🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

آن سرو که گویند به بالایِ تو ماند
هرگز قدمی پیشِ تو رفتن نتواند

دنبالِ تو بودن گنه از جانبِ ما نیست
با غمزه بگو تا دلِ مردم نستاند

زنهار که چون می‌ گذری بر سرِ مجروح
وز وی خبرت نیست که چون می‌ گذراند

بخت آن نکند با منِ سرگشته که یک روز**
همخانۀ من باشی و همسایه نداند

هر کاو سرِ پیوندِ تو دارد به حقیقت
دست از همه چیز وُ همه کس درگُسَلاند

امروز چه دانی تو که در آتش و آبم**
چون خاک شوم باد به گوشت برساند

آنان که ندانند پریشانیِ مُشتاق
گویند که نالیدنِ بلبل به چه ماند

گُل را همه کس دست گرفتند و نخوانند
بلبل نتوانست که فریاد نخواند

هر ساعتی این فتنۀ نوخاسته از جای
برخیزد وُ خلقی متحیّر بنشاند

در حسرتِ آنم که سر وُ مال به یک بار
در دامنش افشانم و دامن نفشاند

سعدی تو در این بند بمیری و نداند
فریاد بکن یا بُکُشد یا برهاند 🌷

آپامه… کاش یه روز اونقدر بهت نزدیک باشم که هیچ فاصله‌ ای بینمون نباشه… تو نمی‌ دونی دوریِ تو چقدر بی‌ قرارم می‌ کنه؛ کاش قبل از اینکه دیر بشه، بفهمی چقدر دوستت دارم… ❤️

بیا ای جام وُ مینایِ طَرَب، نقشِ‌کفِ پایت
خرامِ موجِ مِی، مخمورِ طرزِ آمدن هایت

نفس در سینه‌، نکهت آشیانِ خُلدِ توصیفت
نگه در دیده شبنم پرورِ باغِ تماشایت

شکوهِ جلوه‌ ات جُز در فضایِ دل نمی‌ گنجد
جهان پُرگردد از آیینه تا خالی شود جایت

پُر آسان است اگر توفیق بخشد نورِ بینایی**
تماشایِ بهشت از گوشهٔ چشمِ تمنّایت

توان در موجِ ساغر غوطه زد از نقشِ پیشانی
به مستی گر دهد فرمان نگاهِ نشئه‌ پیمایت

فروغِ شمع هم مشکل تواند رنگ گرداندن
در آن محفل که منعِ دورِ ساغر باشد ایمایت

مُروّت صرفِ ایجادت، کَرَم فیضِ خدا دادت
ادب تعمیر بنیادت، حیا آثارِ سیمایت

نظراندیشیِ وهمم به داغِ غیر می‌ سوزد
دلی آیینه سازم کز تو ریزم رنگِ همتایت

هواخواهِ تو اکسیرِ سعادت در بغل دارد**
نفس بودم سحر گُل کردم از فیضِ دعاهایت

تهی از سجدهٔ شوقت سرِ مویی نمی‌ یابم**
سراپا در جبین می‌غلتم از یادِ سراپایت

اثر محوِ دعایِ بیدل است امیدِ آن دارد
که بالد دین وُ دنیا در پناهِ دین وُ دنیایت 🌷

منم وُ یه قلبِ عاشق، تو شبایِ بی قراری
وقتی دلگیرم وُ دلتنگ، تو هوایِ منو داری

تویی یه چراغِ روشن، منم وُ یه شهرِ تاریک
تویی یه عشقِ بی مرز، منم وُ یه قلبِ کوچیک

نفسِ من، شبِ روشن، کجایی
سخته از تو دِل بُریدن، کجایی

تو که دوری، نفسی نیست، کجایی**
من امیدم، به کسی نیست، کجایی

به هوایِ نفسِ تو زنده موندم
خسته بودم، خودمو تا تو رسوندم

من به حرفِ این جماعت دِل نبستم
تو به دادم برس امشب، که شکستم 🌷

آپامه… تو همون چراغِ روشنی هستی که دلم توی شب‌هایِ دلتنگی بهش پناه می‌ بره؛ بی‌ تو انگار هیچ چیز سرِ جاش نیست… به دلم گفتم دلتنگیتو پنهون کن، امّا مگه میشه نبودنت رو بهش فهموند؟… به امیدِ دیدنت روزها رو می‌ گذرونم؛ دلم فقط تو رو می‌ خواد و هنوز به رسیدن به تو امید داره… ❤️

