🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

ای خدا این درد را درمان مکن
عاشِقان را بی سَر وُ سامان مکن

دردِ عشقِ تو دوایِ جانِ ماست
جُز بِه دردت، دردِ ما درمان مکن

از غمِ خود جانِ ما را تازه دار
جُز بِه غَم دلهایِ ما شادان مکن

خان وُ مانِ ما غمِ تو بس بود
خانِ مانی بهرِ بی‌ سامان مکن

زِ آبِ دیده باغِ دِل سَر سبزدار
چشمهٔ این باغ را ویران مکن

بادهٔ عِشقت زِ مستان وا مگیر
مست را مخمور وُ سَرگردان مکن

از «سقا هم ربهم» جامی بده
تشنه را ممنوع از احسان مکن

شربتِ وصلت زِ بیمارانِ عِشق
وامگیر وُ خسته را بی جان مکن

رشتهٔ جان را بِه عشقِ خود ببند
جانِ ما جُز در غَمت نالان مکن

مستمر دار آن عنایتهایِ شَب
روزِ وصلِ فیض را هجران مکن 🌷

فضایِ وادیِ امکان پُر از غبارِ فناست
چِه آسمان‌ چِه‌ زمین‌، مغزِ این‌ دو پوست‌ هواست

زِ راستی مددِ حالِ گوشه‌ گیریهاست
کمان کشیدنِ قدّ خمیده کارِ عصاست

بِه فیضِ مِی‌ کِشی از دامِ شکوه آزادیم
سیاه مستیِ ما سرمهٔ خموشیِ ماست

نمی‌ رسد کفِ عُشاق جُز بِه نالهٔ دِل*
که دستِ باده‌ کِشان تا بِه گردنِ میناست

زِ خاکِ ما نتوان بُرد ذوقِ خرسندی
چو صبح اگر همه بر باد رفته دستِ دعاست

مقیم‌ِ کویِ امّید از فنا چِه غَم دارد*
غبارِ رهگذرِ انتظار، آبِ بقاست

زِ سیرِ عالمِ دِل غافلیم، ورنه حباب
سَری اگر بِه گریبان فرو بَرَد دریاست

بِه غیرِ خودسری از وضعِ دهر نتوان یافت
غبار نیز در این دشت پیشِ خود برپاست

بِه هر طرف که نهی گوش‌، یأس می‌ جوشد*
جهانِ حادثه، سازِ دلِ ‌شکستهٔ ماست

حباب‌ وار در این بحر غیرِ خلوتِ دِل*
بِه‌ گوشه‌ ای ‌که توان یِک نفس ‌کِشید،‌ کجاست

زبانِ حسرتِ مخمورِ من‌ که در یابد*
زِ بس شکسته دِلم، ساغرم شکسته صداست

زِ دردِ بی‌ اثری فالِ اشک زد آهم*
شرابِ ساغرِ شبنم‌، گُدازِ سعیِ هواست

جفا کِشان همه دم صرف‌ِ کارِ یکدگرئد
زِ پا فتادنِ اشک از برایِ ناله عصاست

همین نه ریشه قفس دارد از سلامتِ تخم
زِ دستِ عافیتِ دِل، نفس هم آبله پاست

بِه نارساییِ خود بی‌ نیازی داریم
شکسته ‌بالیِ یأس، آشیانِ استغناست

غبارِ عجز بود کسوتِ ظفر، بیدل
شکستگی‌، زرهی همچو موج در بَرِ ماست 🌷

شَب هم‌ آغوشت بِه رغمِ آسمان می‌ خواستم*
مستِ خوابت همچو چشمِ پاسبان می‌ خواستم

بال وُ پَر فرسود از پروازِ این گُلشن مرا
جا قفس واری برایِ آشیان می خواستم

التفاتی نیست مرغانِ چمن را، گرنه من
انتقامِ خونِ گُل از باغبان می خواستم 🌷

پ.ن:

