🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

قول‌ داده‌ ام‌،
هنگام‌ِ شنیدن‌ِ نامت‌ بی‌ خیال‌ باشم‌

از این‌ قول‌ درگُذر!
چِرا که‌ با شنیدن‌ِ نامت‌

صبرِ ایوب‌ را کم‌ دارم‌
برای‌ِ فریاد نزدن‌. 🌷

ای قاصدِ جانان، تو را صد جان وُ دِل بادا فدا
حرفِ دروغی، از لبِ جانان بِگو بهرِ خدا

خوش آنکه از یِک جُرعه می، سازی مرا از من جُدا
منعِ من محنت زده، زان بادهٔ محنت زدا 🌷

دِلم می‌ خواست گوری باشم که در آن می‌ بایست تو را دفن کنند تا تو را برایِ ابدیَّت، میانِ بازوانِ خود می‌ داشتم! 🌷

بیا بیا که تویی جانِ جانِ جانِ سماع
هزار شمع منور بِه خاندانِ سماع

چو صد هزار ستاره زِ تست روشن دِل
بیا که ماه تمامی در آسمانِ سماع

بیا که جان وُ جهان در رُخِ تو حیرانست
بیا که بوالعجبی نیک در جهانِ سماع

بیا که بی تو بِه بازارِ عِشق نقدی نیست
بیا که چون تو زری را ندید کانِ سماع

بیا که بر درِ تو شسته‌ اند مشتاقان
ز بامِ خویش فرو کن تو نردبانِ سماع

بیا که رونقِ بازارِ عِشق از لبِ تست*
که شاهدیست نهانی در این دکانِ سماع

بیار قندِ معانی زِ شمس تبریزی
که باز ماند زِ عشقِ لبش دهانِ سماع 🌷

من، و دلِتنگ،
و این شیشۀ خیس،
می‌ نویسم، و فضا

می‌ نویسم، و دو دیوار،
و چندین گُنجشک،
یِک نفر دِلتنگ است. 🌷

جانا، دِلم که پیشِ تو چون برّه راحت است*
تنها که هست جنگره¹ چون ببر می شود

چَشمم که پیشِ رویِ تو رَخشان ستاره است*
دور از تو، تیره می شود وُ ابر می شود

در بودنِ تو، کلبۀ تنگم بود چمن*
بی تو چمن بِه ديدۀ من قبر می شود

کاهد غَم از نگاهت، اگر هم بود چو کوه*
کاه ار بود، جُدا زِ تو اسطبر² می شود

سوزم زِ هجر وُ مردم، گویند صبر کن*
مُردم که! آخر این همه هم صبر می شود؟

باید دویده پیشِ تو آیم، که زیستن*
بی رویِ تو بِه دیده وُ دِل جبر می شود 🌷

پ.ن:

۱. جنگره: جنگجو

۲. اسطبر: استبرک یا استبرق گونه ئی درختِ گرمسیری، درشت و کلفت.

پ.ن۲:

اگر می‌ دانستی چِقدر دوستت دارم؛ لَبانت بِه لبخند تبدیل می‌ شدند و چشمانت بِه سپیده‌ دم! (غادة السمان) 🖤

نازنینم نیک می‌ دانم که عِشق برایِ تو
تویِ زیبایِ بی‌ نقص، نه آب می‌ شود نه نان

امّا برایِ من، منِ شیدایِ مجنون
هم خون می‌ شود، هم جان! 🌷

بِه مژگانِ سیه کردی هزاران رخنه در دینم
بیا کز چشمِ بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشینِ دِل که یارانت برفت از یاد
مرا روزی مباد آن دم که بی یادِ تو بنشینم

جهان فانی وُ باقی فدایِ شاهد وُ ساقی
که سلطانیِ عالم را طفیلِ عِشق می‌ بینم

شبِ رحلت هم از بستر روم در قصرِ حورالعین*
اگر در وقتِ جان دادن تو باشی شمعِ بالینم

حدیثِ آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد
همانا بی‌ غلط باشد که حافظ داد تلقینم 🌷

تو بیا مست در آغوشِ من و دِل خوش دار؛ مستیَت با بغلت، هر دو گُناهش با من 🥂

چِه باشد گر نگارینم، بِگیرد دستِ من فردا
زِ روزنِ سر درآویزد چو قرصِ ماهِ خوش سیما

