🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

دلتنگی‌ هایِ آدمی را، باد ترانه‌ ای می‌ خواند
رویاهایش را آسمانِ پُر ستاره نادیده می‌ گیرد

و هر دانۀ برفی به اشکی ناریخته می‌ ماند
سکوت سرشار از سخنانِ ناگفته است

از حرکاتِ ناکرده
اعتراف به عشق‌ هایِ نهان

و شگفتی‌ هایِ بَر زبان نیامده
در این سکوت حقیقتِ ما نهفته است

حقیقتِ تو و من

برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم
که چراغها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند

گوشی که صداها و شناسه ها را در بیهوشیمان بشنود
برای تو و خویش روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد

و زبانی که در صداقتِ خود، ما را از خاموشیِ خویش بیرون کشد
و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است سخن بگوییم... 🌷

آنقدر دوستت دارم که دنیا مرا به اغراق در عشقِ تو متهم کند آپامه ❤️

برایِ تو و خویش، چشمانی آرزو می‌ کنم
که چراغ‌ ها و نشانه‌ ها را در ظلماتمان ببیند

گوشی، که صدا ها و شناسه‌ ها را
در بیهوشی‌ مان بشنود

برایِ تو و خویش، روحی
که این‌ همه را در خود گیرد و بپذیرد

و زبانی، که در صداقتِ خود
ما را از خاموشیِ خویش بیرون کِشد

و بگذارد از آن‌ چیزها که در بندمان کشیده‌ است،
سخن بگوییم. 🌷

می‌ خواهم آب شوم در گسترۀ افق
آنجا که دریا بِه آخر می‌ رسد، و آسمان آغاز می‌ شود

می‌ خواهم با هر آنچه
مرا در بر گرفته، یِکی شوم

حس می‌ کنم و می‌ دانم
دست می‌ سایم و می‌ ترسم

باور می‌ کنم و امیدوارم
که هیچ چیز با آن بِه عناد برنخیزد

می‌ خواهم آب شوم در گسترۀ افق
آنجا که دریا بِه آخر می‌ رسد، و آسمان آغاز می‌ شود. 🌷

دستی که نان را قسمت کند
دستی که پُر کند سبویِ آب را

دستی که زخم‌ ها را شفا دهد
دستی که گُل بچیند

دستی که بگیرد و ایمنی بخشد
دستی لبریزِ نوازش

دست‌ هایت، لازمۀ زندگی‌ اند! 🌷

‌عِشق‌، هدیه‌ است‌؛ جاندارِ مجسّم‌، حادث‌ می‌ شود، تحمیلش‌ نمی‌ توان‌ کرد، قلب‌ را لبریز می‌ کند، با عقل‌ فهمیده‌ نمی‌ شود، بِه‌ چنگ‌ نمی‌ آید، مقدّریست‌ که‌ همه‌ چیز را دگرگون‌ می‌ سازد. 🌷

از تنهایی مگریز بِه تنهایی مگریز؛ گه‌ گاه آن را بجوی و تحمُّل کن؛ و بِه آرامشِ خاطر مجالی دِه. 🌷

بِه سویم بیا
بِه سویم بیا

چِرا که من می میرم
می خواهم احساس کنم که نیازمندم هستی

درست مانندِ هوا مرا تنفس می کنی
من بِه تو در زندگی ام نیاز دارم

از من دور نشو
دور نشو، دور نشو، نه

هیچکس نمی‌ خواهد تنها باشد
هیچکس نمی خواهد گِریه کند. 🌷

کسی می‌ گوید، آری
بِه تولّدِ من، بِه زندگی‌ ام

بِه بودنم، ضعفم، ناتوانی‌ ام، مرگم
کسی می‌ گوید، آری

بِه من، بِه تو؛ و از انتظارِ طولانیِ
شنیدنِ پاسخِ من، شنیدنِ پاسخِ تو، خسته نمی‌ شود. 🌷

می‌ توانم نگه دارم دستی دیگر را؛ چِرا که کسی دستِ مرا گرفته است، بِه زندگی پیوندم داده است. 🌷

گاه آرزو میکنم زورقی باشم برایِ تو تا بدانجا بَرَمَت که می خواهی
زورقی توانا بِه تحمُّلِ باری که بر دوش داری، زورقی که هیچگاه واژگون نشود

بِه هر اندازه که نا آرام باشی
یا دریایِ زندگی‌ ات متلاطم باشد، دریایی که در آن می‌ رانی

گاه آرزو میکنم ای کاش برایِ تو پرتوِ آفتاب باشم، تا دستهایت را گرم کند
اشکهایت را بخشکاند و خنده را بِه لبانت باز آرد

پرتوِ خورشیدی که اعماقِ تاریکِ وجودت را روشن کند
روزت را غرقه نور کند، یخِ پیرامونت را آب کند. 🌷