به فرق داغِ تو دارد دلم که افسرش است این
هوایِ وصلِ تو جوید چها که در سرش است این

غبار نیست که بر گِردِ عارضِ ترش است این
که شاهِ حُسن گذشته است وُ گردِ لشکرش است این

نظر به آینه کرد آن نگار وُ با خود گفت**
خوشا به حال دلِ عاشقی که دلبرش است این

بتی به لوحِ مزارم، خطی نوشته به خونم**
که این شهیدِ نگاهِ من است و محضرش است این

شکافِ سینهٔ من هرکه دید با خود گفت
که مرحبا به حریفی که زخمِ خنجرش است این

زمانه بر سرِ مجنون نهاد تاجِ جنون گفت
که هرکه پادشهِ عِشق گشت افسرش است این

کتاب نیست که می خواندش به مکتبِ خوبی
کند حسابِ شهیدانِ خویش و دفترش است این]

....درقلمروِ خوبی رُخش خطی برآورده
به هوش باش که مستوفی است وُ دفترش است این

نه جایِ آبله است آن، به رویِ گلگونش
به آیه آیهٔ مصحف قسم که جوهرش است این

فرنگ زاده، نگاهی بکن به مؤمنِ بیدل
شوم قتیلِ صنم خانه ای که کافرش است این 🌷

پ.ن:

بتی به لوحِ مزارم، خطی نوشته زِ خونم
که این شهیدِ نگاه من است و محضرش است این!

زِ ماه پرسشِ اوصافِ حُسنِ یار نمودم
به آفتاب نظر کرد و گفت چاکرش است این!

بگفتم از غمت آزاد خونِ دل خورَد اکنون
بگفت خنده‌ زنان روزیِ مقدّرش است این (آزاد کشمیری) 🖤

کتاب نیست که می‌ خواند آن نگار به مکتب

کند حسابِ شهیدانِ خویش و دفترش است این (مجنون اصفهانی) 🖤

آپامه… دلم که عاشقِ تو شد، دیگه هیچکس رو جُز تو نمی‌ خواد… حتی اگه دوریِ تو دلمو به درد بیاره، باز هم از دوست داشتنت دست نمی‌ کشم… ❤️

قامتش گر کند هلاک مرا
زیرِ سروی کنید خاک مرا

همه عالم اگر شود دشمن**
چون تو یارِ منی چه باک مرا؟

گرچه بودم گناه آلوده
آتشِ عِشق سوخت پاک مرا

بر درِ دوست، بیمِ رسوایی ست
از گریبان چاک چاک مرا

می دهد مژدۀ هلاک ای جان
بی رُخت آهِ سوزناک مرا

رحم کن بر ریاضی وُ مپسند
که فراقت کند هلاک مرا 🌷

گر دورم از تو، نقشِ توام در نظر بس است
دِل پیشِ توست، دولتِ من این قدر بس است

بالینِ عِشق در خورِ این دردمند نیست
خشتی زِ آستانِ توام زیرِ سر بس است (ریاضی سمرقندی) 🖤

آپامه… وقتی تو رو دارم، از هیچ‌ چیز نمی‌ ترسم؛ تمامِ دنیایِ من تویی… فقط دلم می‌ خواد این فاصله تموم بشه و یه روز، از نزدیک ببینمت… ❤️

