🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

سیمین بَری، گُل پیکری آری، از ماه وُ گُل زیبا تری آری
همچون پَری افسونگری آری

دیوانۀ رویت منم، چه خواهی دگر از من
سرگشتۀ کویت منم، نداری خبر از من

هر شَب که مَه بر آسمان، گردد عیان دامن کشان
گویم به او رازِ نهان

که با من چه ها کردی، به جانم چه ها کردی

هم جان وُ هم جانانه ای امّا، در دلبری افسانه ای امّا
امّا زِ من بیگانه ای امّا

آزرده ام خواهی چرا، تو ای نو گلِ زیبا*
افسرده ام خواهی چرا، تو ای آفتِ دلها

عاشق کُشی شوخی فسون کاری، شیرین لبی امّا دِل آزاری
با ما سرِ جور وُ جفا داری

می سوزم از هجرانِ تو، نترسی زِ آهِ من
دستِ من وُ دامانِ تو، چه باشد گناهِ من

دارم زِ تو نامهربان، شوقی به دِل، شوری به جان
می سوزم از سوزِ نهان

زِ جانم چه می خواهی، نگاهی به من گاهی
یا رب برس امشب به فریادم، بِستان از آن نامهربان دادم*

بیدادِ او برکنده بنیادم، گو ماهِ من از آسمان، دمی چهره بنماید
تا شاهدِ امّیدِ من، زِ رُخ پرده بگشاید 🕯

شوریده سری دارم وُ آشفته خیالی
بر جای نمانده‌ ست نه ذوقیّ وُ نه حالی

مسکین‌ دِلم آماجگهِ رنج وُ ملال است
هر روز غَمی دارد وُ هر لحظه ملالی

یک سال نبودم زِ غَم آسوده بِه روزی
یک روز نشد خاطرِ من شاد بِه سالی

نه در پیِ این شامِ سیه، صبحِ سپیدی
نه در پیِ این هجرِ دِل‌ آزار، وصالی

افسوس که با حسرت وُ افسوس سرآمد
دورانِ جوانی همه چون خواب وُ خیالی

نه برد لبم لذّتی از بوسۀ یاری
نه دید دِلم عِشوه‌ ای از چشمِ غزالی

آن کام که دِل خواست، نشد ممکنم از عمر
شد عمرِ گران بر سرِ سودایِ محالی

از آه وُ فغان حاصلم این گشت، صفایی!
کز مویه چو مویی شدم، از ناله چو نالی* 🌷

پ.ن:

دور از تو مرا عشقِ تو کرده ست بِه حالی
کز مویه چو مویی شدم، از ناله چو نالی*

تا شَب دلِ من سوزی، هر روز بِه جنگی
تا روز تنم کاهی، هر شَب بِه خیالی (مسعود سعد سلمان) 🖤

پ.ن۲:

خانه‌ هایِ زخمِ ما از بس که ره دارد بِه هم
راهِ بیرون‌ شد ندارد ناوَکِ بیدادِ تو! (راغب تبریزی) 🖤

┄┅─═◈═─┅┄

بِه هر آتشی که گردم بِه رهی دچار، سوزم
بِه چراغِ وقف مانم، که بِه هر مزار سوزم (شفایی اصفهانی) 🖤

پ.ن۳:

مجروح شد از شِکوۀ دوران، لبِ ما
ماتمکده شد بهشت، از یا ربِ ما

ما را چِه غَم از روزِ قیامت؟ که بُود
آبستنِ صد روزِ قیامت، شبِ ما (منصف اصفهانی) 🖤

پ.ن۴:

در فُرقتِ تو، زنده نه از سخت‌ جانی‌ ام
جان از کمالِ ضعف، نیاید بِه لب مرا

نکنم بی کسی اظهار، که از رحم مباد
هوسِ کُشتنِ من، از دلِ قاتل برود

یار با غیر وُ غمِ هجر در آغوشم بود
مرگ صد بار بِهْ از زندگی دوشم بود (ابوطالب تبریزی) 🖤

تو از تبارِ بهاری، من از نژادِ خزانم
تو از زلالِ يقينی، من از سرابِ گمانم

تو آبگينۀ پاكی، من از سراچۀ خاكم
تو بامدادِ بهاری، من غروبِ خزانم

تو پيكِ آمده، از اوجِ قلّه‌ هایِ اميدی
من مسافرِ گمگشته، در كويرِ جهانم

تو آن فرشتۀ گردونۀ سپهرِ بلندی
كه رُخ نموده بِه خوابم، كه بخت داده نشانم

تو با طراوتِ باران، تو با سخاوتِ ابری
بِه سویِ من نگهی، من گياه سوخته جانم

تو شادمانه سرودی، من، من ترانۀ دردم
تو نغمه هایِ سكوتی، من، من طنینِ فغانم

تو از تداومِ نوری، من از تراكمِ ظلمت
تو شاهكارِ وجودی، من اشتباه زمانم 🌷