🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

شما نه آزادی‌ خواه هستید نه چیزِ دیگر، قَصّاب هستید و بس!

پ.ن:

همان طور که رویدادهایِ واقعی فراموش می‌ شوند، وقایعی که هرگز رُخ نداده‌ اند نیز می‌ توانند در خاطرمان بمانند!

آیا بهتر نبود که می‌ رفت و در قبرِ خود می‌ خوابید و می‌ گذاشت رویش خاک بریزند؟! بدونِ وحشت، از خدا می‌ پرسید که آیا واقعاً خیال می‌ کند مخلوقاتش از آهن درست شده‌ اند که بتوانند این‌ همه درد و بدبختی را تاب بیاورند؟!

اینکه تمامِ عِشقت را بِه کسی بدهی، تضمینی بر این نیست که او هم همین کار را بکند! 🌷

دوستت دارم، نه بِه‌ خاطرِ شخصیتت، بلکه بِه‌ خاطرِ شخصیتی که من هنگامِ با تو بودن پیدا می‌ کنم. 🌷

شادیِ عِشق برایِ این ساخته نشده است که با لالایی‌ اش بِه خواب روی، بلکه برایِ این است که باز هم بِه مبارزه ادامه دهی. 🌷

یِک‌ بار که برادرش داشت از عِشق برایش می‌ گفت، میانِ حرفش پرید و سوال کرد: چِه حسی داری؟؛ خوزه آرکادیو بلافاصله گفت: مثلِ زلزله است. 🌷

عِشق در زمانِ مصیبت و بلا قشنگ‌ تر و متعالی‌ تر می‌ شود. 🌷

انسان تنها زمانی حق دارد بِه انسانی دیگر از بالا بِه پایین بنگرد که ناگُریز است او را یاری رساند تا رویِ پایِ خود بایستد.

هر چِه در موردِ یِک عِشق اتفاق بیافتد، بر همۀ عِشق ها، در سراسرِ جهان اثر خواهد گُذاشت! 🌷

همواره معتقد بودم، برایِ خداوند عِشق؛ بسیار بیشتر از ایمان ارزش دارد! 🌷

زیباییِ عِشق تنها در آرامشِ آن نیست، بلکه در مبارزاتِ آن نهفته است. 🌷

عِشق‌ بازی موقعی خوب از کار در می‌ آید که دو نفر همدیگر را دوست داشته باشند؛ در غیرِ این صورت سوال و جوابی است که نتیجه‌ اش می‌ تواند فقط بِه دنیا آوردنِ فرزند باشد، بی‌ آنکه خاطره‌ ای زیبا بر جای گُذارد.

باید دنیا را کمی بِهتر از آنچه تحویل گرفته ای، تحویل دهی؛ خواه با فرزندی خوب، خواه با باغچه ای سرسبز، خواه با اندکی بهبودِ شرایطِ اجتماعی و اینکه بِدانی حتی اگر فقط یِک نفر با بودنِ تو ساده‌ تر نفس کشیده است، این یعنی تو موفق شُده‌ ای.

بزرگترین هراسِ یِک زن، نادیده گرفته شدن است؛ این موجوداتِ ظریف بِه گونه‌ ای خلق شُده‌ اند که اگر دشمنشان نیز نسبت بِه آنها بی‌ اعتنایی کُند، رنج خواهند کشید.

براىِ آخرين بار با چشمانى غَمبار بِه او نگريست، و توانست با آخرين نفسش بِه او بِگويد: فقط خدا مى داند که چِقدر تو را دوست داشتم. 🌷

تجربه‌ ام را باور کُن، عِشق باید خودش بیاید؛ ناگهان و بی‌ صدا آمدنش دستِ ما نیست، هیچکس آدرسِ عِشق را ندارد. 🌷

بِه مردم اثبات می‌ کردم که چِقدر اشتباه فکر می‌ کنند که وقتی پیر می‌ شوند، دیگر عاشِق نمی‌ شوند؛ نمی‌ دانند که وقتی دیگر عاشِق نشوند، پیر می‌ شوند.

هیچکس تو را بِه خاطر نخواهد آورد اگر افکارت را چون رازی در سینه محفوظ داری، خودت را مجبور بِه بیانِ آن ‌ها کن، بِه دوستان و همۀ آنهایی که دوستشان داری، بِگو چِقدر برایت ارزش دارند؛ اگر نگویی فردایت مثلِ امروز خواهد بود و روزِ بی ارزشی خواهی داشت.

تا جوان هستی سعی کن تا جایی که می توانی رنجِ عِشق را بچشی؛ چون این طور چیزها تا آخرِ عمر نمی ماند. 🌷

عِشق سرخ است؛ سرخِ سرخ، به رنگِ خون؛ با همان صلابت، که از عقیقِ زخمِ سینه بِه بیرون می‌ تراود و شقایق و لاله بر گُستره زمین، می‌ پروراند؛ عِشق آبی نیست؛ اگر اندوهی دارد، میرا و فانی‌ ست، و شادی‌ هایش امّا، جاودانی‌ ست؛ هرگز نمیمیرد؛ جان می‌ بخشد؛ و گاهی نیز، جان می‌ ستاید؛ ولی همیشه، زنده است. 🌷

اگه می‌ خوای رنگِ خوشبختی رو ببینی، حرفِ دِلت رو با غریبه‌ ها در میون نذار. 🌷

اگر روزی خواستی گِریه کُنی
مرا صدا بِزن

قول نمی دهم بِتوانم بِخندانمت
ولی می توانم با تو بِگریم؛

اگر روزی برآن شدی که بُگریزی
در این که مرا صدا بِزنی، هیچ درنگ مکُن

قول نمی دهم از تو بِخواهم که بِمانی
ولی می توانم با تو بُگریزم؛

اگر روزی نمی خواستی با کسی
سخنی بِگویی مرا صدا بِزن، تا با هم سکوت کُنیم؛

ولی اگر روزی مرا صدا زدی و من پاسخت ندادم
بِه نزدِ من بِشتاب، زیرا قطعاً من بِه تو نیاز خواهم داشت. 🌷