بس که حیرانِ تماشایِ تواَم در همه‌ عمر

چَشم بر هم زدنی نیست چو خورشید مرا (مسیح تبریزی) 🖤

زِ زُلفِ پریشانِ تو صد دِل مفتون
در چاهِ زَنَخدانِ تو صد دِل مَکنون

صد رستم از آن بند بیفتد بِه کمند
صد بیژن از این چاه نیاید بیرون 🌷

در عِشق هیچ مرحله جایِ درنگ نیست*
بشتاب زانکه عرصۀ امّید تنگ نیست

رُخ از بلا متاب که مقصودِ انبیا
جُز در میانِ آتش وُ کامِ نهنگ نیست

طفلان هنوز، بی خبرند از جنونِ ما
یا این جنون، هنوز سزاوارِ سنگ نیست

با بندگان چِه جایِ عتابست وُ خشم وُ کین
از ما اگر ملولی حاجت بِه جنگ نیست

دارد بِه رفتن از سرِ بالینِ من شتاب
ای جانِ بر لب آمده جایِ درنگ نیست

دِلتنگ نیست کس، اگرش دوست در دِل است*
در منزلی که شاه زند خیمه، تنگ نیست

فتح علی شه آنکه بِه دورانِ او نشاط
گر ناله ای بِه گوش رسد جُز زِ چنگ نیست 🌷

زنده بی عِشق کسی در همۀ عالم نیست*
وانکه بی عِشق بماند نفسی آدم نیست

تا چِه باشد بِه سرِ پیرِ خرابات که من
بِه یِکی جرعه مِی اندیشه ام از عالم نیست

غَم وُ شادی که بِه یک لحظه دگرگون گردد
چِه غَم، ار باشد وُ گر زانکه نباشد غَم نیست

کفر وُ دین، عقل وُ جنون، دانش وُ دانایی را
آزمودیم در این پرده کسی محرم نیست

نه چنانست که لطفیت نباشد با من
هست لطفی وُ چنان هست که پندارم نیست

دردم آن درد که جُز تیغِ تواش درمان نه*
زخمم آن زخم که جُز تیرِ تواش مرهم نیست

حاصلِ هر دو جهان را بِه هم اندوخت نشاط
پیرِ میخانه بِه هیچ ار بستاند کم نیست 🌷

از شُکرِ دوست، حوصله‌ ام چون زمان پُر است
دِل هم پُر است لیک، چِه‌ گویم چِه‌ سان پُر است؟

خالی نی‌ ام، که هست وجودِ خَلَأ مَحال
مغزم اگر چِه نیست، زِ خون استخوان پُر است

دِل نی، تُرَنجِ آبله‌ داری ست در بَرَم
وین طُرفه کین تُرنجِ من از ناردان پُر است

هان ای صَفِ ملائکه! پَهلو تَهی کنید!
این دَم که بازویِ نَفَسَم از کَمان پُر است

جمعیّتِ خَلا وُ مَلا گر بُوَد مَحال
پس چون دِلم زِ صبر تَهی وَز فَغان پُر است؟

زایل نشد مَلال، بِه اِفراطِ مِی، دَریغ!*
صد شیشه گشت خالی وُ دِل همچنان پُر است

گر لاغرم بِه جسم، چِه شد؟ فَربِهَم بِه روح
پیراهنم زِ تَن تهی امّا زِ جان پُر است

هر استخوان که هست، بُوَد پُر زِ مغز، لیک
این استخوانِ خشکِ من از استخوان پُر است

طالب! چِه بلبلی؟ که زِ گُلبانگِ تازه‌ ات
ایران پُر وُ دَکَن پُر وُ هندوستان پُر است 🌷

