🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

هرگز دلم به دردِ تو از کس دوا نخواست
کامِ تو جُست وُ حاجتِ خود را روا نخواست

مشتاقِ تو به هیچ لقایی طمع نکرد
بیمارِ تو زِ هیچ طبیبی دوا نخواست

بسیار خواستم که به پایِ تو سَر نهم
من خواستم، ولی چه کنم خدا نخواست

دل را غمِ تو سوخت، ندانم که بر چه سوخت
ما را دلت نخواست، ندانم چرا نخواست

صد گونه درد خواست حسن از تو در دعا
یک ذرّه صبر در عقبِ آن دعا نخواست 🌷

رویی که تو راست، مَه ندارد
نقصان بِه تو هیچ ره ندارد

این کوکبه‌ ای که هم تو داری
خورشید نداشت، مَه ندارد

فتنه که از او خِرد زند چشم
جُز چشمِ تو خوابگه ندارد

جان در وَلَهِ تو مانْد جانا
وَالله که جُز این وَلَه ندارد

زُلفت که هزار دِل نگه داشت
هرگز یِک جان نگه ندارد

دِل چاره‌ گرِ محبّتِ توست
بیچاره جُز این گنه ندارد

درماند حسن، پناهِ او شو
کو جُز درِ تو پَنَه ندارد 🌷

برگِ گُل نیست که افتاده بِه‌ طرفِ چمن است
پنبۀ داغ دلِ بلبلِ خونین‌ کفن است

یِک سرِ موی سخن نیست در آن موی میان
دهنش یک سرِ موی‌ است وُ در آن‌ هم سخن است

تنم از ضعف چنان شد که اجل جُست وُ نیافت
ناله هر چند نشان داد که در پیرهن است

دِلم از بس‌ که دَرو داغِ نو وُ کهنه بوَد*
لاله‌ زارِ غَم وُ گلزارِ بلا را چمن است

جانِ من گر بستاند بِه‌ جفا آن بدخو*
ای حسن هیچ مگو هر چِه کند جانِ من است 🕯

دوش از غمِ من بادِ صبا را که خبر کرد؟
وز نالهٔ من مرغِ هوا را که خبر کرد؟

من بودم وُ کنجی وُ حریفی وُ سرودی
غَم را که نشان داد، بلا را که خبر کرد؟

یک صوتِ حزین شَب همه شَب مونسِ ما بود
این نعره‌ زنِ حیّ علا را که خبر کرد؟!

سرگشتگیِ حالِ مرا تا نفسِ صبح
شَب، مَحرم ما بود، صبا را که خبر کرد؟

عقل آمد وُ گفتا: زِ غمِ دوست مشو خوش!
این وقتِ خوشِ دشمنِ ما را، که خبر کرد؟

گفتم که نیندیشم از اندوه خود امشَب
اندیشهٔ اندوه‌ فزا را که خبر کرد؟

در آتش وُ در آب فکندند حسن را*
ای دیده و ای سینه! بلا را که خبر کرد؟ 🕯

دِل را نسیمِ زُلفِ تو بیهوشی آورَد
جان را شمایلِ تو بِه‌ مدهوشی آورد

یادِ تو ای نگار، چو معجونِ حکمت‌ است
کز هر چِه خوانده‌ ایم فراموشی آورد

واللّه که من بِه ‌توبه خوشم، لیک چون کنم
میگونْ لبت مرا بِه قدح‌ نوشی آورد

مه را کمالِ حُسن چِه باید که ناگهان
افسانۀ رُخَت بِه سیه‌ پوشی آورد

شوقِ تو شحنه‌ ای‌ است که سلطانِ عقل را
مویِ جبین گرفته بِه چاووشی آورد

گفتی چرا سخن نکنی چون بِه‌ من رسی؟*
حیرانیِ جمالِ تو خاموشی آورد

بی‌ هوش شد دلِ حسن از بادۀ لبت*
باده همان خوش‌ است که بی‌ هوشی آورد 🌷

مناز ای بتِ چین که چین هم نمانَد*
مدارِ جهان اینچنین هم نمانَد

نه جم مانْد اینجا نه نقشِ نگینش
که نقشِ نگین در نگین هم نماند

بِه زَهرِ غَم ار عاشِقی کُشته گردد
شکرخندهٔ نازنین هم نماند

تهی‌ دستِ ویرانه‌ خسپ ار بمیرد
جهاندارِ مسندنشین هم نماند

خود از هر بنا عاقبت چون ببینی
زمان گردد آخر، زمین هم نماند

بِه چرخِ برین می‌ کنی تکیه دائم
ندانی که چرخِ برین هم نماند

چِه مونس همی گیری از هر قرینی
که مونس نپاید، قرین هم نماند

اگر بگذرد مردِ کج‌ گویِ کم‌ دان
سخندانِ باریک‌ بین هم نماند

سخن را اگر چند، سِحر آفریدند
سرانجامْ سحرآفرین هم نماند

همین ناله‌ ای مانْد بیکس حسن را*
بترسم از آن روز کاین هم نماند 🌷