🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

دِل که آشفته شود، زُلفِ پریشان هیچ است
پیشِ مشتاقیِ ما چاکِ گریبان هیچ است

کَرَمِ اهلِ کَرَم بیشتر از خواهشِ ماست
خواهشِ دستِ گدا نزدِ کریمان هیچ است

آنقدر معجزه ها از هنرِ تو دیدیم
که بنا کردنِ این دِل، دلِ ویران هیچ است

سربلندیم اگر سایۀ تو بر سرِ ماست
پیشِ این سایۀ تو تاجِ سلیمان هیچ است

خِلقتِ طینتِ تو بس که لطافت دارد
گر بریزند به پایِ تو گلستان هیچ است

ما به جمهوریِ زهراییِ خود می نازیم*
وَرنه بی فاطمه (س) که خطّۀ ایران هیچ است

مِهرِ زهراست به ما رنگ وُ بویی بخشیده
نامِ زهراست به ما آبرویی بخشیده

زیرِ پایِ تو می‌ اُفتند سَر اگر بنویسند
در هوایِ تو می‌ اُفتند پَر اگر بنویسند

نسبتِ ام ابیهاست که شایستۀ توست
اشتباه است تو را دختر اگر بنویسند

باز قرآن کریم است ندارد فرقی
جایِ هر سوره فقط کوثر اگر بنویسند

قصد کردم پس از امروز هزاران دفعه
بنویسم زهرا (س)، مادر اگر بنویسند

بی ‌گمان یادِ نخِ چادرِ تو می اُفتیم
از مقاماتِ تو در محشر اگر بنویسند

به مقامِ تو اضافه نشود نامِ تو را
یا نبی (ص)، یا علیِ (ع) دیگر اگر بنویسند

نه نبی، بلکه نبوّت شده عزتمندت
نه علی، بلکه ولایت شده گردنبندت

عرش را دیدم جایِ تو به یادم آمد
قُربِ انگشت نمایِ تو به یادم آمد

در عبودیتِ تو کُنهِ ربوبیت بود
با صفاتِ تو، خدایِ تو به یادم آمد

روحِ روح القُدست بود که فرمود: اقرا
در حرا نیز صدایِ تو به یادم آمد

خواستم رویِ نمازِ شبِ تو فکر کنم
وَرَمِ کهنۀ پایِ تو به یادم آمد

قُوت دنیا وُ قنوتِ تو به هم مرطبتند
حرفِ "نون" بود وُ دعایِ تو به یادم آمد

غصّه خوردم که به افطار چرا لب نزدی
لبِ خوشحالِ گدایِ تو به یادم آمد

گرد وُ خاکِ حَرَمی را که نداری بفرست
درد دارم که دوایِ تو به یادم آمد

قبرِ تو گُهرِ دنیاست و دنیا صدف است
جلوه ای از حرمِ گُم شده‌ ات در نجف است

قصدت این بود فقط یارِ علی (ع) باشی وُ بس
ظرفِ نُه سال گرفتارِ علی (ع) باشی وُ بس

از مقاماتِ خودت دم نزدی تا که فقط
باعثِ گرمیِ بازارِ علی (ع) باشی وُ بس

بازویِ تازه شکسته شده از یادت رفت
تا که هر لحظه نگهدارِ علی باشی وُ بس

خواستی میخ تو را بند کند تا شاید
مثلِ یک عکس به دیوارِ علی (ع) باشی وُ بس 🌷

پ.ن:

