🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

در اين شبِ خاموش، من از نگاهت دور*
تو با دِلم نزديك، ای همراز

تو فرصتِ پرواز، من زخمی وُ خسته
پرنده ای غَمگين، بی آواز

نفسِ پنجره ها، تپشِ خاطره ها
بِه نگاهِ من زده، رنجی از تنهايی

كی دوباره می رسد، خبرِ ديدارت
عهد بستم، نكنم آزارت

تو مرا می شنوی، تو مرا می خوانی
تو فقط كنارِ من، در غربت می مانی

زندگی بدونِ تو، واژه ای بی معناست
قلبِ تو بِه وسعتِ يِك درياست

بی شكيب وُ بيقرار با دِلی اميدوار
بی صدا نشسته ام، در هوایِ انتظار

خسته از فاصله ها بِه تو می پيوندم
دل بِه حسی تازه بِه فردا می بندم 🌷

پ.ن:

ای آفتابِ حُسن، نگاهی مرا بس است
در کارِ ذرّه، یک نظر از آفتاب بس

در جانِ من نشین وُ بِه چشمِ کسان مرو
ای گنجِ حُسن، جایِ تو جانِ خراب بس (اهلی‌ شیرازی) 🖤

نم نم بارون، شبِ خاکستری وُ حسرتِ فردا
تبِ عاشق شدنِ این دلِ تنها، دلِ تنها، دلِ تنها

حسّ نگاهت میاد وُ تازه می شه خاطرۀ ما
تپشِ قلبِ منی، ای گُلِ زیبا، تو چِه زیبا، گُلِ زیبا

نمی ره حتی یِه لحظه اِسمت از یادم
تو واسه این دِل، دلِ بارونیِ من، خیلی عزیزی

نذار این فاصله ها، بینِ من وُ تو بشه دیوار
دلِ من با تو چقد خاطره داره

ای عشقِ رویایی، یادِ تو هرجا، ای اوجِ زیبایی، باغِ تماشا
رو گونه هر گُل، اشکِ تو پیدا، نقشِ خیالِ تو، این دلِ تنها

مثلِ همیشه تازه میشم، وقتی که مستم می کنه عطرِ نفس هات
عشقِ پاکم، نازنینم، می ریزم دار وُ ندارم وُ زیرِ پاهات 🌷

پ.ن:

مرا بِه آن سویِ شَب ببر
آنجا که من، تو هستم

آنجا که ما، یک دیگریم
بِه خطه‌ یی که تمامِ ضمایر بِه هم زنجیر شده‌ اند. (اوکتاویو پاز) 🖤

بهار آمد وُ شمشاد ها جوان شده اند
پرندگانِ مهاجر ترانه خوان شده اند

دوباره پنجره ها بالِ عِشق وا کردند
دوباره آیینه ها با تو مهربان شده اند

شکوفه هایِ معطر دوباره می خندند
که میزبانِ قدمهایِ ارغوان شده اند

بهار آمد وُ شمشاد ها جوان شده اند
پرندگانِ مهاجر ترانه خوان شده اند

بهار آمد وُ آن لاله هایِ روشن دشت
چراغِ خلوتِ شبهایِ عاشقان شده اند

صنوبرانِ جوان رویِ شانه هایِ زمین
دوباره چتر گشودند وُ سایه بان شده اند 🌷

باور نمیشه هرگز رفته باشی از کنارم
بگو که هنوز می تونم سر رو شونه هات بزارم

هر کجا قدم می زارم، تو میای تو خاطرِ من
چه شده ازم بُریدی، عشقِ من مسافرِ من

دیگه اون روزایِ روشن، واسه من نمیشه تکرار
خیلی تلخه واسه عاشِق که بگه خدانگهدار

رقتی وُ حتی یه لحظه فکرت از سرم نمی ره
مثلِ تو صبور وُ عاشِق، کی سراغمو می گیره

بعدِ تو کسی محاله بتونه پُر کنه جاتو
کاش می شد یه بارِ دیگه بشنوم صدایِ پاتو 🌷

عِشق، بهونه ای واسه رسیدن
انگیزه ای واسه شروعه

تو چشمِ بارون خوردۀ تو
یِه فصلِ روشنیه، طلوعه

بی عِشق حس می کنه آدم غریبه
لبخندِ آدما فریبه

عِشقه که دستاتو می گیره
یِک لحظه از پیشت نمی ره

عِشق یِه فرصتِ خوبه واسه شکفتن
شکوفه چیدن، ترانه گفتن

پیشِ تو می شینه وقتی که غمگینی
اسمِ تو می خونه با لحنِ شیرینی

وقتی سرد وُ خسته ای، شریکه غصّه هات میشه
پرندۀ قشنگی تو آسمونِ نگات میشه

خودت می دونی که فقط اشکِ چراغِ راهمون
مثل یه خورشید می تابه تو شبهایِ سیاهمون 🌷

پ.ن:

او زیبا بود، در عصرِ زشتی‌ ها
زلال در عصرِ پلشتی‌ ها، انسان در عصرِ آدمکشان

لعلی نایاب بود، میانِ تلی از خزف
زنی بود اصیل؛ میانِ انبوهی از زنانِ مصنوعی. (نزار قبانی) 🖤