دِل را ازان دو طرّۀ پُرفن گرفته ام
از هندِ زُلف، رخصتِ رفتن گرفته ام

با شعله ام به نسبتِ عریانی الفتی است
زان روی جا به گوشۀ گلخن گرفته ام

هرگز زِ سنگِ دلشکنانم هراس نیست**
كاين شیشه را برای شکستن گرفته ام

دانسته ام حقیقتِ خود را چنان که هست
در کینِ خویش، جانبِ دشمن گرفته ام

چشم از جهان ببستم وُ نورِ دلم فزود
روشن شده است خانه چو روزن گرفته ام

آخر به سانِ فاخته ام شد گلو کبود
منّت زِ خلق بس که به گردن گرفته ام

تا چند در نیِ قلم آتش زند سخن؟
من هم کلیم، خامه زِ آهن گرفته ام 🌷

آپامه… حتی اگه عشقِ تو بسوزونتم، باز هم دلم جُز تو کسی رو نمی‌ خواد… ❤️

بویِ سرِ زُلفِ تو به شیداییِ من نیست
آوازهٔ حُسنِ تو به رسواییِ من نیست

هر چند که حُسنِ تو دَرین شهرْ غریب است
در عالمِ انصاف، به تنهاییِ من نیست

در دستِ فَلاخَن نَکُنَد سنگْ اقامت
زُلفِ تو حریفِ دلِ هرجاییِ من نیست

چون کشتیِ طوفان‌ زده آرام ندارم
هرچند که عاشق به شکیباییِ من نیست

در صبحِ ازلْ سِیْر کنم شامِ ابد را
کوته‌ نظری پردهٔ بیناییِ من نیست

دستم رود از کار زِ دامانِ تو دیدن
مژگانِ تو هرچند به گیراییِ من نیست

در چشمِ تو هرچند که چون خواب گرانم
رنگِ رُخِ عاشق به سَبُکپاییِ من نیست

ایّامِ خزان گرم‌ تر از فصلِ بهارم
واسوختگی سرمهٔ گویاییِ من نیست

دارم خبر از رازِ شرر در جگرِ سنگ
زنگار بر آیینهٔ بیناییِ من نیست

بی‌ پرده‌ تر از رازِ دلِ باده‌ کِشانم
صائب! کسی امروز به رسواییِ من نیست 🌷

آپامه… تو دوری و من پشتِ شب‌ هایِ دلتنگی، چشم‌ انتظارِ دیدنتم… کاش این شب‌ها پلی می‌ شدن و منو به تو می‌ رسوندن… ❤️

وقتی می خندی، مثلِ رویایی، کاش خودت می دیدی، که چقدر زیبایی
موجِ موهاتو، قایقا می فهمن، حالِ دریاییتو، عاشقا می فهمن

وقتی هستی با تو، شادم، یادت دادم، عشقو تو حرفام
من که با تو، این دنیارو دارم، چی می خوام

من یه جوری عاشقم که قبلِ تو زندگی کردنمو یادم نیست**
رگِ من انقد نزدیکی که نبضِ رو گردنمو یادم نیست

من یه جوری عاشقم که ممکنه زیرِ لبخندِ تو نابود بشم
من اسیرِ تو بشم آزادم، تو رهام نکن که محدود بشم

می دونم دستِ خودت نیست نمی تونی این نباشی
نمی تونی وقتِ خندت اینقدر شیرین نباشی

تو نگاهم می کنی که غرقِ دریا شم که هستم
منو ساختن واسه اینکه عاشقت باشم که هستم** 🌷

آپامه… وقتی می‌خندی، دلم بیشتر عاشقت می‌شه… ❤️

عِشق را چون شعله غیر از سوختن دربار نیست
هرکه شد زِ اهلِ سلامت، مردِ این بازار نیست

کاش یک بار اُفتدش بر گلشنِ کویت گذر
آنکه گوید سرو را پا هست، چون رفتار نیست؟

ماجرای عِشق چندان هست کایشان را بس است
عاشقان را پرسشِ روزِ جزا در کار نیست

غنچه از بهرِ صبا چیده‌ست برهم برگِ گُل
ورنه مرغانِ چمن را آشیان جُز خار نیست

چون گره بر رشته اُفتد، دست دست ناخن است
بر دلِ آزرده‌ ام رحمی بِه از آزار نیست

باغ را نظّارگی چون دیده در مژگان گرفت
بلبلان را ناله تنها از جفایِ خار نیست

کفر وُ دین منسوخ گشت وُ عشق در کارِ خودست
قیدِ عاشِق همچو شغل سبحه وُ زُنّار نیست 🌷

پ.ن:

قلبش به نازکیِ کاغذ!
وقتی رویا می‌ بیند،

می‌ توانی آن را تماشا کنی!
شکلِ عشق‌ هایی است

که فقط در کتاب‌هایِ قصّه
یافت می‌ شود... 🖤

آریانا دانکو - شاعر کانادایی
برگردان: مرجان وفایی

آپامه… عشقِ تو برای من همون آتیشه؛ هرچی بیشتر می‌ سوزم، بیشتر دلم تو رو می‌ خواد… برای تو، از این سوختن هم باکی ندارم؛ دلم همین عِشق رو می‌ خواد… ❤️

