🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

چی می شد ما آدما بِه زخمِ هم مرهم بودیم*
تو روزایِ بی کسی شریکِ دردِ هم بودیم

جُدا از این قرنِ بد با آدمایِ آهنیش*
چی می شد باهم دیگه بِه نرمیِ شبنم بودیم

اگه بینِ آدما سخاوت عادت می شد
سعادت قسمت می شد، دنیا چِه بی ذلّت می شد

چی می شد اون کودکِ بی سرنوشتِ کوچه ها
رها از تقدیرِ خود بازی می کرد با بچه ها

چی می شد بر سفرۀ رنگینمون باور کنیم
که خیلیا گرسنه ان آی آدما آی آدما

چی می شد که در گلویی صدایی نمی شکست
کسی در عزایِ بختش بِه گوری نمی نشست

نه کسی بود خود پرست وُ نه کسی دنیا پرست
چی می شد اون کودکِ بی سرنوشتِ کوچه ها

رها از تقدیرِ خود بازی می کرد با بچه ها
چی می شد بر سفرۀ رنگینمون باور کنیم

که خیلیا گرسنه ان آی آدما آی آدما
آی آدما آی آدما، آی آدما آی آدما 🌷

آدما با هم وُ تنهان، هر کدوم یِه جور مُعمان
بعضی واژه ها یِه رازن، بعضی واژه ها بی معنان

آدما نقشایِ رنگی، گاهی شادن گاهی غَمگین
آخه زندگی بنا نیست، که سراسر باشه شیرین

زیرِ آسمونِ این شهر، چِرا دشمنی چِرا قهر*
وقتی که می شه تهی کرد، جامِ زندگی رو از زهر

آدما خوابن وُ بیدار، آدما راضی وُ بیزار
آدما قصۀ جاری، قصشون قصۀ تکرار

چی حقیقت چی سرابه، چی گناهه چی ثوابه
چهره هایِ آشنایی، صورتی پشتِ نقابه

آدما با هم وُ تنهان، هر کدوم یِه جور مُعمان
بعضی واژه ها یِه رازن، بعضی واژه ها بی معنان 🌷

پ.ن:

چی شد که اِنقد سخت بود فهمیدنِ یِه دوست داشتنِ ساده؟ 🖤

یِک شَب آیم من، دوباره بر درِ کاشانۀ تو
می نشینم بارِ دیگر، رو بِه رویِ خانۀ تو

تا بیایی می شناسم، سایه ات را رویِ شیشه
چون بِه ایوان می خرامی، نازنین تر از همیشه

خیره می گردد ولی نا آشنا، چشمِ تو بر پیکرِ لرزانِ من
می کنی بیگانگی وُ می دود، اشکِ من بر گونۀ سوزانِ من

بر تن ره می نویسم، آمدم من بارِ آخر*
تا بشوید هستی ام را، گریۀ دیدارِ آخر

گرچِه نشناسی دگر، این خسته ژولیده مو را
پیشِ رو می بینی اکنون، قصۀ سنگ وُ سبو را 🌷

پ.ن:

حتی اگر نباشی می آفرینمت. (قیصر امین پور) 🪴

پ.ن۲:

و گِریستم بِه یادِ رویایی که تا می‌ خواستمش، در قلبِ غَمگینم، پژمُرد. 🖤

پ.ن۳:

که موسیقی رو واسطه قرار بدیم برایِ تمامِ ناگفته ها. ⏯ ♥️

دلِ من روزی، نایِ بی نوا بود
تهی از آواز، سازِ بی صدا بود

دلِ من عمری، در بهارِ رویش
گُلِ بی رنگِ باغِ بی صفا بود

بِه دِلم ناگه آمدی، تو ای عِشق
چو گُلِ خورشید سرزدی تو ای عِشق

ای بهارِ رویش در جوانۀ من
جاودانه گُل کن در ترانۀ من

راهی اگر که رفتم، شعری اگر که گفتم*
مقصدِ من، تو بودی ای عِشق

قبلۀ آرزوها، دلیلِ جست و جوها
معبدِ من، تو بودی ای عِشق 🌷

پ.ن:

که میرسم بِه تو، شاید هزار سالِ دیگر؛ شاید تو یِه زندگیِ دیگه. 🪴 🖤

پ.ن۲:

حسِ خوب این آهنگ، تقدیمِ شما همراهانِ عزیز ⏯ ♥️

بهارِ هستی ام، شمشادِ باغم، نازنینم، چلچراغم
شکوفا کُن، لبِ چون غنچه ات را، تا نگیرد غَم سراغم

بخند، ای گلبنِ ناز*
که با تو زندگی باز، بِه رویِ ما بخندد

اگرچِه غصّه کم نیست، بخند ای گُل که غَم نیست
که ره بر ما ببندد

زندگی کُن، عاشِقانه
تا بسازی، با زمانه

عزیزا، زندگانی کم نیرزد
همه دنیا، بِه یِک دم غَم نیرزد

غَم وُ شادی، چو بی قیمت سرآید
دریغ از عِشق، گر آن هم نیرزد

نیرزد، ای حبیبم
زندگی کُن عاشِقانه، تا بسازی با زمانه 🌷

آی آدمایِ مهربون، واجبه که کمک کنین
فکری برایِ بستنِ زخمایِ شاپرک کنین

واجبه که جلا بدین، آبیِ آسمونی رو
وقفِ پرنده ها کنین، دونۀ مهربونی رو

پیکرِ نازِ نسترن، بسترِ سبزه وُ چمن
حیفِ که فرسوده بشه، حیفِ که فرسوده بشه

آبِ زلالِ چشمه ها، بارونِ رحمتِ خدا
حیفِ گِل آلوده بشه، حیفِ گِل آلوده بشه

پاکی هایِ دنیا رو آلودین، این جور اگه بگذره نابودین
آی آدما با ندونم کاریتون، زندگی رو کُشتین وُ خوشنودین

کو کجا رفت آسمونِ آبیمون، کو کجا رفت برکۀ مرغابیمون
چِرا باید بمیرن از تشنگی، ماهی هایِ کوچیکِ سرخابیمون

دشت اگه صحرا بشه، قاصدکی نمی مونه
قصّۀ زندگی رو باز، چکاوکی نمی خونه 🌷