آینهٔ خورشید از آن اوجِ بلند
راست بر سنگِ غروب آمد وُ آهسته شكست

شَب رسید از ره وُ آن آینهٔ خرد شده
شد پراکنده وُ در دامنِ افلاک نشست

تشنه‌ ام امشَب، اگر باز خیالِ لبِ تو*
خواب نفرستد وُ از راه سرابم نبرد

کاش از عمر شَبی تا بِه سحر چون مهتاب*
شبنمِ زُلفِ تو را نوشم وُ خوابم نبرد

روحِ من در گروِ زمزمه‌ ای شیرین است
من دگر نیستم، ای خواب برو، حلقه مزن

این سکوتی که تو را می‌ طلبد نیست عمیق
وه که غافل شده‌ ای از دلِ غوغاییِ من

می‌ رسد نغمه‌ ای از دور بِه گوشم، ای خواب
مکن، این نغمهٔ جادو را خاموش، مکن

زُلف، چون دوش، رها تا بِه سرِ دوش مکن*
ای مه امروز پریشان‌ ترم از دوش مکن

در هیاهویِ شبِ غمزده با اخترکان
سیلِ از راهِ دراز آمده را همهمه‌ ایست

برو ای خواب، برو عیشِ مرا تیره مکن
خاطرم دستخوشِ زیر وُ بمِ زمزمه‌ ایست

چشم بر دامنِ البرزِ سیه دوخته‌ ام
روحِ من منتظرِ آمدنِ مرغِ شَب است

عِشق در پنجهٔ غَم قلبِ مرا می‌ فشرد*
با تو ای خواب، نبردِ من وُ دِل زین سبب است

مرغِ شَب آمد وُ در لانهٔ تاریک خزید
نغمه‌ اش را بِه دِلم هدیه کند بالِ نسیم

آه، بگذار که داغِ دلِ من تازه شود*
روح را نغمهٔ همدرد فتوحی‌ ست عظیم 🌷

دِل که ویرانِ اوست، آباد است*
جان چو غمناک از او بود، شاد است

موبمو خویش را بدو بندم*
هر که در بندِ اوست، آزاد است

این سعادت بِه سعی می نشود*
غمِ او روزیِ خداداد است

در خرابی بود عمارتِ دِل*
خانهٔ دِل زِ عِشق، آباد است

عِشق استاد کار خانهٔ ماست
کوشش از ما زِ عِشق، ارشاد است

هیچ کاری نمی کنیم بِه خود
همه او می کند که استاد است

کار کن کار وُ گفتگو بگذار
فیض بنیادِ حرف، بر باد است 🌷

پ.ن:

در خرابی بود عمارتِ دِل

سر کن از سیلِ اشک، معماری (بیدل دهلوی) 🖤

تو اگر بِه حُسن دعوی بکنی گواه داری
که جمالِ سروِ بستان وُ کمالِ ماه داری

درِ کس نمی‌ گشایم که بِه خاطرم درآید*
تو بِه اندرونِ جان آی که جایگاه داری

ملکی مَهی ندانم بِه چه کُنیتت بخوانم
بِه کدام جنس گویم که تو اشتباه داری

برِ کس نمی‌ توانم بِه شکایت از تو رفتن
که قبول وُ قوّتت هست وُ جمال وُ جاه داری

گُلِ بوستانِ رویت چو شقایق است لیکن*
چه کنم بِه سرخ رویی که دِلی سیاه داری

چِه خطای بنده دیدی که خلافِ عهد کردی
مگر آن که ما ضعیفیم وُ تو دستگاه داری

نه کمالِ حُسن باشد ترشی وُ رویِ شیرین
همه بد مکن که مردم همه نیکخواه داری

تو جفا کنی وُ صولت، دگران دعایِ دولت
چِه کنند از این لطافت که تو پادشاه داری

بِه یِکی لطیفه گفتی ببرم هزار دِل را
نه چنان لطیف باشد که دِلی نگاه داری

بِه خدای اگر چو سعدی برود دِلت بِه راهی*
همه شَب چنو نخسبی وَ نظر بِه راه داری 🌷

صلاحِ کار کجا وُ منِ خراب کجا
ببین تفاوتِ ره کز کجاست تا بِه کجا

دِلم زِ صومعه بگرفت وُ خِرقِهٔ سالوس
کجاست دیرِ مُغان وُ شرابِ ناب کجا

چه نسبت است بِه‌ رندی صَلاح وُ تقوا را
سماعِ وعظ کجا نغمهٔ رَباب کجا

زِ رویِ دوست، دلِ دشمنان چِه دریابد
چراغِ مُرده کجا شمعِ آفتاب کجا

چو کُحلِ بینشِ ما خاکِ آستانِ شماست
کجا رویم بفرما ازین جناب کجا

مبین بِه سیبِ زَنَخدان که چاه در راه است
کجا همی‌ رَوی ای دِل بدین شتاب کجا

بشد که یادِ خوشش باد روزگارِ وصال
خود آن کرشمه کجا رفت وُ آن عِتاب کجا

قرار وُ خواب زِ حافظ طمع مدار ای دوست*
قرار چیست صبوری کدام وُ خواب کجا 🌷

زُلفت هزار دِل بِه یکی تارِ مو ببست
راه هزار چاره‌ گر از چار سو ببست

تا عاشِقان بِه بویِ نسیمش دهند جان
بگشود نافه‌ ایُّ وُ دَرِ آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود وُ جلوه‌ گری کرد وُ رو ببست

