🖤

پ.ن۲:

ظالم بِه عقوبتِ صفاپرورِ خویش
مشکل که نمایان نکند جوهرِ خویش

صد بار شد امتحان که گاهِ صیقل
شمشیر بُریده دستِ روشن‌ گرِ خویش (بیدل دهلوی) 🖤

پ.ن۳:

سردبیر تهران تایمز: فرشتگانِ غزه؛ اسم همۀ ۳۴۵۷ کودکی که تاکنون در غزه بِه شهادت رسیده اند، در این صفحه جا نشد! این فقط نامِ ۱۰۰۰ تن از آنان است.

🏴 کیفیت بالای صفحه اول تهران تایمز 🏴

صبحی که در آن، صبح بخیر را از آن که دوست می‌ داری، نشنوی، تا اطلاعِ ثانوی شَب باقی می‌ ماند! 🌷

پ.ن:

با وجود مدرکِ دانشگاهی، تالیفِ چهار کتاب و صدها مقاله، هنوز هم نمی‌ توانم درست بخوانم، برایم صبح بخیر می‌ نویسی و آن را دوستت دارم می‌ خوانم! (محمود درویش) 🖤

پ.ن۲:

آه از این آهَنگ ..