🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تو را که لالۀ رُخسار وُ لعلِ میگون است
چِه باک که دِلی در غمِ تو پُر خون است

بِه من گذار غَمش ای رقیب وُ خوشدِل زی
مکش ملامتِ لیلی که کارِ مجنون است

محبّتِ تو نخواهد بِه خشم وُ کین کم شد
مرا که مهرِ تو از هر چِه گویم افزون است

زِ دیدنِ پری وُ حور کی شود خوشدِل
کسی که از غمِ نادیدنِ تو محزون است

گدایی سرِ کویت کمینه فخری را
فزون زِ مُلکِ جم وُ دولتِ فریدون است 🌷

پ.ن:

بِه دامن می‌ نهفتم گریه، ناگه مست بگذشتی
شدم رسوا منِ تردامن وُ صد چاک دامن هم

ملامت بر دلِ صد پارۀ عاشِق بدان ماند
که باشد زخمِ شمشیر وُ بدوزندش بِه سوزن هم (امیر خسرو‌ دهلوی) ❤️

پ.ن۲:

بلاکشانِ رهِ عِشق وادیی دارند
که غیر خارِ ملامت در او گیاهی نیست (حیدر کلوچ) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

آنی که نیست هیچ غَمت گر شوم هلاک
آنم که می برم غمِ عشقِ ترا بِه خاک* (عاشق اصفهانی) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

ای دِل آن دم که مرا زِ آتشِ حسرت سوزی
بر زبانم مَزن آتش که دعاگویِ کسی‌ ست (عرشی تبریزی) ❤️

پ.ن۳:

لبخند بزن آپامه، اینجا قلبی‌ ست که لبخندِ تو را خیلی دوست دارد، و با تمامِ وجود، آغوشت را حس می کند. بعضی از آهنگ ها مخصوصِ بعد از نیمه شبه؛ ‏و چِه شَب ها، چِه شَب ها، ما کلی آهنگِ نشنیده داشتیم که باید باهم گوش می‌ کردیم. ❤️

خوبان چو قصدِ کُشتنِ اهلِ وفا کنند*
خواهم که ابتدا زِ منِ مبتلا کنند

دِل بهرِ آن بُود که دهندش بِه دلبری
جان از برایِ آنکه بِه خوبان فدا کنند

پیراهنی که نآید از او بویِ یوسفم
گو همچو گُل، صبا و نسیمش قبا کنند

بهرِ خدا جمالِ خود از بیدلان مپوش
بُگذار تا نظارۀ صُنعِ خدا کنند

بنْشین دَمی که گوشه‌ نشینانِ صبح‌ خیز
شد سال‌ ها که بهرِ همین دَم دعا کنند

مژگانِ ناوَک‌ افکنِ چَشمت، بِه غیرِ ما*
بر هر که افکنند خدنگی، خطا کنند!

عمریست تا بِه گوشۀ هجران شدیم خاک*
آیا بُود که گوشۀ چشمی بِه ما کنند؟

ارزان بُود بِه جانِ عزیزِ تو یک نفس*
وصلِ تو را بِه هر دو جهان گر بها کنند

چشمانِ پُرکرشمه وُ مستانۀ تواَند*
آنان که خاک را بِه نظر کیمیا کنند

بنگر بِه سویِ فخریِ مسکین، که عیب نیست
شاهان گر التفات بِه حالِ گدا کنند 🌷

ناوَکی بر دِل از آن غمزۀ بی‌ باک انداز
بِه شکرخنده، نمک بر جگرِ چاک انداز

رُخ برافروخته از مِی، سویِ گُلزار خَرام
شعله چون برق، بِه مشتِ خس وُ خاشاک انداز

گُلِ شبنم‌ زده را صبح خجل ساز بِه باغ
نفسی پرده از آن رویِ عرقناک انداز

در دِل وُ دیده اگر فکرِ خیالت نبُود*
بِه دِل آتش زن وُ در دیدۀ من خاک انداز

گر بُود کعبۀ اقبال، امیدت فخری!
دستِ اخلاص در آن حلقۀ فتراک انداز 🌷

تا کِی برایِ کشتنِ من خشم وُ کین همه؟*
ما کشتۀ توایم، چِه حاجت بِه این همه؟

دیدم فسونِ چشمِ تو، وآن زُلف وُ خطّ وُ خال
دادم زِ دست، صبر وُ دِل وُ عقل وُ دین همه

از شرمِ آفتابِ جمالِ تو مَه‌ وَشان
در آب وُ آتش‌ اند وُ عرق بر جبین همه

گر بگذری بِه خاکِ شهیدان چو نوبهار
سر بَر زنند لاله‌ صفت از زمین همه

ترکانِ چین بِه هندویِ زُلفِ تو بنده‌ اند
ای هندویِ تو خسروِ ترکانِ چین همه

دیوانه بس که بهرِ تو گشتند مردمان
ویرانۀ جهان شده مردم‌ نشین همه!

فخری بِه وصفِ لعلِ تو هر جا که دم زند
اهلِ سخن کنند بر او آفرین همه 🌷

جان رفت زِ تن بیرون، دور از تو بِه تنهایی؛ از غیر تهی شد جا، وقت است که بازآیی. 🕯

پ.ن:

از هرآنچِه که تو را از آغوشِ من دور می‌ کند بیزارم. (نزار قبانی) 🦋

پ.ن۲:

در کویِ تو بمیرم، بهتر که از رویِ تو دور باشم، قلبم از تو دور نمیشه آپامه 🖤

دِل از جنونِ عشقِ تو، زایل نمی‌ شود؛ دیوانۀ جمالِ تو، عاقل نمی شود. 🌷

پ.ن:

استاد مجید انتظامی عزیز؛ من تا ابد مخلص و مدهوشِ موسیقیِ شما هستم. ♥️

غَریبِ کویِ تو کَس نیست، اینچنین که مَنَم؛ غریب تر که بِه خاطر نمی رسد، وطنم. 🌷