درآید جان فزایِ من، گُشاید دست وُ پایِ من
که دستم بست وُ پایم هم، کفِ هجرانِ پا برجا

بدو گویم بِه جانِ تو که بی‌ تو ای حیاتِ جان
نه شادم می‌ کند عشرت، نه مستم می‌ کند صهبا

وگر از نازِ او گوید برو، از من چِه می‌ خواهی
زِ سودایِ تو می‌ ترسم، که پیوندد بِه من سودا

برم تیغ وُ کفن پیشش، چو قربانی نهم گردن
که از من دردسر داری، مرا گردن بزن عمدا

تو می‌ دانی که من بی‌ تو، نخواهم زندگانی را*
مرا مُردن بِه از هجران، بِه یزدان کاخرج الموتی

مرا باور نمی‌ آمد که از بنده تو برگردی
همی‌ گفتم اراجیفست وُ بهتان گفته اعدا

تویی جانِ من وُ بی‌ جان، ندانم زیست من باری*
تویی چشم من وُ بی‌ تو، ندارم دیدۀ بینا

رها کن این سخن‌ ها را بزن مطرب یکی پرده
رباب وُ دف بِه پیش آور اگر نبود تو را سُرنا 🌷

نامت سپیده‌ دمی‌ ست که بر پیشانی‌ِ آسمان می‌ گُذرد. [ متبرک باد نامِ تو! ] 🌷

در تماشایِ تو قانع نشوم من بِه دو چَشم 👀

« دوست دارمش »
مثلِ دانه ایی که نور را
مثلِ مزرعی که باد را

مثلِ زورقی که موج را
یا پرنده ای که اوج را
« دوست دارمش » 🌷

نامت گُلِ هزار بهار نیامده‌ است و گسترۀ خمیدۀ رویاهایم را پُر می‌ کند، و در دهانم مانند ماه در حوض، مَد می‌ شود؛ نامت در چشمانم چون لاله، سرخ، چون نسترن، سپید و مثلِ سرو سبز می‌ ایستد، نامت مُژگانم را در می‌ گیرد؛ نامت در جانم گُر می‌ گیرد. 🌷

هنگامی که تو را گفتم، دوستت دارم
می دانستم انقلابی کرده ام علیه قانون قبیله

و زنگ هایِ رسوایی را بِه صدا درآوردم
می خواستم قدرتی بِه دست آرم، تا جنگل انبوه تر شوند

دریا آبی تر و کودکان دنیا بی گناه تر
می خواستم بِه عصرِ بربریت خاتمه دهم

و آخرین پادشاه را بکشم
وقتی عاشِقت شدم

می خواستم درِ حرمسراها را بشکنم
و زنان را از چنگالِ مردان رها کنم؛

هنگامی که تو را گفتم، دوستت دارم
می دانستم الفبایی تازه می سازم

در شهری که خواندن نمی داند
و شعر می خوانم در سالنی خالی

و شراب در جامِ کسانی می ریزم که مستی را نمی فهمند؛
هنگامی که تو را گفتم، دوستت دارم

می دانستم  ددمنشانی بِه دنبالمند
با نیزه هایِ زهرآگین و کمان هایِ تیرافکن

می دانستم عکسم بر تمامیِ دیوارها آویخته خواهد شد
و اثر انگشتم بِه تمامیِ پاسگاه ها داده می شود

برایِ سرم جایزه تعیین می شود
تا چون پرتقالِ فلسطینی بر دروازۀ شهر آویخته شود؛

وقتی نامت را بر دفترِ گُل نوشتم
می دانستم تمامیِ کافران مقابلم خواهند ایستاد

تمامیِ خاندانِ عثمانی، و تمامیِ گداها و جاهلان
و تمامیِ آن هایی که همچون پدرانشان از تمرینِ عِشق ورزی جا مانده اند

مقابل خواهند ایستاد؛
زمانی که تصمیم گرفتم آخرین شاه را بکشم

و دولتِ عِشق را بنا کنم، و تو را ملکه بِخوانم
می دانستم تنها گنجشکان همراه من خواهند بود. 🌷