ساقی بِه چند رنگ، مِی اندر پیاله ریخت
این نقش‌ ها نگر، که چِه خوش در کدو ببست

یا رب چِه غمزه کرد صُراحی که خونِ خُم
با نعره‌ هایِ قُلقُلش اندر گلو ببست

مطرب چِه پرده ساخت که در پردهٔ سماع
بر اهلِ وجد وُ حال، درِ های وُ هو ببست

حافظ! هر آن که عِشق نَورزید وُ وصل خواست*
احرامِ طوفِ کعبهٔ دِل بی وضو ببست 🌷

اثری نمانْد باقی، زِ من اَندر آرزویت
چِه کنم که سیر دیدن نتوان رُخِ نکویت

همه روز گردِ کویَت، همه شَب بر آستانت
غرضی جُز این ندارم، که نظر کنم بِه رویت

پس از این بِه دیده خواهم بِه طوافِ کویَت آیم
که بِسود، تا بِه زانو قدمم بِه جست‌ وُ جویت

بِه وفا که در پذیری که من از پیِ وفایت
دلِ خون گرفته کردم خورشِ سگانِ کویت

خِرد وُ ضمیر وُ هوش، دِل‌ وُ جان وُ چشمِ من شد
زِ همه خیالْ خالی، بِه جُز از خیالِ رویت

من اگر نمی‌ توانم حقّ خدمتِ زیادت
کم از آن که جانِ شیرین بدهم در آرزویت

زِ نسیمِ جانفزایت، دلِ مُرده زنده گردد
زِ کدام باغی ای‌ جان که‌ چنین خوش‌ است بویت

بِه تنِ چو تارِ مویت نهی ار دو صد جهان غَم
ندهم بِه هیچ حالی دو جهان بِه تارِ مویت

پس از این چِه جایِ آنت که زِ حالِ خود بگویم
که فسانه گشت خسرو بِه جهان زِ جستجویت 🌷

پ.ن:

شادم بِه مرگِ خود که هلاکِ تو می شوم

با زندگی خوشم که بمیرم برایِ تو (صائب تبریزی) 🖤

کو عاشِق‌ آزاری چو او تا عاشقِ زارش کند؟
شاید که دردِ عاشِقی با عاشِقان یارش کند

خواهم بتی چون یارِ من دِل گیرد از دلدارِ من
تا آنچِه او در کارِ من کرده‌ است در کارش کند

غارت کند از یِک نظر صبرش زِ دِل هوشش زِ سَر
سازد زِ خویشش بی‌ خبر از من خبردارش کند

بیرون کند آن دِلربا از خاطرش جور وُ جفا
آموزدش مهر وُ وفا، عاشِق‌ نگه‌ دارش کند

تا آن بتِ پیمان‌ شکن قدری فزاید قدرِ من
یِک‌ چند پیشِ خویشتن بی‌ قدر وُ مقدارش کند

از چشمِ خواب‌ آلودِ خویش از لعلِ مِی‌ آلودِ خویش
خواب است بیدارش کند، مست است هشیارش کند