پُر زِ جوشش و سرود
مثلِ رود بود
پاک و بی ریا

مثلِ بریایِ مسجدی
در میانِ راه
ساده و صمیمی و نجیب

مثلِ کلبه ای غریب
در کنارِ روستا

سبز و سربلند و خوب
مثلِ جنگلِ شمال

مثلِ نخلی از جنوب
گرم و مهربان

مثلِ آفتاب بود
جاری و زلال و صاف

مثلِ آب بود
رودی از ترانه و حماسه بود

ساده و خلاصه بود
شعرِ ناب بود

تازه بود و مختصر
مثلِ یک خبر
مثلِ یک خیال
مثلِ خواب بود

مثلِ یک جوانه در بهار**
سَر زد و دمید

مثلِ یک پرنده در غبار
پَر زد و پَرید 🌷

شهید زهرا محمّدی گلپایگانی نوه ۱۴ماهه رهبر شهیدم

روزنگار، امروز ۸ اکتبر، روز جهانی کودک

ای رنگِ عارضِ تو، آتش در آب بسته
وی چینِ طرّۀ تو، از مشکِ ناب بسته

جادویِ غمزۀ تو، بگشاده دستِ صنعت
بر عارضِ تو از خط، نقشی بر آب بسته

نرگس ز شرمِ چشمت، در پیش سرفکنده
غنچه به دستِ حُسنت، بر رُخ نقاب بسته

رویِ تو کرده روشن، آفاق را و آنگه
پی کور کرده، آن را، بر آفتاب بسته

هم شاخِ ارغوان را، لعلِ تو خون گشاده
هم چشمِ نرگسان را جزعِ تو خواب بسته

در چنگِ فرقتِ تو، هستم منِ شکسته
در چار میخِ محنت، همچون رباب بسته

آخر بدیدم ای جان، در دورِ خوبیِ تو
دستِ خطا گشاده، پایِ صواب بسته

گفتی که: بی وفایی، شرمت زِ خود نیاید؟
افسوس اگر نبودی، راهِ جواب بسته! 🌷

آپامه… تو آنقدر زیبایی که دلم با هر بار دیدنت، بیشتر گرفتارِ تو می‌شه… ❤️

خرّم دلی که در خمِ زلفِ تو جا گرفت
آسوده آنکه خانه به کویِ بلا گرفت

خاکِ درت زِ رشک نهفتم به آبِ چشم
تا چشمِ غیر، روشنی از توتیا گرفت

تیرِ تو سر فرود نیارد به هیچ صید
مرغِ دلم خدنگِ ترا در هوا گرفت

خلقی اسیرِ تهمت وُ من مجرمِ وفا
در قیدِ او نماند کسی، تا مرا گرفت 🌷

آپامه… خوشا دلی که گرفتارِ تو شد؛ من هم از وقتی دلم به تو بند شد، دیگه راهِ رهایی نمی‌ خوام…❤️

اگر هوس‌ طلبی، دِل تهی کن از غمِ عِشق؛ که پُر شود زِ هوا شیشه‌ ای که خالی شد 🕯

بس که کردم داد از آن بت قوّتِ دادم نماند
آنقدر فریاد ازو کردم که فریادم نماند

هر چه جُز یادِ دهانِ او فراموشِ مَنست**
بسکه یادِ هیچ کردم، هیچ در یادم نماند

گریه‌ ام در آب راند وُ ناله در آتش نشاند
لاجرم جُز مشتِ خاکی در کفِ بادم نماند

غصّه را شیرینِ خود کردم بلا را بیستون
حسرتی بر خسرو وُ رشکی به فرهادم نماند

هر چه بر من منّتی از غیر بود، از من برفت
هیچ جز آزادیِ طبعِ خدا دادم نماند

عشق تاراج عجب بر خرمنِ من رانده است
خاطرِ خوش، جانِ آزاد وُ دلِ شادم نماند

رفت فیّاض از سرم اندیشۀ چین وُ خُتَن
این زمان در دِل به غیر از فکرِ بغدادم نماند 🌷

پ.ن:

در شبِ خاموشیِ من، نفس نفس نامِ تو بود
این دلِ بی آشیانم، پرندۀ بامِ تو بود

خاطره ام زمستان، کی می رسد بهاران
تازه شود دلِ من، در چشمه هایِ باران (زهره نارنجی) 🖤

آپامه… عشقِ تو که به دلم افتاد، دیگه هیچ‌چیز جز تو توی دلم نموند… هرچی غیرِ تو بود از یادم رفت؛ انگار تمامِ فکر و دلِ من، خلاصه شده تو… ❤️

