🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

گر سرِ زُلفِ تو از باد پریشان نشود
خلقِ بیچاره چنین بیدل وُ حیران نشود

وَه ازان رُوی، مرا جان به لب آمد، یارب
که گرفتار به دِل هیچ مسلمان نشود

ای مسلمانان، آن موی ببندید آخر
چه کند، این دلِ مسکین که پریشان نشود؟

من گناهِ دلِ دیوانۀ خود می دانم
عشقبازست وُ همه عمر به سامان نشود

یارب، از رنجِ دلِ ماش نگیری، هر چند**
که جفاها کند وُ هیچ پشیمان نشود

مردمان در من وُ بیهوشیِ من حیرانند
من در آن کس که ترا بیند وُ حیران نشود

هم به حقِّ نمکِ خود که نگهدار دلم
گر چه کس بر جگرِ سوخته مهمان نشود

اندرین قحطِ وفا گر چه که طوفان آرَم
هرگز این نِرخ در ایّامِ تو ارزان نشود

لذّتِ عِشق ندانند اسیرانِ مُراد
که مگس قند بجوید، به نمکدان نشود

خسرو آهویِ رمیده ست زِ خوبان که بَرُو
گر دلِ شیر نهی، بیش پریشان نشود 🌷

پ.ن:

از سوختنم گر خبرش نیست، عجب نیست

پیداست که کس ماتمِ پروانه نگیرد... {جعفر قزوینی} 🖤

محبوبِ من، آپامه!

من از این دنیا چیزِ زیادی نمی‌ خوام؛ فقط می‌ خوام یکبار، برای همیشه، کنارِ تو باشم و مطمئن بشم که تمامِ این دوست داشتنت، بالاخره به داشتنِ تو ختم می‌ شه. آپامه، اگر قرار باشه چیزی از این دنیا برای من ماندنی باشه، دلم می‌ خواد عشقِ من به تو باشه؛ همین عشقی که حتی دوری هم نتونست از قلبم بیرونش کنه. و هر روز بیشتر از قبل، تو رو می‌ خواد. ❤️

امیرالمؤمنین علی علیه‌ السلام فرمود: پوشیدگیِ زن، برایِ او مفیدتر و مایهٔ دوامِ زیباییِ اوست.

🟦 آدمِ خوب، قیمت ندارد. با طلا هم نمی‌ شَود او را سَنجید. آدمِ خوب، قیمت ندارد. 🌷

دردِ محبّت درمان ندارد
راهِ مَودّت پایان ندارد

از جانِ شیرین ممکن بوَد صبر
امّا زِ جانان امکان ندارد

آنرا که در جان عِشقی نباشد
دِل بَر کَن از وی کو جان ندارد

ذوقِ فقیران خاقان نیابد
عیشِ گدایان سلطان ندارد

ای دِل زِ دلبر پنهان چه داری
دردی که جُز او درمان ندارد

باید که هر کو بیمار باشد
درد از طبیبان پنهان ندارد

در دینِ خواجو مؤمن نباشد
هرکو به کفرش ایمان ندارد 🌷

پ.ن:

اگر دعایِ مستجابی داشتم، از خدا فقط یک چیز می‌ خواستم...
اینکه همیشه نزدیکِ تو بودن را نصیبم کند آپامه؛

نزدیکِ قلبت، نزدیکِ نگاهت، نزدیکِ تمامِ لحظه‌هایی که با بودنت برایم زیباتر می‌شوند...
آپامه، کاش همیشه سهمِ من از دنیا، «کنارِ تو بودن» باشد. ❤️

آتشِ عِشق است کاندر نی فتاد
جوششِ عِشق است کاندر میْ فتاد

نی حدیثِ راهِ پُر خون می‌ کند
قصّه‌ هایِ عشقِ مجنون می‌ کند

نِی حریفِ هر که از یاری بُرید
پرده‌ هایش پرده‌ هایِ ما دَرید

هر که را جامه زِ عِشقی چاک شد
او زِ حرص وُ عیب، کُلّی پاک شد

شاد باش ای عشقِ خوش‌ سودایِ ما
ای طبیبِ جمله علّت‌ هایِ ما

جسمِ خاک از عِشق بر افلاک شد
کوه در رقص آمد وُ چالاک شد

چون نباشد عِشق را پروایِ او
او چو مرغی ماند بی‌ پَرْ وایِ او

عِشق زنده در روان وُ در بصر
هر دمی باشد زِ غنچه تازه‌ تر

در نگنجد عِشق در گفت وُ شنید
عِشق دریاییست قعرش ناپدید

مَحرمِ این هوش جُز بی‌ هوش نیست
مَر زبان را مُشتری جُز گوش نیست 🌷

دِل بی تو نیاساید، از سیرِ گلستان‌ ها**
خاطر نشود خرّم، از گردشِ بستان‌ ها

نه گُل چو رُخت دیدیم، نه سرو چو بالایت
چندان که به بستان‌ ها، رفتیم وُ گلستان‌ ها**

آن را که خط وُ رویت، باغ وُ گل وُ ریحان است**
دیگر به چه کار آید؟ باغ وُ گل وُ ریحان‌ ها

اسبابِ پریشانی، در طرۀ تو جمع است
کاندر خمِ هر چینش، جمعند پریشان‌ ها

رندان زِ سر وُ سامان، از بهرِ تو بگذشتند
تو هیچ نیاری یاد، زان بی سر وُ سامان‌ ها

در حلقۀ مشتاقان، گر در نگری بینی
حیرت‌ زدگانی چند، سرها به گریبان‌ ها

از طعنۀ عامی چند، الفت مبر از خاصان
دِل بر مکن از این‌ ها، از بهرِ دلِ آن‌ ها

بی رنج سفر کردیم، در خانۀ دِل پیدا
آن را که تو می‌ جستی، عمری به بیابان‌ ها

نبود عجب ار بشکست، آن عهد که با ما بست
باشد روشِ خوبان، بشکستنِ پیمان‌ ها

سهل است اگر عبرت بدنام شد از عِشقش
کز وی به نکویی یاد آرند به دوران‌ ها 🌷

پ.ن:

ما مردمی هستیم که اگر کسی را دوست بداریم،
موسیقیِ محبوبمان را با او قسمت می‌ کنیم،

غم‌هایمان را برایش می‌ گوییم،
و آرام‌ آرام تکه‌هایی از قلبمان را

که به هیچ‌ کس نشان نداده‌ ایم،
به دست‌ هایِ او می‌ سپاریم.

عِشق برای ما یعنی
«تو» را شریکِ تمامِ چیزهایی کنیم
که برایمان عزیزند. ❤️

آپامه، دوستت دارم؛ چون دلم می‌ خواهد تمامِ موسیقی‌ها، غم‌ها و زیبایی‌ هایِ زندگی‌ ام را با تو قسمت کنم. ❤️