چشمِ اُمید نیست به هیچ آستان مَرا

اِلا به آستانۀ فرخندۀ بَتول (محیط قمی) 💚

زینب طلوع بود ولی ابتدا نداشت
زینب غروب بود ولی انتها نداشت

زینب رسول بود ولی مصطفی نشد
شهرِ نزول بود اگرچه حرا نداشت

زینب اگر نبود کسی فاطمی نبود
زینب اگر نبود کسی مرتضی نداشت

زینب اگر نبود حسینی نمی شدیم
زینب اگر نبود زمین کربلا نداشت

زینب هر آنچه گفت تماما حسین بود
اصلا به غیرِ نامِ حسین اعتنا نداشت

زینب اگر نبود مسلمان نداشتیم
باور کنید ذکرِ حسین جان نداشتیم 🕯

لبهاش تشنه بود ولی رودِ نیل بود
بالش شکسته بود ولی جبرئیل بود

زینب فرشته آینه حوریه عاطفه
از جنسِ خانواده ای از این قبیل بود

گودال هم که رفت فقط سَر به زیر بود
شرمنده بود از اینکه قتیلش قلیل بود

کوچه به کوچه لشگرِ کوفه شکست خورد
از دستِ خانمی که تماما اصیل بود

ویرانه کرد کاخِ بلندِ یزید را
زینب تبر نداشت ولیکن خلیل بود 🕯

به نامِ آب، به نامِ فُرات، نامِ شما
من آفریده شدم که کنم سلامِ شما

نوشته‌ اند به رویِ جبینِ ما دو نفر
شما غلامِ حسین وُ منم غلامِ شما

خوشا به حالِ پر وُ بالِ این کبوترها
گهی به بامِ حسین وُ گهی به بامِ شما

تو آن همیشه امامی وُ ما همان مأموم
به قامتی که گرفتیم با قیامِ شما

تو ماه بودی وُ نزدیکِ آب ها که شدی
تمامِ علقمه پا شد به احترامِ شما

هزار باده، هزاران پیاله می رویید
همین که تیر رسید وُ شکست جامِ شما

همین که نالۀ اَدرک اَخایتان پیچید
شکست قامتِ طوباییِ امامِ شما

مسیرِ علقمه را بویِ اِنکسار گرفت
چه حسّ بی رمقی بود در کلامِ شما

به حال وُ روزِ بلندایِ تو چه آوردند
تمامِ علقمه پُر گشته از تمامِ شما 🌷

عاشقانت می‌ فروشند عیش را، غَم می‌ خرند
دِل به پاىِ روضه می‌ ریزند ماتم می‌ خرند

باز هم شیرِ حلالِ مادران تاثیر کرد
بچه‌ ها دارند از بازار پرچم می‌ خرند

مثلِ خار وُ خس در این سیل، به راه افتاده‌ ایم
باز درهم آمدیم وُ باز درهم می‌ خرند

ماه‌ ها در یک طرف ماهِ محرم یک طرف
بیشتر از ماه‌ ها ماهِ محرم می‌ خرند

اشکِ ما این جا فقط این قدر قیمت یافته
ورنه جایِ دیگری عرضه کنی، کم می خرند

تا تو را داریم ما، دارا ترین عالمیم
بچه‌ هاىِ ما در این خانه حاتم می‌ خرند

این طرف گریان شدیم وُ آن طرف آباد شد
اشک کالایى ا‌ست که در هر دو عالم می‌ خرند

عده‌ اى دم می‌ دهند وُ عده‌ اى دم می‌ زنند
پنج تن هم این وسط دارند از دم می‌ خرند