تا کی کشم جفایِ تو؟ این نیز بگذرد
بسیار شد بلایِ تو، این نیز بگذرد

عمرم گذشت وُ یک نفسم بیشتر نماند
خوش باش کز جفایِ تو، این نیز بگذرد

آیی وُ بگذری زِ من و باز ننگری
ای جانِ من فدایِ تو، این نیز بگذرد

هر کس رسید از تو به مقصود وُ این گدا
محروم از عطایِ تو، این نیز بگذرد

ای دوست، تو مرا همه دشنام می‌ دهی
من می‌ کنم، دعایِ تو، این نیز بگذرد

آیم به درگهت، نگذاری که بگذرم
پیرامُنِ سرایِ تو، این نیز بگذرد

آمد دلم به کویِ تو، نومید بازگشت
نشنید مرحبایِ تو، این نیز بگذرد

بگذشت آنکه دوست همی داشتی مرا
دیگر شده است رایِ تو، این نیز بگذرد

تا کی کشد عراقیِ مسکین جفایِ تو؟
بگذشت چون جفایِ تو، این نیز بگذرد 🌷

آپامه… هرچقدر دوری و جفایِ تو دلمو بی‌ قرار کنه، باز دوستت دارم… ❤️

آن که صد نامۀ ما خواند وُ جوابی ننوشت
سطری از غیر نیامد که کتابی ننوشت

شمعِ بی شعله به پروانه فرستاد آن دوست
که به ما نامه روان کرد و عتابی ننوشت

همه جا شوقِ تو لب تشنه به راهم آورد
دمِ آبی نگرفتم که شتابی ننوشت

کفِ پایی به رهِ بادیه ام ریش نشد
که فریبِ سر خارش به سرابی ننوشت

قدمی نامدم از منزل وُ سامان بیرون
در رهِ عِشق به گنجی که خرابی ننوشت

اشک وُ آه از درِ این مدرسه بُردم که ادیب
حرزِ حُسنِ تو به هر مشک وُ گلابی ننوشت

سینه یی ریش ازین راز نگردید که عِشق
قصّه ای بر سرِ منقار عقابی ننوشت

عقدِ دُر چند نظیری به هوس نظم کنی
هیچ کس نظمِ تو بر طرفِ نقابی ننوشت 🌷

آپامه… صد نامه هم بنویسم، باز حرفِ دلم برای تو تمومی نداره؛ تمامِ دلتنگیِ من، فقط به تو می‌ رسه…تو همون کسی هستی که حتی سکوتت، برای دلِ من پر از حرف و معنیه… ❤️

کجایی ای به دو لب آبِ زندگانیِ من؟
کجایی ای غمِ تو اصلِ شادمانیِ من؟

به بویِ وصلِ توام زنده، وز غمت مُرده
اگر چه فارغی از مرگ وُ زندگانیِ من

بپرس حالِ دلِ من به شرح، از غمِ خویش
که آگهست خود از حالِ سوزیانیِ من

چنان که بر دلِ من هست سرگرانیِ تو
مباد در پیِ حُسنِ تو دِل گرانیِ من

غریبِ شهرِ توام، رحمتی بکن آخر
مکن جفا وُ ببخشای بر جوانیِ من

به شهرِ خویش مرا پاسبان بُدند کسان
کنون همه زِ پیِ توست پاسبانیِ من

بدین صفت که منم از زمانه سرگشته
نبود درخورم این عشقِ ناگهانیِ من

ِز آبِ چشم به رنج اندرم که هر لحظه
به خلق بر شمرد محنتِ نهانیِ من 🌷

آپامه… به امیدِ دیدنت زنده‌ ام؛ دلم هرروز بیشتر هواتو می‌ کنه… هرچقدر ازت دور باشم، باز فکرم پیشِ توئه… ❤️ اگر فاصله‌ مون موسیقی بود، برای رسیدن به تو همهٔ موسیقی‌ هایِ دنیا رو گوش می‌ دادم… ❤️