گردد رفیق ممتحن خوش‌ نغمه چون مرغِ چمن
گر آن بتِ غنچه‌ دهن گوشی بِه گفتارش کند 🌷

اشکم زِ بیقراری زد بر درِ چکیدن*
افتادن‌ است آخر اطفال را دویدن

از تیغِ مرگ عاشِق رنگِ بقا نبازد*
عمرِ دوباره گیرد چون ناخن از بُریدن

فقرست وُ نقدِ تمکین‌، جاهست وُ موجِ خفّت
از بحر بی قراری‌، از ساحل آرمیدن

اربابِ رنگ دایم محوِ لباسِ خویشند
از داغ نیست ممکن، طاووس را پَریدن

بیدل بِه جویِ شمشیر خونِ جگر خورَد آب*
زندانِ بی قراران نبوَد جُز آرمیدن 🌷

امیدوار چنانم که کارِ بسته برآید*
وصال چون بِه سَر آمد فراق هم بِه سر آید

من از تو سیر نگردم وگر تُرُش کنی ابرو
جوابِ تلخ زِ شیرین مقابلِ شکر آید

بِه رغمِ دشمنم ای دوست سایه‌ ای بِه سَر آور
که موشِ کور نخواهد که آفتاب برآید

گُلم زِ دست بِه در بُرد روزگارِ مخالف
امید هست که خارم زِ پای هم بِه درآید

گَرَم حیات بماند، نماند این غم وُ حسرت
و گر نمیرد بلبل، درختِ گُل بِه بر آید

زِ بس که در نظر آمد خیالِ رویِ تو ما را
چنان شدم که بِه جَهدم خیال در نظر آید

هزار قرعه بِه نامت زدیم وُ بازنگشتی
ندانم آیتِ رحمت بِه طالع که برآید

ضرورتست که روزی بِه کوه رفته زِ دستت
چنان بگرید سعدی که آب تا کمر آید 🌷

🌸 به یاد شهید ادواردو (مهدی) آنیلی 🌸

هر که او از پیِ هوا گردد
دور از درگه خدا گردد

هر که پیوسته با خدا باشد
عاقبت در خدا فنا گردد

هر که یاری بِه جُز خدا گیرد
آخرالامر زو جُدا گردد

هر که بیمارِ او شود نفسی
دَم‌ بِه‌ دَم دردِ او دوا گردد

طیّبا! هر که هست بیگانه
کِی تواند که آشنا گردد؟ 🌷

پ.ن:

چون خدای عزّ وجلّ با تو است، بیم از که داری؟

و اگر خدای با تو نیست، اُمید بِه که داری؟ (عطّار نیشابوری ⁃ تذکرة الاولیاء) 💙

وصلِ تو بِه کامِ غیر دیدن مشکل
وز دیدنِ تو طمع بُریدن مشکل

گفتی که بمیر تا بِه وصلم برسی
مُردن آسان ولی رسیدن مشکل 🕯
‏━━━━━━━━━━━‏━━━━

دمِ جان دادن است ای شمع یِک دم خانه را روشن کن
بِه شکرِ آن که بیش از من امّیدِ زیستن داری

چرا خود را بِه رفتن رنجه می داری چو از شوخی
هنوز از پیشِ من نارفته میلِ آمدن داری 🕯
‏━━━━━━━━━━━‏━━━━

اثری در دلِ او هم بکن ای شعلۀ شوق
چند در جانِ منِ سوخته خرمن گیری

از خدا شرم بدار این همه بدخویی چیست
خونِ این بی گنهان، چند بِه گردن داری؟ 🕯
‏━━━━━━━━━━━‏━━━━

تو گرمِ قتل وُ مرا میلِ دیدنت، چِه کنم

که تند خویی وُ ترسم که فرصتم ندهی 🕯

مسکین دِلم از عِشق چِه گویم که چِه ها دید*
بیچاره همه عمر وفا کرد وُ جفا دید

بگذشت زِ پیشِ من وُ غیرش بِه حکایت
مشغول کند تا نتواند بِه قفا دید

گه مهر، گهی کینه، گهی صلح، گهی جنگ
بیچاره دِلم از تو چِه گویم که چِه ها دید

من خود نکنم شکوه زِ بیدادِ تو لیکن
بر دردِ دِلم رحم کند هر که تو را دید 🌷‏

عالمی زان حُسنِ عالمگیر برهم می‌ خورد
بزمها تا مجلسِ تصویر برهم می‌ خورد

خوابِ راحت در شبِ طوفانِ بیدادِ تو نیست*
تا سحر موجِ دمِ شمشیر برهم می‌ خورد

صحبتِ زود آشنا، دارد بقایِ عهدِ گُل
الفتِ بیگانه‌ خویان دیر برهم می‌ خورد

خانه گُلزار است چون شورِ جوانی در سَر است
از نسیمِ گُل، مزاجِ پیر برهم می خورد

ما قرارِ دوریِ زُلفِ تو با خود داده‌ ایم
تا نسیمی می‌ وزد، تدبیر برهم می‌ خورد

پنجه‌ ام را زورِ بند از هم گُسستن داده‌ اند
زود سودایِ من وُ زنجیر برهم می‌ خورد

از سرِ دیوانه، دستِ تربیت کوتاه کن
خانۀ ویرانه از تعمیر برهم می‌ خورد

از زبان افتند دانش طوطیانِ خوش سخن
چون مرا سَر رشتۀ تقرير برهم می‌ خورد 🌷

بِه محنت قطرۀ چندی مرا در چشمِ تر گردد*
دِلم خون می شود تا جمعْ اشکی در جگر گردد

چِه سان آرام در خاکِ چمن شوریده ای گیرد*
که رنگی بِه خون غلتد، زِ بویی بی خبر گردد

