📚 از کتاب فلسفه دین نوشته ی دکتر سید محمد بهشتی

🟦 انسانی که دم از خدا می زند و شبانه روز یک میلیون بار یاالله و بک یا الله می گوید، امّا رفتارش نشان می دهد انسانی است سخت خودمدار و خودپرست، و تمامِ تلاش‌ هایش متوجه خواسته‌ هایِ مبتذلِ شخصی و خودش یا حداکثر خانواده ‏اش است؛ و آدمِ دیگری که اصلا بِه خدا معتقد نیست و با نامِ الله آشنایی ندارد، امّا وجودش را چنان ساخته است که خود و انسان‌ هایِ جهان را هم‌ سرنوشت می‌ داند و تلاشش در راه نجاتِ همگان است و می‌ گوید اگر سهمی هم بِه من می‌ رسد، آن لقمه را سرِ سفره ‏ای می‌ گذارم که همه دورِ آن سفره نشسته باشند؛

🟥 از نظرِ ما هر دو این انسان‌ ها بی‏ خدا هستند؛ هم آن نفرِ اوّل که هر شبانه روز یِک‌ میلیون بار بک یا الله، می‌ گوید بی‏ خداست و خدایش از لفظ تجاوز نکرده و یعنی کسی که عابد و پرستنده اسمِ خداست و هم آن کسی که انسان گرا و انسان‌ دوست است، امّا از دایره ماتریال و ماده فراتر نمی‌ رود؛ هر دو بی‏ خدا هستند، ولی در میانِ این دو بی ‏خدا، آن ماتریالیستِ بشردوست از دیدِ اسلام از این الله‌ گویِ خودپرست بالاتر است.

🟪 دقت کنید بِه اینکه اینها هر دو بی ‏خدا هستند؛ مقایسه نمی‌ کنم بینِ یک با خدا و یک بی‏ خدا؛ دو بی‏ خدا را مقایسه می‌ کنم؛ قرآن با صراحت از کافرانی نام می ‏برد که مکرر الله الله می‏ گویند؛ این مشرکان بِه خدا و بِه الله معتقدند؛ کلمه الله در فرهنگِ شرک هم وجود دارد؛ در فرهنگِ شرک بِه جایِ بِسْمِ‌ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم در آغازِ نامه‌ ها بِاِسْمِک اَللّهُمَّ نوشته می‌ شد؛ اینها در تاریخِ عربِ جاهلی هست و می‌ توانید مطالعه بفرمایید؛ پس با الله آشناست امّا کافر است؛ پس معلوم می‌ شود ممکن است در فرهنگِ کسی الله حاضر باشد، حتی بِه الله آفرینندۀ آسمان و زمین هم معتقد باشد، امّا همچنان کافر باشد؛ معلوم می‌ شود مساله ایمان بِه خدا از دیدگاه اسلام فراتر از این حرف‌ هایی است که ما گمان می‌ کنیم.