🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

زمانه وار اگر می‌ پسندیم کر وُ لال
به سنگفرشِ تو این خونِ تازه باد حلال

مجالِ شِکوِه ندارم ولی ملالی نیست
که دوست، جانِ کلامِ من است در همه حال

قسم به تو که دگر پاسخی نخواهم گفت
به واژه‌ ها که مرا بُرده‌ اند زیرِ سؤال

تو فصلِ پنجمِ عمرِ منی وُ تقویمم
به شوقِ توست که تکرار می‌ شود هر سال

تو را زِ دفترِ حافظ گرفته‌ ام یعنی
که تا همیشه زِ چَشمت نمی‌ نهم ای فال

مرا زِ دستِ تو این جانِ بر لب آمده نیز
نهایتی ست که آسان نمی‌ دهم به زوال

خوشا هر آنچه که تو باغ باغ می‌ خواهی
بگو رسیده بیفتم به دامنت، یا کال؟

اگر چه نیستم آری بلورِ بارْفَتَن
مرا ولی مشکن، گاه قیمتی ست سفال

بیا عبور کن از این پُلِ تماشایی
ببین چگونه گذر کرده‌ ام زِ هر چه محال

ببین به جُز تو که پامالِ درّه‌ ات شده‌ ام
کدام قلّه نشین را نکرده‌ ام پامال

تو کیستی؟ که سفر کردن از هوایت را
نمی‌ توانم حتی به بال‌ هایِ خیال 🌷

پ.ن:

از چشمانِ من، به چشمِ دیگری نرو... 🖤

یه روز از همین روزا رویِ شَب پا میذارَم
تویِ قابِ لحظه ها، عکسِ فردا میذارم

تا که خوبه خوب بشه، زخمایِ دلواپسی
عِشقو مَرهم می کنم، رویِ دِلها میذارم

تو وجودِ آدَما، حسِّ آشنایی هست
مثلِ حِس مَن و تو، اسمشو ما میذارم

عزمِ آدَما بُلند، روحِ آدَما وَسیع
تویِ شِعرم واسَشون، کوه وُ دَریا میذارم

تویِ بُهت جاده ها، هر جا که دیدنی نیست
چشامو میبندَمو، جاش یه رویا میذارم

مَن مسافر وُ غریب، امّا لبریزِ یقین
میدونم تو راهِ عِشق، هَمه رو جا میذارم 🌷

دِل اگه خونۀ غَم شد، من اگه پریشونم
تا ابد من به یادِ عِشقت، ترانه می خونم*

من پُر حسِ نیازم، تو نجیب وُ بی همتا
دیگه از اون نگاهِ پاکت جُدا نمی مونم*

دلِ سادۀ اونی که تنها، تو براش بودی تمومِ دنیا
حالا خونۀ غمه، تو این شَبها

میدونم همه دِلم اسیره، آخه عشقِ تو مثلِ کویره
تبِ تشنگی می مونه رو لبها

ما همه نسلامون جوونه، دلامون دریا
بیا با هم رها بشیم، از غمِ این دنیا

دِل وُ از این قفس رها کن، قفسِ غمها
نگو عاشِق شدن دروغه، خوابه وُ رویا 🌷

من خودمم نه خاطره، مَنظره ام نه پنجره
من یه هوایِ تازه ام، نه انعکاسِ حنجره

می خوام سکوتِ کوچه رو ترانه بارون بکنم
دلارو بِه ضیافتِ ترانه مهمون بکنم

می خوام بگم که این صدا، هر چی که هست مالِ منه
شیشۀ رخوتِ شبو، سنگِ ستاره می شکنه

خونۀ من همینوراست، پیشِ شما پیاده ها
هر جا که چشمِ عاشقی، مونده بِه خطّ جاده ها

همنفسِ این وطنم، همدلِ دلبستگیاش
همدمِ دلواپسی وُ، همقدمِ خستگیاش

بغضِ ترانه سنگیه، من ولی جنسِ شیشه ام
دِل رو بِه غربت نزدم، تیشه نخورده ریشه ام

تنها دلیلِ بودنم، خوندنِ این ترانه هاست
زخمِ هزار تا خاطره، تو دلِ عاشقانه هاست 🌷

پ.ن:

دوست داشتن کافی نیست، باید دوست داشتن را بلد باشی. (محمود درویش) 🖤

خیلی سخته پَری داشته باشی امّا نپَری
وقتی که قصّۀ پَر کشیدنو تو از بَری

نباید بترسی از آسمونِ بی انتها
باید از عمری اسیری تو قفس بشی رها

خیلی سخته پَری داشته باشی امّا نپَری
وقتی که قصّۀ پَر کشیدنو تو از بَری

کی میگه فقط یِه گوشه بشینی بِه انتظار
مگه سهمی نداری تا بگیری از روزگار

اینجوری نیست که اگه حرف نزنی خیلی خوبی
تو با گفتنت طلوعی با نگفتن غروبی

نمیدونی کجایی چی میگذره دور وُ برت
معنی این میشه باختن تویِ خوابِ باورت

وقتی که اسیر شدی تو ای پرنده تو قفس
حتی فکرِ نپریدن میگیره ازت نفس

خیلی سخته پَری داشته باشی امّا نپَری
وقتی که قصّۀ پَر کشیدنو تو از بَری 🌷

با همۀ بی سر وُ سامانی ام
باز بِه دنبالِ پریشانی ام

طاقتِ فرسودگی ام هیچ نیست
در پیِ ویران شدنِ آنی ام

آمده ام بلکه نگاهم کنی
عاشقِ آن لحظۀ طوفانی ام

دِل خوشِ گرمایِ کسی نیستم*
آمده ام تا تو بِسوزانی ام

آمده ام با عطشِ سال ها
تا تو کمی عِشق بِنوشانی ام

ماهیِ برگشته زِ دریا شدم
تا تو بِگیری وُ بِمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانم ات*
خوب ترین حادثه می دانی ام؟

حرف بِزن ابرِ مرا باز کُن
دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بِزن حرف بِزن سال هاست*
تشنۀ یِک صحبتِ طولانی ام

ها، بِه کُجا می کِشی ام خوبِ من؟
ها، نکِشانی بِه پشیمانی ام! 🌷