جوانی چه آورد وُ پیری چه بُرد؟
بتِ خُردسال وُ مَیِ سالخورد

بتِ خُردسالی کز اندیشه‌ اش
شود محو اندیشۀ خواب وُ خورد

مَیِ سالخوردی که یک جرعه‌ اش
نَمُرد آنکه خورد وُ نخورد آنکه مُرد

دو چیز از دو کس ناملایم بُوَد
گزاف از بزرگ وُ بزرگی ز خُرد

همین شاهدِ فضلت ای دوست، بس
که عیبِ تو دشمن تَوانَد شِمُردْ

نه از سفله بِتْوان دنائت زُدود
نه از رنگ، شاید سیاهی سِتُرد

بجز مَیْ امینی ندارم سراغ
که بِتْوان به وی رازِ پنهان سِپُرد

صبا از زبانِ مَنِ بی‌ زبان
بگو آن صبی را که ای شوخِ کُرد

که از حسرتِ آن لب وُ آن دهن**
بسا کَس که دندان به دندان فِشُرد

اگر زهر اگر شهد باشد، بِنوش
ندارد مَیِ جامِ دوران، نخورد

زِ یک خُم دهد ساقیِ روزگار
به آن صاف صاف وُ به این، دُردِ دُرد

زِ داعی دعا، دعوی از مدّعی
ببینیم تا گو زِ میدان که بُرد! 🌷

صد دل زِ راه می‌ بَری از یک نگاهِ خود

می‌ زیبدت، بناز به چشمِ سیاهِ خود... (حالتی طهرانی) 🖤

خوشدل کند خیالِ تو هجران‌ کشیده را**
آتش، گل است دیدۀ گلشن‌ ندیده را

تا آبِ دیده خون نشود، بر زمین مریز
در شیشه واگذار میِ نارسیده را

تسلیم شو، که اجرِ شهادت نمی‌ دهند
در کویِ عِشق، کشتۀ در خون تپیده را

بازآ که در فراقِ رُخت نقشِ روز وُ شب
خال سفید وُ آب سیاه است دیده را

ذوقِ طرب کجا، دلِ غمگینِ من کجا
لذّت زِ باده نیست لبِ خون مکیده را

بی‌ درد گو بنال، که سیماب اگر شود
خوبان نمی‌ برند دلِ آرمیده را 🌷

آپامه… خیالِ تو تویِ این دوری، تنها چیزیه که دلمو آروم می‌ کنه… کاش زودتر ببینمت؛ دلم از این همه دوری خسته شده… ❤️

از عشقِ رویت ای صنم واله و مستم
جانا بیا بنشین که دِل بُردی از دستم

شبی پنهان بیا ای جان
در خانۀ مهرت نُما این گدا مهمان

بلبل زِ شوقِ رویِ گُل بیقرار و مست
پروانه در سودایِ شمع میرود از دست

رفتم زِ دست ای مَه بیا در شبِ هجران
تا در طوافِ عارضت برفشانم جان 🌷

آپامه… دلم از عشقِ تو بی‌ قرار شده؛ فقط دلم می‌ خواد یه شَب کنارم باشی… بیا و بذار چند لحظه از این همه دلتنگیِ تو آروم بگیرم… ❤️

چه شد که رشتۀ الفت زِ من گسستی و رفتی
چو برشکسته دو زُلفت، دلم شکستی و رفتی

چو ابر، اشک فشانم گذاشتی و گذشتی
چو برق، بر دلم آتش زدی و جستی و رفتی

شد ای غزالِ تتاری، به دل خدنگِ تو کاری
هزار شیرِ شکاری، به تیر خستی و رفتی

به چهره زُلف فشاندی، ولی به جای نماندی
دلاورانِ جهان را، به بند بستی و رفتی

بلند گشت قیامت، به یادِ آن قد وُ قامت
در آن محل که چو آتش، به زین نشستی و رفتی

برفتی ای دلِ شیدا، به زُلفِ آن بتِ ترسا
کسی نجسته چنین جا، تو خوب جستی و رفتی

نسوزد آن بتِ خندان، دلش برای تو دهقان
هزار کوه و بیابان، اگر گرستی و رفتی 🌷

آپامه… من در چشم‌ هایِ تو غرقم؛ ولی نجات نمی‌ خوام… غرقِ تو بودن رو دوست دارم. ❤️

فردا که به محشر اندر آید زن وُ مرد
از بیمِ حساب، روی‌ها گردد زرد

من عشقِ تو را به کف نهم، پیش بَرَم
گویم که حسابِ من، از این باید کرد... 🌷

دل نَشکنید...