گریه‌ کن زهراست، ما تنها سیاهى لشکریم
باز با این حال شکلِ گریه را هم می‌ خرند 🌷

وداع حضرت سیدالشهدا علیه السلام با حضرت علی اکبر علیه السلام

فایل با کیفیت و قابل چاپ

مباد آنکه عبایِ تو یک کنار بیفتد
میانِ راه، تنِ تو بی اختیار بیفتد

تو را خمیده خمیده میانِ کوچه کشیدند
که آبرویِ نجیبت از اعتبار بیفتد

دگر غرورِ تو را چاره جُز شکسته شدن نیست
اگر محاسنِ تو دستِ این سوار بیفتد

توقعِ اثری غیر آبله نتوان داشت
مسیر پایِ برهنه ت اگر به خار بیفتد

چه خوب شد که لباست به میخِ در نگرفت و
چه خوب شد که نشد پهلویت زِ کار بیفتد

اگر چه سوخت حریمت ولی ندید نگاهت
زِ گوشِ دخترکانِ تو گوشوار بیفتد

هنوز هم که هنوز است جلوه هایِ تو جاریست
که آفتاب، محال است در حصار بیفتد 🌷

اگر تو را نداشتم، بدان خدا نداشتم
بلی خدا نداشتم، اگر تو را نداشتم

نبود اگر کرامتت، نبود اگر طبابتت
هزار درد داشتم، ولی دوا نداشتم

به نامِ تو خدا صفا به زندگیم داده است
بدونِ نامِ تو در این جهان صفا نداشتم

نوایِ من علی علی، صدایِ من علی علی
بدونِ این علی علی، خدا خدا نداشتم

سنگ شدم طلا شدم، شاه شدم گدا شدم
چه می ­شدم، اگر علی مرتضی نداشتم

اگر نبود زادگاهِ تو قسم به فاطمه
این همه سمتِ کعبه هم برو بیا نداشتم

مَنِ اسْمُهُ دَوا علی وَ ذِكْرُهُ شِفا علی
کمیلِ تو اگر نبود، به لب دعا نداشتم

نبودی یا علی اگر، حسن نبود و هم حسین
بدونِ تو مدینه وُ کرب و بلا نداشتم 🌷

پ.ن:

اَلا که رحمت آیتی زِ رحمتِ علی بوَد
همه کتابِ انبیاء، حکایتِ علی بوَد

بهشت وُ هرچه اندر او، عنایتِ علی بوَد
اجلّ نعمتِ خدا، ولایتِ علی بوَد

بهشت را بهشته ام، بهشتِ من علی بوَد
علیست آن که از رُخش بهشت مُنجلی بوَد

به غیر، دیده داشتن، نشانِ اَحوَلی بوَد
کسی است عاشقِ ولی که ناظرِ ولی بوَد (فؤاد کرمانی) ❤️

پ.ن۲:

🔹 و شاید علی جان! به یُمنِ والدینی خوب و عُشاق، مَرا عَبد وُ غلامت آفریدند. خدایا! بهشت را بهشته‌ ام، بهشتِ من علی (ع) بود.

🔹 خدایا! اگر روزی آمد که محبّتِ علی را از من گرفتی، جانِ من در بدنم نباشد. خدایا حال می‌ دانم که علی چرا چیزی را جُز دلِ چاه برای دردِ دل انتخاب نکرد. خیلی چیزها را نمی‌ توان به هیچ‌ کس گفت؛‌ خدایا جانِ آن امام زمان را سالم بدار که او امیدِ شیعه است. در طولِ ۱۴۰۰ سال شیعه را کُشتند به خاطرِ مولایشان به خاطرِ یک کلام "عشقِ چهارده تن" چرا؟! - دانشمند شهید مصطفی احمدی‌ روشن - ❤️

این آبها که ریخت، فدایِ سَرَت که ریخت
اصلاً فدایِ امّ بنین مادرت، که ریخت

گفته خدا دو بال برایت بیاورند
در آسمانِ علقمه، بال وُ پَرَت که ریخت

اثبات شُد بِه من که تو سَقّایِ عالمی
بر خاک، قطره قطرۀ چشمِ تَرت که ریخت

طفلان از اینکه مَشک بِه دستِ تو داده اند
شرمنده اند، بازویِ آب آورت که ریخت

گفتم خدا بِه خیر کند قامتِ تو را
این قومِ غیض کرده بِه رویِ سَرَت که ریخت

وقتِ نزول این بدنِ نا مرتّبت
مانندِ آب ریخت دِلم، پیکرت که ریخت

معلوم شد عمود شتابش زیاد بود
بر رویِ شانه هایِ بلندت سَرَت که ریخت

امّا هنوز دستِ تو را بوسه می زنم
این آب ها که ریخت، فدایِ سَرَت که ریخت 🌷