🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

➖ كاترينا: اجازه بده تمنّا كنم كه بمانى.
➕ پتروچيو: بسيار خب.

➖ كاترينا: پس می‌ مانى؟
➕ پتروچيو: نه، اجازه مى‌ دهم كه تمنّا كنى كه بمانم، ولى نمى‌ مانم.

شک کُن که ستاره ها آتشین هستند!
شک کُن که خورشید حرکت می کند!

شک کُن بِه حقیقت
که شاید دروغ‌ گو باشد!

امّا هرگز بِه این که
دوستت دارم شک نکن. 🌷

پ.ن:

مگر من می توانم دوستت نداشته باشم آپامه عزیزم!؟ 🪔

[پس از بوسیدنِ ژولیت]
رومئو: اکنون با لبانِ تو، گناه از لبانم پاک شده است؛

ژولیت: پس لبانِ من با گرفتنِ آن گناه، گناهکار شده‌ اند؛
رومئو: گناه از لبانِ من؟ آه! چِه بی‌ حرمتیِ بزرگی که باید جبران شود؛

گناه مرا بِه من پس بده؛
[دوباره او را می‌ بوسد.] 🌷

در دریایِ پُرتلاطم زندگی، همیشه موجی را می توان یافت، که اگر با آن حرکت کنید، شما را بِه ساحلِ خوشبختی می رساند. 🌷

اگر تو را بِه یِک روزِ بهاری تشبیه کُنم، نمی‌ رنجی؟
امّا تو بس دِلفریب‌ تر و باوفا تر هستی

بادِ صبا‌‌، غنچه‌ هایِ تنگ‌، دهانِ بهار را می‌ جنباند
و بهار کوتاه و گُذراست

گاه خورشید، بسی سوزان است
گاه در دلِ ابرها، رُخش پنهان است

و گاه تمامِ زیبایی‌ ها رنگ می‌ بازند
چِه بِه دستِ شوربختی و چِه بِه دستِ قانونِ طبیعت

امّا بهارانِ تو خزانی ندارد
نه هرگز، زیبایی‌ِ تو زوالی ندارد

نه هرگز، مرگ، تو را برایِ خویش طلب ندارد
چِرا که تو در شعرِ ابدیِ من، تا همیشه زنده هستی

تا لحظه‌ ای که انسان نفس می‌ کشد و چشم‌ ها می‌ بینند
و تا آن‌ روز که این شعر زنده است، تو را جاودان خواهد کرد. 🌷

هیچ چیز در جهان بِه خوبیِ بویِ کسی که دوستش داری نیست. 🌷

تمامِ سفرها، در آغوشِ کسی پایان می پذیرد، که او را دوست داریم. 🌷

وقتی که بِه همۀ اندیشه‌ هایِ دور و دراز که مرا از خود بیزار می‌ کُند فرو میروم، ناگهان یاد از رویِ دِل‌ آرایِ تو می‌ کُنم و روحم چون سحرگاهان که جمالِ بامدادی را ببیند و نغمۀ شادی سر دهد، از زمین تیره روی بجانبِ آسمان درخشان می‌ کُند و سرودِ امید میخواند، زیرا آنوقت که یاد از عشقِ تو می‌ کُنم، خود را چنان توانگر می‌ بینم که مقامِ خویش را با همۀ شاهانِ جهان برابر نمینهم.

آری، بیدادِ عِشق چنین است؛ بارِ اندوهِ خودم در دِل انباشته‌ است، و تو با اندوهِ خویش بر آن می ‌افزایی؛ این عِشق که ابراز کردی بر بارِ اندوهم می‌ افزاید؛ عِشق دردی ‌ست که از آه دِل بر می‌ خیزد؛ وقتی تطهير شُد چون آتشی در چشمانِ عُشّاق ميدرخشد و هنگامی كه آزرده گشت، دريايی است كه از اشكِ دِلدادگان لبريز می ‌شود؛ جُز این چِه می ‌تواند بود؟ جُنونی بس مُحتاط، جِراحتی دِل ‌گزا و حَلاوتی پاس ‌دارنده. 🌷

همه‌ کس بِه کسی که زیرِ فشارِ رنجِ سنگین دارد استخوانش خرد می‌ شود، درسِ صبر وُ تحمُّل می دهد؛ امّا وقتی خودش صاحبِ آن درد شد، نمی‌ تواند صبر وُ قرارش را از دست ندهد؛ نه‌ نه نصیحتم نکن، دردِ من از پندِ تو بلند آوازتر است.

گُذشتِ زمان، بر آنها که منتظر می‌ مانند بسیار کُند؛ بر آنها که می‌ هراسند بسیار تُند؛ بر آنها که زانویِ غَم در بغل می‌ گیرند بسیار طولانی؛ و بر آنها که بِه سرخوشی می‌ گُذرانند بسیار کوتاه است؛ امّا بر آنها که عِشق می‌ ورزند، زمان را آغاز و پایانی نیست.

دنیا هم که مالِ تو باشد، تا زمانی که درونِ قلبِ یِک زن جایی نداشته باشی، تا درونِ آوازهایِ عاشِقانه زنی زندگی نکنی و سهمی از دِلشوره‌ هایش نداشته باشی، فقیر ترین مردِ دنیایی! 🌷