با تو بودن خوبست و
کلامِ تو

مثلِ بویِ گُل در تاريکی است،
مثلِ بویِ گُل در تاريکی وسوسه‌ انگيز است؛

بویِ پيراهنِ تو
مثلِ بویِ دريا نمناک است؛

مثلِ بادِ خنکِ تابستان،
مثلِ تاريکی، خواب انگيز است؛

گفتگو با تو،
مثلِ گرمایِ بخاری و نفس‌ هایِ بلندِ آتش
می‌ بَرَد چشمِ خيالم را تا بيابان‌ هایِ دورترين خاطره‌ ها؛

که در آن گُنجشکان بر سنبلِ گندم‌ ها اهتزازی دارند،
که در آن گُل‌ ها با اخترها رازی دارند. 🌷

هیچکس تو را بِه خاطر نخواهد آورد اگر افکارت را چون رازی در سینه محفوظ داری، خودت را مجبور بِه بیانِ آن ‌ها کن، بِه دوستان و همۀ آنهایی که دوستشان داری، بِگو چِقدر برایت ارزش دارند؛ اگر نگویی فردایت مثلِ امروز خواهد بود و روزِ بی ارزشی خواهی داشت.

بِه گام‌ هایِ کَسان می‌ برم گُمان که تویی؛ دِلم زِ سینه بُرون شد زِ بس تپید، بیا 🌷

خون می چكد از ديده در اين كُنجِ صبوری؛ اين صبر كه من می كنم افشردنِ جان است! 🌷

مرا پیکری است
تا چشم انتظارِ تو باشم؛

تا از دروازه‌ هایِ صبح
تا دروازه‌ هایِ شَب در پیِ تو بِشتابم؛

مرا پیکری است
بهرِ آنکه عُمرم را با عشقِ تو سَر کنم. 🌷

كاش از عُمر شَبی تا بِه سحر چون مهتاب، شبنمِ زُلفِ تو را نوشم وُ خوابم نَبرد. 🌷

صحرا صحرا دویده ام، سرگردان از پیِ تو
دریا دریا گذشته ام، در طوفان از پیِ تو

دست از دنیا کشیده ام، بی سامان از پیِ تو
از من از ما رهیده ام، دست افشان از پیِ تو

گیسویِ تو دامِ بلا، ابرویِ تو تیغِ فنا، در دست دوایِ دِل
رویِ تو بهشتِ برین، مویِ تو بنفشه ترین، زنجیر پایِ دِل

دنیا دنیا گشته ام، بِه بویِ تو
پنهان پیدا، گرمِ گفت و گویِ تو

هر سو هر جا رویِ من، بِه سویِ تو
دردا دردا کی رسم، بِه کویِ تو؟

دستم بر دامنِ تو، بویِ پیراهنِ تو، سویِ چشمِ عاشِقان
یاس وُ سوسن شکفد، دامن دامن شکفد، با یادت زِ باغِ جان

دیگر افتاده ام از پا، در این صحرا
در راهم صخره وُ خارا، خارا خارا

چون کشتی در دلِ طوفان، یارا یارا
دریاب ای ساحلِ دریا، ما را ما را

شَب وُ سحر بِه نامِ تو، ترانه می خوانم
بِه شوقِ یِک سلامِ تو، همیشه می مانم 🌷

فایل با کیفیت چاپ تابلو" سلام بر حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف"

دوستت دارم هم چنان که چیزهایِ سَربسته وُ گُنگ را، در خَفا، جایی میانِ سایه وُ جان. 🌷

