🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

🟦 كوچك جنگلی قسمتِ اعظمِ زندگانیِ خود را برایِ حفظِ آزادی و خدمت بِه هموطنان و برایِ استقلالِ مملکت و نجاتِ آن از شرّ بیگانگان بِه زحمت و مشقت گذرانیده و متحملِ انواعِ صدمات گردید و در آخرین بار، وقتی که بیشترِ رفقایش از دست رفته بودند، متواری شد و بِه معیت دو نفر از همراهانِ خود در کوه هایِ خلخال، مبارزه خود را ادامه داد. یکی از آن دو نفر بِه نامِ نعمت الله اهلِ ماسوله جوانی پاك و رشید و دارایِ احساساتِ سرشار و قلبی مملو از عِشق و محبَّت بود امّا در بین راه، در اثر تصادف بِه يك دسته از تفنگچی هایِ طالشی و مختصر زد و خورد، هدفِ گلوله واقع شده، مقتول گردید.

🟥 آن دومی كه گائوك آلمانی، مجاهدِ قدیمی بود، چندی نیز بِه اتّفاقِ رفیقِ خود طی طریق نمود تا آنکه بِه طوفانی سخت دچار شدند و او هم از شدتِ سرما از پای درآمد. كوچك خان، یکّه و تنها با قوایِ طبیعت مبارزه می کرد. گرسنه، برهنه، خسته و متحیّر، نمی دانست چِه بکند، زیرا نمی توانست حتی در این موقع رفیقِ نیمه جانِ خود را ترک کند و بِه تنهائی رهسپار شود، نیرویِ اخلاق، حتی در دمِ مرگ، هم او را از اقدام بِه يِك عملی که اندکی از جوانمردی دور باشد، منع می نمود. ناچار جسد نیمه جانِ گائوك را بِه دوش کشید و در سینه کشِ کوه، آنقدر رفت تا از حرکت بازماند و پیکرش یخ بست.

🟪 کوچک خان بدون شبهه یکی از پاکترین و فداکارترین فرزندانِ ایران بود که برایِ حفظِ آزادی و عِشق بِه وطن، هفت سال متمادی، با انواعِ مشقات دست بِه گریبان گردید، بالاخره بالایِ کوه در آغوشِ برف، میانِ باد و بوران، دور از همه کَس، یکّه و تنها با سخت ترین وضعی، جانِ خود را هم نثار نمود و بِه این ترتیب، جامعۀ ایرانی محققاً يك گوهرِ گرانبها را از دست داد. كوچك خان در راه مرام و مقصودِ خود، زندگانی را پست و ناچیز می شمرد و در عینِ حال، در جلوی مشکلات، بِه قدری مقاومت بروز می داد، که باور کردنی نیست.

🟩 او، فقط برایِ آنکه جانِ خود را فدایِ آزادی و سعادتِ هموطنانِ خود نمود قابلِ احترام نیست، بلکه برایِ اخلاقِ حسنه، برایِ خصایصِ عالیه و مخصوصاً برایِ آنکه یکی از مبلغینِ بزرگِ نیکوکاری بود، بزرگ می باشد. سراسرِ عمرِ او با عفت و پاکدامنی توام بوده است و هیچگاه از جادۀ درستکاری خارج نگردید. در سخت ترین مواقع، منافعِ عمومی را فراموش نکرد و حتی در دمِ مرگ هم بِه حکمِ رعایتِ اخلاق، همکارِ نیمه جانِ خود را بِه دوش کشید و جانِ خود را بر سرِ این کار نهاد. همه وقت بِه دنبالِ حقیقت رفت و آخر الامر هم برایِ حقیقت طلبی قربانی شد. این مظهرِ اخلاق و انسانیّت، چِه در زمانِ خود و چِه برایِ نسل هایِ بعد، سرمشقِ ایمان و وطن پرستی، عفت و پاکدامنی، استقامت و فداکاری است. درود بر روح كوچك جنگلی و تمامِ فدائیان و قربانیانِ راه آزادی و خوشبختی ملّتِ ایران.

پ.ن:

🔹 بریدنِ سر به دستورِ رضاخان برایِ خدمت بِه انگلیس؛ که بیشتر جنبه قدرت نمایی داشت و روایتِ تاریخیِ جانسوزِ کربلا را زنده می نمود، سرِ بریده شهید میرزا کوچک خان را چندین ماه در محلِ انبارِ نفتِ برادرانِ نوبل در رشت برایِ تماشایِ عموم بِه نمایش گذاشتند، تا درسِ عبرتی باشد برایِ کسانی که در مقابلِ استعمارِ انگلستان می ایستند! سپس بِه منظور ابرازِ صمیمیت بِه رضاخان، سر را بِه رسمِ ارمغان بِه دربارِ تهران بُردند، بِه دستورِ رضاخان سرِ شهید میرزا کوچک خان را در گورستانِ حسن آباد دفن کردند. بعدا یکی از مردانِ نیک نهاد که از یارانِ قدیمیِ میرزا کوچک خان بود (کاس آقا حسام) او را محرمانه از گور کن تحویل گرفت و بِه رشت بُرد و در محلی موسوم بِه سلیمان داراب بِه خاک سپرد. و این همان جایی است که در یازدهم آذرماه هر سال مراسمی برپا و دسته هایِ گُل بِه این آرامگاه نثار می شود.

🔹 در شهریور ۱۳۲۰ که آزادیخواهان گیلان تصمیم گرفتند پیکر میرزا را با تشریفاتِ شایسته ای از خانقاه بِه رشت حمل کنند، مصادف با جلوگیریِ مقاماتِ دولتی شدند، ناگزیر ساده و بدونِ کشمکش، پیکر شهید بِه رشت منتقل و در جوارِ سر مدفون گردید و بدین طریق طومارِ زندگیِ مردی که با پابند بودن بِه دیانت و اخلاق، بِه آزادی و استقلالِ کشورش می اندیشید، و بِه سعادتِ ابناء وطنش عِشق می ورزید و در جمیعِ این احوال، روحِ غير قابلِ انحراف و انقیاد داشت، درنوردیده شد و شعلۀ عمرش که با همۀ کوتاهی، مواجه با بادهایِ مخالف و ماجراهایِ غم انگیز بود، خاموش گردید. یادش گرامی. شهیدِ عزیزمان را یاد کنیم با ذکر معطر صلوات 🌷

احترام به پیکر شهید میرزا کوچک خان به سبک رضاخان حقیر و ملعون!!