🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

نمیشه غصّه ما رو یه لحظه تنها بذاره
نمیشه این قافله، ما رو تو خواب جا بذاره

دِلم از اون دلایِ قدیمیه از اون دِلاست
که می خواد عاشِق که شد، پا رویِ دنیا بذاره

دوست دارم یه دست از آسمون بیاد ما دو تارو
ببره از اینجا وُ اونورِ ابرا بذاره

تو دِلت بوسه می خواد، من می دونم امّا لبت
سرِ هر جمله دلش می خواد یه امّا بذاره

بی تو دنیا نمی اَرزه، تو با من باش وُ بذار*
همۀ دنیام منو همیشه تنها بذاره

من می خوام تا آخرِ دنیا تماشات بکنم*
اگه زندگی برام چشمِ تماشا بذاره 🌷

پ.ن:

کسی که با تو نَشد آشنا، کِه را دارد؟

تو را کسی که ندارد، چِه آشنا دارد؟ - صائب تبریزی - 🖤

خدایا چِه خسته ام، دِل شکسته ام*
قصۀ وفا، کَس نخوانده با من

زِ من دِل بُریده ای
کِی تو بوده ای، با من آشنا، ای نمانده با من*

تو هم بعد از این در دلِ من امّیدی نریزی
تو هم از شبِ من دگر چون سحر می گریزی

تو هم گرچه نامهربان بودی، امّا دریغا
تو آرامِ جان با همه بی وفایی عزیزی*

من که بی سرانجامم، ای گرفته آرامم
مبر دیگر بِه لب نامم

قطره قطره اشکم تو دریا می کنی*
دِل شکسته ای را تو رسوا می کنی

ای که در دِلم غَم آفرینی*
الهی غَم نبینی 🌷

پ.ن:

ديدم که می رَهَم
ديدم که می رَهَم

ديدم که پوستِ تنم، از انبساطِ عِشق، تَرَک می خورد
ديدم که حجمِ آتشينم، آهسته آب شد

و ريخت، ريخت، ريخت
در ماه، ماهِ بِه گودی نشسته، ماهِ منقلبِ تار

در يکديگر گِريسته بوديم
در يکديگر تمامِ لحظهٔ بی‌ اعتبارِ وَحدت را
ديوانه‌ وار زيسته بوديم. (فروغ جان فرخزاد) 🖤

آهِ شرر زایِ من، همدمِ شب هایِ من، مانده بِه لب هایِ من
ای که تو تنها، در دلِ شَب ها، از غمِ عِشقی آگاه

ای سینه سوز، ای رازِ جانکاه، آه، ای آتشین آه
شمعِ وجودم سوزی، آتشِ دِل افروزی، لب زِ سخن ها دوزی

شعلۀ جانی، سوزِ نهانی، عمرِ تو چون من کوتاه
ای سینه سوز، ای رازِ جانکاه، آه، ای آتشین آه

از کویِ یارِ من گذر کن، یِک شَب آخر در دلِ سنگش اثر کن*
ای آتشین آه، ای آتشین آه 🕯

پ.ن:

این روا داری، جانا، تو بِه نازی خرسند
من همه شَب زِ غمِ هجرِ تو در سوز وُ گداز

باده چون خواهم آن دو لبِ میگون پیش آر
نُقل اگر جویم کن سویِ من انگشت دراز

بوسه چون خواهم پیش آی وُ چو لب پیش آرم
عشوه ای ساز وُ زِ من روی بِه یُک سو کن باز

نشکیم من وُ در دامنِ تو آویزم
که بِه یِک بوسه مرا باید امروز جواز

بر فرازِ چمن آنگه من وُ تو جای کنیم
تا من از تیره شبِ هجر ترا گویم راز

من بِه جام اندر بهرِ تو گسارم مِیِ لعل
تو زِ لعلِ لب هم نُقل دهی هم بگماز

زان سپس دست بیازیم بِه یِک بار از شوق
من سویِ دفترِ شعر وُ تو سویِ پردۀ ساز

نازنینا دلِ من جُز بِه رُخت شادان نیست
کز همه خلق جهان جُز تو ندارد دمساز

بخت اگر روی زِ من تابد جانا تو متاب
ور فلک با منِ غمدیده نسازد تو بساز (پرویز ناتل خانلری) 🕯

در روح وُ جانِ من، می مانی ای وطن
بِه زیرِ پا فِتَد آن دِلی، که بهِر تو نلرزد

شرحِ این عاشِقی، ننشیند در سخن
که بهرِ عشقِ والایِ تو، همه جهان نیرزد

ای ایران ایران، دور از دامانِ پاکت، دستِ دگران، بد گهران
ای عشقِ سوزان، ای شیرین‌ ترین رویایِ من، تو بمان، در دِل وُ جان

ای ایران ایران، گُلزارِ سبزت، دور از تاراجِ خزان، جورِ زمان
ای مهرِ رخشان، ای روشنگرِ دنیایِ من بِه جهان، تو بمان

سبزیِ صد چمن، سرخیِ خونِ من، سپیدیِ طلوعِ سحر، بِه پرچمت نشسته
شرحِ این عاشِقی، ننشیند در سخن، بمان که تا ابد هستی ام، بِه هستیِ تو بسته 🌷

🇮🇷 بهرِ عشقِ والایِ تو، همه جهان نیرزد 🇮🇷