پَر سوختۀ شَرار پرهیزِ توام
دیوانۀ چشمِ فتنه انگیزِ توام

گُنجایشِ دیگری ندارد دلِ من
همچون قدح شرابِ لبریزِ توام 🌷

از کَرَم در منِ بیچاره نظر کُن نفسی
که ندارم بجُز از لطفِ تو فریاد رَسی

روی بنمای، که تا پیشِ رُخت جان بدهم*
چِه زیان دارد اگر سود کند از تو کَسی؟

در سَرم نیست بِه جُز دیدنِ تو سودایی
در دِلم نیست، بِه جُز پیشِ تو مُردن هَوسی

پیش از آن کز تو مرا جان بِه لب آید ناگاه
نظری کُن تو، مرا عُمر نمانده است بَسی

تو خود انصاف بده، بلبل جان مُشتاق
بی‌ گُلستانِ رُخت چند تپد در قَفسی؟

آتشِ هجرِ تو پنهان جگرم می‌ سوزد*
لیکن از بیم نیارم که برآرم نفسی

مکن از خاکِ سرِ کوی، عراقی را دور
باش، گو: کم نشود قیمتِ گوهر زِ خسی 🌷

اگر کسی دوستتان داشته باشد، خانه‌ ای را رویِ زمین بِه شما هدیه می‌ کند و آن خانه نه از مصالح‌ِ ساختمانی، بلکه از عِشق بنا می‌ گردد. 🌷

تو را می توان شنید، درین نغمه ها هنوز
همان همزبانِ جان، همان آشنا هنوز

تنی مانده بر زمین، بر او دشنه هایِ کین*
دِلی می تپد چنین، بِه عشقِ شما هنوز

بِه جا مانده زان سوار، که گُم شُد درین غُبار
سرشکی ستاره وار، بِه چشمانِ ما هنوز

نسیمی گُذر نکرد، بر این لاله هایِ زرد
جُز آن تندبادِ سرد، که بارد بلا هنوز

کُجا سر دهد نوا؟ همه تیرِ ناروا
فرو بارد از هوا، بر این بینوا هنوز

نیامد سحرگهان، بِه فریادِ همرهان
که پیچیده بر جهان، شبِ دیرپا هنوز

شکیبی چِه پروریم، لهیبی بگستریم
نهیبی برآوریم، نمردیم تا هنوز! 🌷

یِک لحظه دیدنِ رُخِ جانانم آرزوست
یِکدم وصالِ آن مَهِ خوبانم آرزوست

در خلوتی چُنان، که نگُنجد کسی در آن
یِکبار خلوتِ خوشِ جانانم آرزوست

من رفته از میانه وُ او در کنارِ من
با آن نگار عیش بدینسانم آرزوست

جانا، زِ آرزویِ تو جانم بِه لب رسید
بنمای رُخ، که قوتِ دل وُ جانم آرزوست

گر بوسه‌ ای از آن لبِ شیرین طلب کنم
طیره مشو، که چشمهٔ حیوانم آرزوست

یِک بار بوسه‌ ای زِ لبِ تو ربوده‌ ام
یِک بار دیگر آن شِکرستانم آرزوست

ور لحظه‌ ای بِه کویِ تو ناگاه بُگذرم
عیبم مکُن، که روضهٔ رضوانم آرزوست

وز رویِ آن که رونقِ خوبان زِ رویِ توست
دایم نظارهٔ رُخِ خوبانم آرزوست

بر بویِ آن که بویِ تو دارد نسیمِ گُل
پیوسته بویِ باغ وُ گُلستانم آرزوست

سودایِ تو خوش است وُ وصالِ تو خوشتر است
خوشتر ازین وُ آن چِه بود؟ آنم آرزوست

ایمان و کفر من همه رُخسار وُ زُلفِ توست
در بندِ کُفر مانده وُ ایمانم آرزوست

دردِ دلِ عراقی وُ درمانِ من تویی
از درد بَس ملولم وُ درمانم آرزوست 🌷

سودا رساست، جنبشِ مژگان چِه احتیاج
آتش کشید شعله، بِه دامان چِه احتیاج

بی‌ جنگ، ملکِ دِل بِه نگاهت سپرده‌ ایم*
عرضِ سپاهِ زُلفِ پریشان چِه احتیاج

اُنسِ خوشی بِه گوشۀ خاطر گرفته ایم
ما را بِه لطفهای نمایان چِه احتیاج

هر شبنمی بِه رویِ چمن اشکِ حسرت است*
در برگریز، سیرِ گلستان چِه احتیاج

دانش بِه گلفشانیِ مژگانِ تر بساز*
دلتنگِ عِشق را لبِ خندان چِه احتیاج 🌷

زِ عِشق آغاز کن تا نقشِ گردون را بِگردانی
که تنها عِشق سازد نقشِ گردون را دِگرگونش

بِه مِهر آویز وُ جان را روشنایی ده
که این آیین همه شادی است فرمانش، همه یاری است قانونش 🌷