🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

عطرِ گُل وُ ترانه جاری شده
کوچه دوباره آینه کاری شده

پنجره بی قراره وقتِ عیده
رو شاخه سیبِ روشنی رسیده

حریرِ مهتاب وُ دارن میارن
آینه وُ آب وُ دارن میارن

عید اومده باغِ دعا شکفته
ماه تو نگاهِ عاشقا شکفته

عید اومده بغضِ صداتو وا کن
تو هم بیا خدا خدا خدا کن

وقتی چشا ستاره بارون میشه
کوچۀ عاشقی ستاره بارون میشه

فرشته ها سلام وُ نور میارن
نقل وُ نبات وُ شوق وُ شور میارن 🌷

پ.ن:

یاعلی، نامِ تو بُردم نه غمی ماند و نه همّی، بِأَبی أَنت و امّی

گوئیا هیچ نه همّی به دِلم بوده، نه غمّی، بِأَبی أَنت و امّی (استاد شهریار) 💚

🌸 نسخه با کیفیت و قابل چاپ نقاشی《بَلِّغ》اثری از حسن روح الامین 🌸

ای ماهِ من، ای رویت گلزارم
از عشقِ تو، داغی در دِل دارم، باغ وُ بهارِ من

من که چنین سرمستم، از نگهِ دِل جویت
گر بکشم دست از جان، پا مکشم از کویت

نظری به دلم، که شکسته زِ غم، ای غمگسارِ من
چه کند دلِ من با تنهایی، نرود زِ سرم این شیدایی

چه کنم، شده ام حیران، شده ام زِ غمت ویران
گشتم به هوایت، چو نسیمی سرگردان

بگو که چرا زدی به جفا شعله به هستیِ من
که از غمِ تو چنین شکند ساغرِ مستیِ من

غَم بارد زِ نگاهم، گلِ من، بی تو همدمِ آهم، گلِ من 🌷

پ.ن:

صدایِ تو، امروز صبح بالأخره صدایِ تو! و خدا می‌ داند که چقدر دوستش دارم و چقدر آرزو داشتم که بشنومش؛ امّا کلماتت آن چیزی نبود که از ته قلب منتظرش بودم. صدایی که بی‌ وقفه برایم تکرار می‌ شد با تمامِ لحن‌ ها، حتی همان که راسخ گفت که من باید از تو دور بمانم! و من ماندم بدونِ هیچ کلمه‌ ای، با دهانی خشک، با همه این عِشقی که نمی‌ توانم به زبان بیاورمش. نامۀ آلبر کامو به ماریا کاسارس 💌

ای عشقِ تو جاری، در جسم وُ جانم
شد آشنا با غَم، روح وُ روانم

تو شوقِ پروازی در آسمانم
نامِ تو گشته وردِ زبانم

با ناله‌ هایِ من، تو آشنايی
اميدِ جانم، بگو كجايی

باغِ گُلِ نازِ من
مرغِ خوش آوازِ من

ای همه شَب يادِ تو، مونس وُ دمسازِ من
چشمِ نيازم بِه رهت، پَر بگشا سویِ من

ای يادِ تو شمعِ كاشانۀ من
عشقِ تو شد، هر دم همخانۀ من

شد بی تو چشمِ من، ابرِ بهاری
شد اشكِ حسرت، از ديده جاری

مگر زِ حالِ من، خبر نداری
دگر ندارم، صبر وُ قراری

تا كی جفا ای گُل، با من وفا كن
باز آی وُ جانم را از غَم رها كن

آواره گشتم من، در دشت وُ هامون
باز آ كه ديگر دِل بی تو شد خون

با يك نظر بُردی از من دِل وُ دين
همراه من باش، ای يارِ ديرين 🌷

نگارا با که گویم غمِ دیرینه ام را
بیا کز غَم بشویم دلِ آیینه ام را

شراره عشقِ تو خاکسترم کرد
دِلم دیوانه تر شُد غَمت عاشِق ترم کرد

بیا بنگر نگارا رُخِ زردی که دارم
چِه گویم از غَم وُ دردی که دارم

بِه آن عهدی که بستم، بِه پیمانِ تو هستم
در این دشتِ عطش، همچون سّبو گرچِه شکستم

اگر آهی کشیدم، اگر اشکی فشاندم، پریشانِ تو هستم
ندارم تابِ جور وُ جفا، بِگو با من زِ مهر وُ وفا

ندارم غیرِ تو یاری نِگاری، در این دنیایِ فانی
بِه غیر از رویِ تو باغی بهاری، بهاری جاودانی 🌷