دِلت فصلِ خزان گر خار خار جوشِ گُل دارد*
بگیر آیینه در کف، تا بهارِ رفته برگردد

جبین بر آستانِ کعبه وُ بتخانه می سایم*
کسی تا چند دانش از پیِ دِل دربدر گردد؟ 🌷

دِل سراپردهٔ محبّتِ اوست
دیده آیینه دارِ طلعتِ اوست

من که سَر در نیاورم بِه دو کون
گردنم زیرِ بارِ منّتِ اوست

تو وُ طوبی وُ ما وُ قامتِ یار
فکرِ هر کس بِه قدرِ همّتِ اوست

گر من آلوده دامنم چِه عجب
همه عالم گواهِ عصمتِ اوست

من که باشم در آن حرم که صبا
پرده دارِ حریمِ حُرمتِ اوست

بی خیالش مباد منظرِ چَشم
زان که این گوشه جایِ خلوتِ اوست

هر گُلِ نو که شد چمن آرای
زِ اثرِ رنگ وُ بویِ صحبتِ اوست

دورِ مجنون گذشت وُ نوبتِ ماست
هر کسی پنج روز، نوبتِ اوست

مُلکَتِ عاشقی وُ گنجِ طرب
هر چِه دارم زِ یُمنِ همّتِ اوست

من وُ دِل گر فدا شدیم چِه باک؟
غرض اندر میانِ سلامتِ اوست

فقرِ ظاهر مبین که حافظ را
سینه گنجینهٔ محبّتِ اوست 🌷

پ.ن:

🌸 بمیرم برات امام حسن‌ (ع) که تو خونه‌ ات هم غَریب بودی 🌸

🟦 جناب آقای حاج علی فتحعلی تعریف کردند: آقای مجتهدی فرمودند: در یکی از سفرهایی که از طرف حضرت ماموریت پیدا کرده بودم، بِه قهوه خانه‌ ای رفتم در آن جا با شخصی آصوری (از اهالی روسیه شوروی) برخورد نمودم، او گفت: حیف که ایرانی‌ ها قدرِ امام رضا علیه‌ السلام را نمی‌ دانند، سپس جریانی از معجزاتِ امام رضا علیه‌ السلام را که برایش اتفاق افتاده بود چنین تعریف کرد: زمانی که در روسیه آشوب بود و تزارها دست بِه کُشت و کشتار زده بودند و همه را اعدام می‌ کردند من هم در شمارِ اعدامی‌ ها بودم، چند نفر دیگر باقی مانده بود تا نوبتِ من بشود که ناگهان بِه یادِ حرفِ مادرم افتادم که می‌ گفت:

🟥 هر وقت جایی گیر کردی که نه راه پس داشتی و نه راه پیش، این را بدان که ایرانی‌ ها امامی دارند بِه نام امام رضا علیه‌ السلام که در این گونه مواقع از کسانی که بِه او پناه ببرند دستگیری می‌ کند، من همانجا قلباً بِه امام رضا علیه‌ السلام سلام کردم و گفتم اگر مرا از مرگ نجات دهید مسلمان می‌ شوم، سپس نوبتِ من و عده‌ ای دیگر شد و بِه محوطۀ اجرایِ حکم رفتیم، هنوز آن توسل و عهد با امام رضا علیه‌السلام از صحیفۀ قلبم پاک نشده بود که ناگهان صدایی بِه گوشم رسید که گفت:

