🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

بام را برافکن، و بتاب، که خرمنِ تیرگی اینجاست.
بشتاب، درها را بشکن، وهم را دو نیمه کن،

که منم هستۀ این بارِ سیاه.
اندوهِ مرا بچین، که رسیده است.

دیری است، که خویش را رنجانده ایم،
و روزنِ آشتی بسته است.

مرا بدان سو بر، به صخرۀ برترِ من رسان،
که جُدا مانده ام.

به سرچشمه ناب هایم بُردی،
نگینِ آرامش گُم کردم، و گریه سَر دادم.

فرسوده راهم، چادری کو میانِ شعله و با،
دور از همهمه خوابستان؟

و مبادا ترس آشفته شود، که آبشخورِ جاندارِ من است.
و مبادا غَم فرو ریزد، که بلندِ آسمانه زیبایِ من است.

صدا بزن، تا هستی بپا خیزد، گُل رنگ بازد،
پرنده هوایِ فراموشی کند.

ترا دیدم، از تنگنایِ زمان جستم .
ترا دیدم، شورِ عدم در من گرفت.

و بیندیش، که سوداییِ مرگم. کنارِ تو، زنبقِ سیرابم.
دوستِ من، هستی ترس انگیز است.

به صخرۀ من ریز، مرا در خود بسای،
که پوشیده از خزۀ نامم.

بروی، که تری تو، چهرۀ خواب اندود مرا خوش است.
غوغایِ چشم و ستاره فرو نشست،

بمان، تا شنودۀ آسمان ها شویم.
بدر آ، بی خدایی مرا بیاگن، محرابِ بی آغازم شو.

نزدیک آی، تا من سراسر ((من)) شوم. 🌷

پ.ن:

شعر سهراب سپهری رنگارنگ است و خواننده را به افق هایِ تازه می کشاند. آثارِ وی پُر است از صورِ خیال و تعبيراتِ بدیع، که با وجودِ زیباییِ ظاهری و تصویرهایِ بدیع و رنگارنگ در مجموع از جریان هایِ زمان به دور است. در اشعارِ او نقد و پیامِ اجتماعی کم رنگ است و در آن پراکندگی و ناهماهنگیِ تصاویر به چشم می خورد.

امّا سهراب در اشعارش به طور کلی و در بُعدی وسیع نگرانِ انسان و سرنوشتِ اوست. سپهری روحِ شاعرانه و لطیفی داشت که برایِ هر چیز معنی و مفهومی خاص قائل بود. تخیّلِ وی در همۀ اشیاء باریک می شد و از آنها تصاویری زنده و حساس می ساخت.

بدین علّت است که اندیشه ها و تجربه هایِ فکری و عاطفیِ او به حالتی دلپذیر درآمده است. سهراب سپهری دارای سبکِ ویژه ای است که می توان او را بنیانگذار این شیوه دانست. در واقع می توان گفت قابل توجه ترین اتفاق در عرصۀ شعر نو در سال ۱۳۳۲، چرخشِ سهراب سپهری از زبانِ نیمایی به زبانِ هوشنگ ایرانی است.

اهمیتِ این اتفاق از آن جهت بود که در آن سالها، متأثرین از نیما فراوان بودند، ولی کسی به زبانِ هوشنگ ایرانی و زیبایی شناسیِ او وقوف نداشت. سپهری تنها شاعر متأثر از درکِ هوشنگ ایرانی بود که زبانِ او را تا حد چشمگیری تکامل بخشید و اگر این نبود یکی از ظریفترین و پر ظرفیت ترین دستاوردهای شعر نو، نیمه کاره و ناقص می ماند.

شعرِ سپهری دارای تصویرهایِ شاعرانه و مضامین و مفاهیمِ عرفانی و فلسفی و غنائی است. سهراب شاعری بود، غوطه ور در دنیایِ شعر و هنرِ خویش به همه چیز رنگِ شعر می داد. همۀ اشیاء برای او معنویت داشتند، در ژرفایِ هر چیزِ مادی فرو می رفت و به آن حیاتِ معنوی می بخشد. گویی برایِ او تمامِ ذراتِ عالم دارایِ روح و عاطفه و احساس بودند.

زبانِ سپهری نیز زبانی لطیف و ویژۀ خودِ اوست. شعرش دارایِ تصاویرِ تازه ولی مبهم است و از این رو ساده و روشن نیست. خیالاتِ ظریف و تصویرهایِ زیبا سراسرِ اشعارِ وی را در برگرفته است. او البته همواره در راهِ تکاملِ خویش پیش رفته است و این نکته را از خلال شعرهایِ «هشت کتاب» او می توان دریافت.

در کل سهراب سپهری در شعر با زبانِ ساده، انسانها را به نگریستنِ دقیق در طبیعت و نزدیک شدن و یکی شدن با آن دعوت می کند. او محیطِ خود و عصری را که در آن می زیست نمی پسندید و در جستجوی عالمی والاتر و برتر بود.