روز وُ شب خونِ جگر می‌خورم از دردِ جُدایی**
ناگوار است به من زندگی، ای مرگ کجایی

چون به پایان نرسد محنتِ هجر از شبِ وصلم**
کاش از مرگ به پایان رسدم روزِ جدایی

چارهٔ دردِ جُدایی تویی ای مرگ چه باشد**
اگر از کارِ فرو بستهٔ من عقده گشایی

هر شَبم وعده دهی کایم وُ من در سرِ راهت
تا سحر چشم به ره مانم وُ دانم که نیایی

که گذارد که به خلوتگهِ آن شاه برآیم
من که در کوچهٔ او ره ندهندم به گدایی

ربطِ ما وُ تو نهان تا به کی از بیمِ رقیبان
گو بداند همه کس ما زِ توییم وُ تو زِ مایی

بستهٔ کاکل وُ زُلفِ تو بود هاتف وُ خواهد
نه از آن قید خلاصی نه ازین دام رهایی 🌷

آپامه… روز وُ شب چشم‌ به‌ راهت می‌ مونم، حتی وقتی می‌ دونم نمیای… از تو و این دلتنگی هم رهایی ندارم؛ انگار دلم تا همیشه گرفتارِ توئه… ❤️

در بیابانِ جنون اُفتان وُ خیزان می روم
سویِ جانان می روم

بلبلی بشکسته بالم، زار وُ نالان می روم
با نوایِ غم به کویِ باده نوشان می روم

این زمان با پایِ دِل در این بیابان می روم
سویِ قربانگاهِ دِل بر پای کوبان می روم

در بیابانِ جنون اُفتان وُ خیزان می روم
سویِ جانان می روم 🌷

جُز محبّت، هرچه بُردم، سود در محشر نداشت
دین وُ دانش عرض کردم، کس به چیزی برنداشت

هر عمل را اجر سنجیدند در میزانِ حشر**
قیمتِ چشمِ پُرآبم چشمۀ کوثر نداشت

از دلم در عِشق سوزی ماند وُ از جان شعله‌ ای**
هیزمی را کآتشِ ما سوخت خاکستر نداشت

در دلِ او دردِ ما از ناله تأثیری نکرد**
بُرد مرغی نامۀ ما را که بال وُ پر نداشت

شکر کز غم مُردم وُ پیشت نگشتم شرمسار**
حالِ خود هرچند می گفتم دلت باور نداشت

کاتبِ اعمال چون اجرِ فراقم را نوشت**
جُز رقم بر وصل دادن چارۀ دیگر نداشت

از دلِ پُردرد جانم را نظیری ریش کرد
کم دچارم شد که جیبی تا به دامن تر نداشت 🌷

آپامه… فراقِ تو هرچقدر سخت باشه، باز دلم دست از دوست داشتنت نمی‌ کشه… ❤️

طیِ زمان کن ای فلک، مژدهٔ وصلِ یار را
پاره‌ ای از میان ببر این شبِ انتظار را

شد به گمان دیدنی، عمر تمام وُ من همان
چشم به رَه نشانده‌ ام جانِ امیدوار را

هم تو مگر پیاله‌ ای، بخشی از آن مِیِ کهن
ور نه شرابِ دیگری نشکند این خمار را

شد زِ تو زهر خوردنم مایهٔ رشکِ عالمی
بسکه به ذوق می‌ کِشم این مِیِ ناگوار را

نیم شرر زِ عِشق بس تا زِ زمینِ عافیت
دود بر آسمان رسد خرمنِ اعتبار را

وحشی اگر تو عاشقی کو نفسِ تو را اثر
هست نشانه‌ ای دگر سینهٔ داغدار را 🌷

آپامه… دلم فقط یه مژده از دیدنت می‌ خواد؛ همین که بدونم قبل از مرگ می‌ بینمت، برای دلم کافیه… این شب‌ هایِ دوری می‌ گذره، ولی دلتنگیِ تو از دلم نمیره… ❤️

ساقی اندر قدحم باز مِیِ گلگون کرد
در مِیِ کهنۀ دیرینۀ ما افیون کرد

دیگران را مِیِ دیرینه برابر می داد
به منِ دلشدۀ خسته رسید افزون کرد

این قدح، هوشِ مرا جمله به یکبار ببُرد
این مِی، این بار، مرا پاک زِ خود بیرون کرد

تو مپندار که در ساغر وُ پیمانۀ ما
بتِ سنگین دلِ ما خونِ جگر اکنون کرد

انچه در سینۀ مجروحِ مَنَش دِل خوانی**
سوزِ عِشق است که با خونِ جگر معجون کرد

روز اول که به استاد سپردند مرا**
دیگران را خِرد آموخت مرا مجنون کرد

دلِ حافظ که زِ افسون لبت ایمن بود
چشمِ جادویِ تواش بارِ دگر افسون کرد 🌷

پ.ن:

چه کنم که توان از من می‌ گریزد؛

وقتی که نامِ کوچک او را، در حضورِ من به زبان می‌ آورند. (آنا آخماتووا) 🖤

آپامه… نمی‌ دونم با دلم چی کار کردی که هر روز بیشتر گرفتارِ تو می‌ شم… ❤️

کند گر آرزویِ دیدنت آیینه، جا دارد
که از خورشیدِ رویت در برابر رونما دارد

ندارد بزمِ میخواران، به غیر از ما تُنُگ‌ ظرفی
صُراحی بر رُخِ هرکس که می‌ خندد، به ما دارد

نویسم نامه و از بس که خون می‌ گریم از هجرت**
تو گویی کاغذِ مکتوبِ من رنگِ حنا دارد

نشد بی رویِ او چشمِ سفید از توتیا روشن
نبیند بهره‌ ای، هرچند کاغذ توتیا دارد

ز هم ربطِ نیاز و ناز را نتوان گسست، آری
کشش باقی بود تا کاه، رنگِ کهربا دارد

چو سرگردان شوی از بهرِ روزی، پا به دامان کش
کز آب و دانه این سرگشتگی را آسیا دارد

زِ کویت چون کلیم آمد، چو مستان هر قدم اُفتد
نبیند پیشِ پا بیچاره، چون رو بر قفا دارد 🌷

آپامه… دیدنت برای دلم مثلِ روشن شدنِ دنیا بعد از تاریکی می‌ مونه… هرچقدر دور باشی، باز دلم سمتِ تو کشیده می‌ شه…❤️

ترکِ آرزو کردم رنجِ هستی آسان‌ شد
سوخت پَرفشانی‌ ها کاین قفس ‌گلستان شد

عالم از جنونِ من کرد کسبِ همواری
سیلِ گریه سَر دادم‌ کوه دشت وُ دامان شد

خامُشی به دامانم شورِ صد قیامت ریخت
کاشتم نفس در دِل ریشهٔ نیستان شد

هر کجا نظر کردم فکرِ خویش راهم زد
غنچه تا گُلِ این باغ بهرِ من ‌گریبان شد

بر صفایِ دِل زاهد، اینقدر چه می‌ نازی
هر چه آینه ‌گردید بابِ خودفروشان شد

عِشق ‌شکوه‌ آلود است تا چه دِل فسرد امروز
سیل می‌ رود نومید خانه‌ ای که ویران شد

جیب ‌اگر به غارت رفت دامنی به دست آریم
ای جنون به صحرا زن نوبهار عریان شد

جَبریانِ تقدیریم قول وُ فعلِ ما عجز است
وهم می‌ کند مختار آنقدر که نتوان شد

برقِ رفتنِ هوش است یا خیالِ دیداری**
چون سپند از دورم آتشی نمایان شد

چینِ نازپرورده‌ست ‌گردِ وحشتم بیدل
دامنی گر افشاندم طرّه‌ ای پریشان شد 🌷

آپامه… همین که از دور می‌ بینمت، تمامِ دلتنگی‌ هام دوباره زنده می‌ شن… تو از دور هم که باشی، برای دلِ من نزدیکترین آدمِ دنیایی… ❤️

از دو عالم دردت ای دلدار بس باشد مرا
کافرِ عشقم اگر غیرِ تو کس باشد مرا

با تو باشم وسعتِ دل بگذرد از عرش هم**
بی تو باشم هر دو عالم یک قفس باشد مرا

من نمیدانم چسان جانم فدا خواهد شدن
این قدر دانم نگاهی از تو بس باشد مرا

عمر خواهم پایدار وُ جانِ شیرین بیشمار
بر تو می افشانده باشم تا نفس باشد مرا

هر کسی دارد هوس چیزی نخواهم من جُز آنکه**
سرنهم در پایِ جانان این هوس باشد مرا

توتیایِ دیدهٔ گریان کنم تا بینمش
گر به خاکِ پایِ جانان دست رس باشد مرا

جهد کن تا کامِ من شیرین شود از شهدِ وصل
فیض تا کس دست بر سر چون مگس باشد مرا 🌷

آپامه… از تمامِ دنیا، دلم فقط تو را می‌ خواهد… بی‌ تو، حتی وسطِ شلوغیِ دنیا هم دلم دنبالِ تو می‌ گرده؛ بی‌ تو، دنیا برایم قفس است… ❤️