🟪 همین جا بایست، با تو کاری ندارند! تمامِ کسانی را که اطرافِ من بودند بِه تیر بستند و کُشتند! امّا گویا مرا نمی‌ دیدند! سپس صدایی دیگر شنیدم که گفت: بِه طرفِ خراسان حرکت کن، ما تو را کمک می‌ کنیم. هنگامی که با حیرت و شگفتی بِه طرفِ خراسان می‌ آمدم، در بین راه چند نفر از علمایِ شیعه را دیدم که بِه استقبالِ من آمده بودند! آنها در خواب، امام رضا علیه‌ السلام را زیارت کرده و ایشان پس از ذکرِ نشانه‌ هایِ من بِه آنها فرموده بودند:

🟩 او مهمانِ ماست که از روسیه می‌ آید، از او پذیرایی کنید، سپس من جریانِ خود را با آنها در میان گذاشتم، آنها گفتند: ما مامور هستیم شما را بِه پابوس امام ببریم تا بِه عهدِ خود وفا کنید و مسلمان بشوید و پس از آن، مکانِ مناسبی برایم فراهم کردند و ماشین برایم مهیا نمودند تا با آن، مخارجِ زندگیِ خود را تامین کنم، و از آن موقع تاکنون من زیرِ سایۀ آن حضرت زندگی می‌ کنم و صاحبِ عیال و فرزند شده‌ ام.

🟧 آقای مجتهدی بعد از ذکرِ این واقعه می‌ فرمودند: در هر کجایِ عالم که قلباً امام رضا علیه‌ السلام را صدا بزنید و بِه ناحیه مقدسه ایشان توجه کنید آن بزرگوار سریعاً نظر می‌ کنند و این معنایِ حقیقیِ کلمه اَنیسَ النُّفُوس است. 🌷

🌸 ألسَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أنِیسَ النُّفُوس، رئوفِ آلِ علی 🌸

🟦 غرورِ قدرت ‏ها و عزّت ها كم نيست، بايد بِه خُضوع و خُشوعى رسيد كه عنايت‏ هاىِ عظيم ما را بِه سركشى و غرور نكشاند؛ كه در روايت است يكى دو شَب بنده‏ ام را بيدار مى‏ كنم با من بِه مناجات مى‏ نشيند و در عشقِ من شور بر مى‏ دارد تا آن‏جا كه خيال مى‏ كند بِه جايى رسيده و بِه قربِ من راه يافته در اينجا با خواب او را مى‏ نوازم و او صبح از خواب بلند مى‏ شود در حالى كه از خودش ناراحت است و بر خودش غضبناك است او حالا كه از خودش فاصله گرفته بِه من نزديك شده است و من بِه درمانِ بنده هاىِ عاشقم آگاه‏ترم.

🟥 آن‏جا كه حسابِ ما صِفر شد و فهميديم كه هيچ نداريم آن وقت بر ما مى ‏ريزند و حسابِ ما را سرشار مى ‏كنند. اين گونه با خُضوع و انكسار، صعود مى‏ كنيم. در حقيقت روحِ طاعت همين انكسار و ذلت است آن جا كه با اطاعت مغرور شوى محرومت مى ‏كنند و آنجا كه در گناه، دِل شكسته و شرمنده شوى، و ذليل و منكسر، سر در گريبان كنى، بر تو مى ‏بخشند و پاداش هم برايت مى‏ گذارند.

🟪 گناهى كه تو را دِل‏ زده و خسته كند بهتر است از اطاعتى كه خوشحال و مغرور نمايد. مُزد ها بِه اندازۀ انكسارها و شكسته دِلى‏ هاست. بِه اندازۀ ذلتِ باطنى و فقر و خُضوعِ توست. 🌷

که می‌ نالد که آه از جانِ شیدا بر نمی‌ خیزد؟*
که می‌ سوزد که دود از خرمنِ ما بر نمی‌ خیزد؟

عبث ای ابر زحمت می‌ دهی دریایِ رحمت را
بِه صد طوفان غبار از خاطرِ ما بر نمی‌ خیزد

غبارِ خاطری دائم بِه چَشمم پرده می‌ پوشد
که می‌ گوید که گرد از رویِ دریا بر نمی‌ خیزد؟

اگر از عرش افتد کس، امّیدِ زیستن دارد
کسی کز طاقِ دِل افتاد از جا بر نمی‌ خیزد

کدامین شَب خیالِ خالِ او در سینه می‌ آید
که مانند سپند از جا سویدا بر نمی‌ خیزد 🌷

