🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

قدّ رعنایِ تو را سروِ چمن می­ گویم
سخنِ راست، همین است که من می­ گویم

بسته ­ام زخمِ تو را بر سر وُ از بیمِ رقیب
دارم اندیشه وُ سربسته سخن می­ گویم

به که گویم غمِ آن چشمِ سَر وُ زُلفِ سیاه؟
می ­روم چین وُ به آهویِ خُتَن می­ گویم

این جفاها که تو داری، صفتِ توست وُ هنوز
گر تو را سنگدل وُ عهدشکن می­ گویم

خبرِ یوسفِ دِل هرکه زِ من می­ پرسد
«هست بیچاره در آن چاهِ ذَقَن»، می­ گویم

از تمنّایِ تو هر شاخِ گُلی را در باغ
سبزِ گُل ­پیرهن وُ غنچه ­دهن می­ گویم

مشفقی! منزلِ من خاکِ سرِ کویِ وفاست
می­ کِشم جور در آن کوی وُ وطن می­ گویم 🌷

پ.ن:

افسوس که پاداشِ محبّت، همه جور است
صد داغِ جفا بر دلم از گردشِ دور¹ است

چاهِ زنخ وُ زلف وُ خط وُ خال، شده جمع
گویی که به قتلم صنما! مجلسِ شور² است

دِل در سرِ زُلفِ تو وطن کرده وُ هرگز
حالش تو نپرسی که چگونه‌ ست وُ چطور است

در ماهِ حَمَل³ وعدۀ وصلِ تو شنیدم
ای کافرِ بی‌ دین! بِنِگر، آخرِ ثور⁴ است! (شاعر: نامشخص).

توضیح برخی واژگان:
۱- دور: دور یا گردش روزگار
۲- شور: مشورت، همفکری
۳- حَمَل: فروردین
۴- ثور: اردیبهشت

در همه سوىِ زمين، انعكاست را مى‌ بينم؛

گويى همۀ دنيا، آيينۀ توست؛ دلتنگِ توأم آپامه 🖤

ساعدِ سیم را بِه رُخ مانده بِه خواب رفته‌ ای
وه که هلال کرده‌ ای، ماه تمامِ خویش را

مُرده‌ ام از برایِ یِک حرفِ حیات‌ بخشِ تو
کاشکی امتحان کنی، لطفِ کلامِ خویش را 🌷

بلاییّ وُ جایِ تو در دیده باشد
بِه عالم کسی این بلا دیده باشد؟

تو چشمِ منی، هر بلایی که بر من*
پسندیده باشی، پسندیده باشد

بِه خوبی شدی شهره مانند یوسف
که باشد که این قصّه نشنیده باشد؟

چو با رویِ زیبا بِه گُلشن درآیی*
پشیمان شود هر که گُل چیده باشد

نمردم زِ هجر وُ از این غصّه مُردم
که طبعِ تو از من نرنجیده باشد

بِه وصفِ قدَت مشفقی هرچِه گوید
بِه میزانِ ادراک، سنجیده باشد 🌷

‏بِه کویش رفتم وُ خاری بِه پایِ من شکست آنجا؛ بحمدالله که تقریبی شد از بهرِ نشست آنجا! 🌷

بر عیبِ ماست چشمِ تماشایِ دیگران*
کورِ خودند مردم وُ بینایِ دیگران

وایِ دِلم که سوخت بِه داغِ فراقِ تو*
وز سوختن بِه داغِ دِلم وایِ دیگران

پهلو بِه خاکِ کویِ تو ماندم، دِلم تپید*
پی بردم از نشانِ کف پایِ دیگران

جانْ دیگر است، عمرْ دگر، ماه من تویی*
مهرِ تو نیست همچو تمنّایِ دیگران

جایی که داغ سوزد وُ آتش فتد، منم*
آنجا که لاله روید وُ گُل، جایِ دیگران

خوبان جفا کنند وُ وفا نیز، کاشکی*
مانَد جفایِ تو بِه جفاهایِ دیگران

خونابِ دِل که می‌ چکد از دیده، مشفقی*
این خوش‌ تر است یا گُل رعنایِ دیگران؟ 🌷

در سرم هر لحظه سودایی‌ ست از جانانه‌ ای
نیست مقدارِ سرِ من هیچ سودا خانه‌ ای

دینِ من عِشق است و هر کس آشنایِ عِشق نیست*
هست در راه مسلمانی زِ دین بیگانه‌ ای

شامِ هجرانِ تو گل‌ هایِ چراغِ عاشقی‌ ست*
آتش افتاده زِ آهِ من بِه هر پروانه‌ ای

در دلِ ویرانِ من هر شَب شود مهرت فزون
نورِ مَه پیش افتد از هر خانه در ویرانه‌ ای

از دِلم تیرِ تو سرزد، غرقِ خون سوفارِ او
گُل زِ نخلی بردَمَد در باغ وُ نخل از دانه‌ ای

بادۀ عشرت مجو ای دِل! که عمری بگذرد
تا در این میخانه کس را پُر شود پیمانه‌ ای

مشفقی! جان دِه بِه عِشق وُ زندۀ جاوید باش*
هر چِه باشد غیر از این، خوابی‌ ست یا افسانه‌ ای 🌷