موطنِ آدمی را بر هیچ نقشه‌ ای نشانی نیست؛ موطنِ آدمی تنها در قلبِ کسانی است که دوستش می‌ دارند. 🌷

هر شَب در رویاهایم تو را می بینم و احساست می کُنم
و احساس می کُنم، تو هم همین احساس را داری

دوری، فاصله و فضا بینِ ماست
و تو این را نشان دادی و ثابت کردی

نزدیک، دور، هر جایی که هستی
و من باور می کُنم، قلب می تواند برایِ این بتپد

یِک بارِ دیگر در را باز کُن و دوباره در قلبِ من باش
و قلبِ من بِه هیجان خواهد آمد و خوشحال خواهد شد

ما می توانیم، یِک باره دیگر عاشِق باشیم
و این عِشق می تواند برایِ همیشه باشد

و تا زمانی که نمُردیم نمی گُذاریم بمیرد
عِشق زمانی بود که من تو را دوست داشتم

دورانِ صداقت، و من تو را داشتم
در زندگیِ من، ما همیشه خواهیم تپید

نزدیک، دور، هرجایی که هستی
من باور دارم، که قلب هایمان خواهد تپید

تو اینجا هستی، و من هیچ ترسی ندارم
می دانم، قلبم برایِ این خواهد تپید

ما برایِ همیشه با هم خواهیم بود
تو در قلبِ من در پناه خواهی بود

و قلبِ من، برایِ تو خواهد تپید
و خواهد تپید. 🌷

 یخ آب می‌ شود در روحِ من، در اندیشه هایم؛ بهار حضورِ توست، بودنِ توست. 🌷

عِشق، عِشق می آفريند
عِشق، زندگی می بخشد

زندگی، رنج بِه همراه دارد
رنج، دِلشوره می آفريند

دِلشوره، جرأت می بخشد
جرأت، اعتماد بِه همراه دارد

اعتماد، اميد می آفريند
اميد، زندگی می بخشد

زندگی، عِشق می آفريند
عِشق، عِشق می آفريند. 🌷

پس از سفر هایِ بسیار و
عبور از فراز وُ فرودِ امواجِ

این دریایِ توفان‌ خیز،
بر آن‌ ام که در کنارِ تو؛

لنگر افکن‌ ام،
بادبان برچین‌ ام،

پارو وانهم،
سُکان رها کُنم،

بِه خلوتِ لنگرگاه‌ ات درآیم و
در کنارت پهلو گیرم؛

آغوش‌ ات را بازیابم:
استواری امنِ زمین را زیرِ پایِ خویش. 🌷

عِشق‌، هدیه‌ است‌، جان‌ دارُ مجسَّم‌
حادث‌ میشودُ، تحمیلش‌ نمیتوان‌ کرد، قلب‌ را لبریز میکند
با عقل‌ فهمیده‌ نمی‌ شودُ، بِه‌ چنگ‌ نمی‌ آید

مقدَّری‌ ست‌ که‌ همه‌ چیز را دگرگون‌ می‌ سازد
عِشق‌، هدیه‌ است‌، تُرد ترین‌ُ، گرانمند ترین‌ِ، هر زندگی‌
دوست‌ داشتن‌ُ، دوست‌ داشته‌ شُدن‌ وَ از نو شناختن‌ِ هر روز. 🌷

پیش از آنکه واپسین نَفس را برآرم
پیش از آنکه پَرده فرو اُفتد
پیش از پژمُردنِ آخرین گُل

بر آنم که زندگی کُنم
بر آنم که عِشق بِورزم
بر آنم که باشم

در این جهانِ ظُلمانی
در این روزگارِ سرشار از فَجایع
در این دنیایِ پُر از کینه

نزدِ کسانی که نیازمندِ منند
کسانی که نیازمندِ ایشانم
کسانی که ستایش‌ انگیزند

تا دَر یابم
شگِفتی کُنم
باز شِناسم

که‌ ام
که می‌ توانم باشم
که می‌ خواهم باشم؟

تا روزها بی‌ ثَمر نماند
ساعت‌ ها جان یابد
لحظه‌ ها گِران‌ بار شود

هنگامی‌ که می‌ خَندم
هنگامی‌ که می‌ گِریم
هنگامی‌ که لب فرو می‌ بَندم

در سفرم بِه سویِ تو
بِه سویِ خود
بِه سویِ خدا

که راهی‌ ست ناشناخته
پُر خار
ناهموار

راهی که باری در آن گام می‌ گُذارم
که قدم نهاده‌ ام
و سَرِ بازگشت ندارم

بی‌ آنکه دیده باشم شکوفاییِ گُل‌ ها را
بی‌ آنکه شنیده باشم خروشِ رودها را
بی‌ آنکه بِه شگِفت درآیم از زیباییِ حیات

اکنون مرگ می‌ تواند فَراز آید
اکنون می‌ توانم بِه راه اُفتم
اکنون می‌ توانم بِگویم که زندگی کرده‌ ام. 🌷