آمد وُ گفت: روحِ بادم وُ رفت
عطرِ او ماند رویِ یادم وُ رفت

خود نفهمید در چِه حالی بود
گِریه می کرد وُ گفت شادم وُ رفت

تکّه هایِ دلی که عاریه بود
شعر کردم، بِه عِشق دادم وُ رفت

قبله ام را که چشمِ او کردم
چشمکی زد بِه اعتقادم وُ رفت

باز حوا گذاشت سیبش را
رویِ بارِ گناه آدم وُ رفت

کم نیاورده بودم امّا گفت:
از سرِ تو کمی زیادم وُ رفت 🕯

سجده پیشِ هر بتی کفر است، یِک جانان بس است*
هر دِلی را یِک غَم وُ هر جسم را یِک جان بس است

نیست نقشی خانۀ آیینه را بهتر زِ عکس
خانۀ اهلِ صفا را زینت از مهمان بس است

گر جهان باشد سراسر پُر زِ نعمت، مرد را
نعمتِ ممنون نگردیدن زِ نامردان، بس است

در زمینِ دِل میفشان، تخمِ بی دردی عبث
دودِ آه این بستان را، سنبل وُ ریحان بس است

گِریه‌ ای، سوزی، گُدازی، ناله‌ ای، دردی، غَمی
زندگی چون مُردگان تا چند، بیدردان بس است! 🌷

تا کعبه با خیالِ تو همدوش رفته‌ ام*
این راه را تمام بِه‌ آغوش رفته‌ ام

دور وُ دراز شد سفرِ بیخودی مرا*
گویا بِه‌ بویِ زُلفِ تو از هوش رفته‌ ام

در حیرتم که با همه بی‌ قوّتی چِه‌ سان*
از یادت ای نگارِ قصَب‌ پوش¹ رفته‌ ام

نازَش زِ چینِ جبهه بِه‌ رویم کشیده تیغ*
تا چون خطش بِه‌ سیرِ بناگوش رفته‌ ام

واعظ بِه‌ مجلسی که دران بوده حرفِ دوست*
خود را زِ شوق کرده فراموش رفته‌ ام 🌷

پ.ن:

۱. قصَب‌ پوش: آنکه پاره ابریشمین و کتان پوشد.

رهِ عِشق است، کام از تَرک می‌ گردد روا اینجا
گدایان را کفِ دریوزه باشد پشتِ پا اینجا

ندارد حُبِّ جاه وُ دولت از اهلِ فنا رنگی
بِه‌ جایِ سایه پَر می‌ افکنَد بالِ هما اینجا

چنان گردن کشی عیب است در اقلیمِ درویشی
که در تاریکیِ شَب قد کشد نخلِ دعا اینجا

نُماید خاک را هر دم بِه‌ انگشتِ عصا پیری*
که امروز است یا فردا که خواهد بود جا اینجا

زِ بس در عشق، اُلفت نیست جُز با دوست عاشِق را*
بِه نقشِ بوریا پهلو نگردد آشنا اینجا

حمایل می شود در گردن معشوق در عُقبیٰ
همان دستی که واعظ می‌ کشی از مدّعا اینجا 🌷

یا رب دِل آشنا بِه نگاه کسی مباد!
دنباله گردِ چشمِ سیاه کسی مباد!

شوقْ انتظار دشمن وُ نازْ آرزو گُداز
کافر بِه خون نشستۀ راه کسی مباد!

چون غنچه در چمن دلِ من آب می‌ خورد
بر دستِ گلفروش، نگاه کسی مباد!

کارم خراب زِ آمد وُ رفتِ نگاه اوست
جاسوس در میانِ سپاه کسی مباد!

ما را کجاست حوصلۀ روزِ بازخواست؟
بی‌ طاقتی گواهِ گناه کسی مباد!

لرزد دِلم بِه خاک نشینانِ پایِ خُم
دیوارِ نم کشیده، پناه کسی مباد!

نگذاشت دانش! از تو اثر، آن نگاهِ گرم
در راهِ برق، مُشتِ گیاه کسی مباد! 🕯

پ.ن:

سینۀ ما جانگدازان، کربلایِ حسرت است

آرزویِ کُشته‌ ای هر سو شهید افتاده است 🖤