🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

حضورِ ذهن، اگر پشتِ انتظار نشیند
حریمِ آینه در غربتِ غبار نشیند

سکون رسوب کند، در دقیقه‌ هایِ تحرک
سمومِ عقربه‌ ها، در رگِ مدار نشیند

کند بهار، سقوط از فرازِ سبزِ طراوت
بنفشه بر لبِ جوبار، سوگوار نشیند

به باغ وُ باغچه، پائیز، بی اجازۀ گل‌ ها
فرود آید و بر مسندِ بهار نشیند

به تیغِ فاجعه، زخمی شود، بلوغِ شکفتن
و در رگارگِ گُل، نیش‌ نیشِ خار نشیند

زِ ازدحامِ علف هرزه‌ها، مجال نماند
که تاک، پنجه برافشاند وُ به بار نشیند

به پاسِ خشمِ خشونت، به جرمِ ذوقِ تبسّم
گَوَن به گلشن و سوسن به شوره‌ زار نشیند

هزار خار، بنوشند، جام جام شقایق
کنارِ بزمِ خسان، شاپرک، خمار نشیند

گُلِ نگاه، شکوفا کن، ای ملولِ تماشا!
مباد باغِ حضورت، در انتظار نشیند!

بنوش عِشق و فراموش کن بهشتِ گذشته
بهشتِ توست همان جا که با تو یار نشیند*

کدام یار؟ حضوری که یک دم از تو جُدا نیست*
اگر اسیرِ تغافل شوی، کنار نشیند

بخوان چکامۀ پرواز و پَر بکش به رهائی
همایِ عِشق، نشاید که در حصار نشیند 🌷

می خواهمت زِ غربتِ شاعر، غریب تر
از لحظۀ شِگفتِ شکفتن، عجیب تر

از واژه هایِ ملتهبِ شعر، تشنه تر
از نبض نبضِ تندِ غزل، بی شکیب تر

دیوانه تر زِ موج، زِ گرداب، گردباد
از آذرخش وُ تندر وُ توفان، مهیب تر

تا بشکفد زِ سینۀ تو دوزخی غریب
زِ آتشفشانِ سینۀ من، پُر لهیب تر

در گیرد از تبِ نفست خاکِ نانجیب
گر چِه ندیده از تو کسی را نجیب تر

بر قلّه سارِ عِشق، شکوفا ببینمت
از قلّه پُر فراز تر وُ پُر نشیب تر

ای نادره شقایقِ گلگشت هایِ سُرخ
در صحنۀ نمایشِ گُل، بی رقیب تر

ای شعلۀ نبوغ وُ بلوغِ شکفتگی
معشوقِ تر زِ هر گُلِ عاشِق، فریب تر

می خواهمت چو آینه، در عمقِ خود رها
از روحِ بیکرانیِ کیهان، غریب تر 🌷

پ.ن:

ای راحتِ جان که جان وُ دِل مایلِ توست
ای آفتِ دِل که صیدِ دِل بِسملِ توست

با این همه بیدادِ توأم زنده هنوز
جانی دارم که سخت تر، از دلِ توست
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

گر زِ خود بی خبرم جایِ ملامت نبود
عاشقِ رویِ تو از هر دو جهان بی خبر است

جان زِ تن می رود وُ دِل زِ کف وُ خون زِ مُژه
دِل بِه خوبان مسپارید که اینش ثمر

نه مرا قوّتِ آه است، نه یارایِ شکیب
نه مرا قوّتِ رفتار، نه تابِ نظر است

این چِه دودی است که هر دم بِه فلک می پیچد
مگر از عشقِ تو در خرمن برقی شرر است (برقی آذربایجانی) 🖤

پ.ن۲:

آپامه، تو را چون وطن، آخرین پناه؛ چون خونه، آخرین امّید پنداشتم! كه از همۀ غربتِ عمر، نجاتم مى دهد! ولى؛ برايم سنگدل ترين غریبه شدى و نا اميدم ساختى. اگر تمامِ دنیا را جایِ تو قرار دهم، همچنان جایت خالی خواهد ماند. 🖤

مرا بِه بودنِ خود، باوری که باید نیست
اگر چِه می‌ نهم آیینه را برابرِ خویش

هنوز هستیِ من با زمانه در جنگ است
هنوز می‌ طلبم مرگ را بِه سنگرِ خویش

درختِ جنگلم امّا مقیمِ شهرِ حصار
دریغ! وسعتِ دنیایِ سایه‌ گسترِ خویش

سرِ ترانه ندارد سخن‌ سرایِ زمان
سیاه‌ نامۀ اندوه کرده دفترِ خویش

چگونه دستِ محبّت بِه دوست پیش آرَم
چو زیر جامه نهان کرده‌ است خنجرِ خویش؟

صفایِ ساقیِ این روزگار را نازم
که شهد وُ زهر درآمیخته بِه ساغرِ خویش 🌷