🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

داد چشمانِ تو در کُشتنِ من دست بِه هم
فتنه برخاست چو بنشست دو بد مست بِه هم

هر یِک ابرویِ تو کافی است پیِ کُشتنِ من
چِه کُنم با دو کماندار که پیوست بِه هم؟

شیخِ پیمانه شکن، توبه بِه ما تلقین کرد
آه از این توبه وُ پیمانه که بشکست بِه هم

عقلم از کار جهان رو بِه پریشانی داشت
زُلفِ او باز شد وُ کارِ مرا بست بِه هم

مرغِ دِل زیرک وُ آزادی از این دام، محال
که خمِ گیسویِ او بافته چون شست بِه هم

دست بُردم که کشم تیرِ غَمش را از دِل*
تیر دیگر زد وُ بردوخت دِل وُ دست بِه هم

هر دو ضد را بِه فسون جمع توان کرد وصال
غیرِ آسودگی وُ عِشق که ننشست بِه هم 🌷

بِه جرمِ عشقِ تو گر می‌ زنند بر دارم
گمان مبر که زِ عشقِ تو دست بردارم

مگو که جانِ مرا با تو آشنایی نیست
که با وجودِ تو از هر که هست بیزارم

از آن سبب که زبان رازِ دِل نمی‌ داند
حدیثِ عشقِ ترآ بر زبان نمی‌ آرم 🌷

مبادا بپنداری که سکوت، فراموشی‌ ست، که زمین خاموش است و هزار آتشفشان در توی دارد! 🔥

حقیقت دارد،
تو را دوست دارم در این باران، 🌧

می‌ خواستم تو،
در انتهایِ خیابان نشسته باشی، 🌧

من عبور کُنم، سلام کُنم،
لبخندِ تو را در باران می‌ خواستم. 🌧

ای آنکه آنچنان دوستت داشتم که عِشق آتش گرفت؛ مرا دوست بِدار. 🌷

🟦 عِشق آنگاه كه بِه واژه‌ ای بر رویِ كارت پستال، بِه نامه، بِه آواز تبديل شد و با بسته بندی مشابه بِه مشتريانِ تشنه عرضه شد، در هر بازاری می‌ شود آن را خريد و بِه معشوق هديه كرد و همين عِشق را تحقير كرده است؛ توليدِ انبوه مدت‌ هاست راه را بر نامكرر بودنِ عِشق بسته است.

هرگز وجودِ حاضرِ غایب شنیده‌ ای
من در میانِ جمع وُ دِلم جایِ دیگر است

شاهد که در میان نبود، شمع گو بمیر
چون هست، اگر چراغ نباشد منوَّر است

شَب‌ هایِ بی توام، شبِ گور است در خیال
ور بی تو بامداد کُنم، روزِ محشر است

گیسوت عنبرینهٔ گردن تمام بود
معشوقِ خوبروی چِه محتاجِ زیور است

زنهار از این امیدِ درازت که در دِل است
هیهات از این خیالِ محالت که در سر است 🌷

در من ادراکی است از تو، عاشِقانه، عاشِقانه*
از تو تصویری است در من، جاودانه، جاودانه

تو هوایِ عطری، از صحرایِ دورِ آرزویی
از تو سنگینِ شهرِ ذهنم، کوچِه کوچِه، خانه خانه

آتش او، دیگر این افسانه را بُگذار وُ بُگذر
در من اینک آتشِ تو، شعله شعله در زبانه

فصل، فصلِ توست دیگر، فصل، فصلِ ما، من وُ تو
فصلِ عطر وُ فصلِ سبزه، فصلِ گُل، فصلِ جوانه

فصلِ رفتن در خیابان هایِ شوخِ مهربانی
فصل ماندن در تماشایِ قشنگِ شاعرانه

فصل چیدن هایِ گُل ها، چیدنِ گُل هایِ بوسه
از بهار وُ از لبِ تو، خوشه خوشه، دانه دانه

دفتری که حرف حرف، برگ برگش مرثیت بود
اینک اینک در هوایت، پُر ترنُّم، پُر ترانه 🌷

وقتى نشسته بود در آفتاب و صورتش سايه افتاده بود بر پشتِ صندلى، سايه اش را بوسيدم؛ سايه اش را بوسيدم و بوسه لمس نكرد او را، بوسه در هوا گُم شُد و ذوب شُد با سايه؛ عشقِ ما بِه يكديگر شبيهِ سايه بوسى اى طولانى است، بى اميدِ وقوع.

دوستت دارم؛ بیشتر از وسعتِ دیدِ چشمانت، نزدیک‌ تر از روزنه‌ هایِ پوستت. 🌷

ای گنجِ نوشدارو، با خستگان نگه کُن
مرهم بِه دست وُ ما را مجروح می‌ گُذاری

هر ساعت از لطیفی، رویت عرق برآرد
چون بر شکوفه آید، بارانِ نوبهاری

عود است زیرِ دامن، یا گُل در آستینت*
یا مشک در گریبان، بِنمای تا چِه داری

گُل نسبتی ندارد، با رویِ دِلفریبت
تو در میانِ گُل‌ ها، چون گُل میانِ خاری 🌷

پَر می‌ زند زِ شوقِ لبش مرغِ جانِ من. 🌷

رندانه زود خیزید، غوغا کنیم غوغا
هر جا که عاقلی هست، شیدا کنیم شیدا

در پرده چند رقصیم تا خویشتن پرستیم
دستی زنیم دستی، افشا کنیم افشا

در کویِ نیک نامان نام وُ نشان نداریم
خود را زِ ننگِ هستی، رسوا کنیم رسوا

بتخانه گر تهی شد فکرِ دگر نماییم
در کویِ می ‎پرستان، مأوا کنیم مأوا

تا چند پرس پرسان از کو بِه کو دویدن
گمگشتۀ نهانی، پیدا کنیم پیدا

هر مُرده ‎دِل که باشد آریم در خرابات
جامی زِ مِی چشانیم، احیا کنیم احیا 🌷

و من چِگونه زیباییِ شانه‌ بِه‌ شانه‌ قدم زدن، با او را برایِ تان توصیف کُنم؟ 🌷

با هم زندگی می‌ کنیم، مبارزه می‌ کنیم و با هم امیدواریم؛ ماریایِ عزیزم، نگُذار قلبت مأیوس شود، دوباره شعله‌ ورش کن، با من و برایِ من؛ مرا اینطور، دور و بی‌ یاور و بی‌ دفاع رهایم نکن، چِرا که عِشقمان در خطر است؛

یِک علامت از تو، فقط یِک علامت کافی‌ ست تا زندگی دوباره ممکن شود؛ آه دیگر نمی دانم چِه بگویم، این سکوت دهانم را بسته است و قلبم را عذاب می دهد؛ دوستت دارم، دوستت دارم بِه‌ عبث، در تنهایی، در زمهریری هولناک.

هر یِک از ما نیاز داریم مورد محبَّت و توجه قرار بگیریم؛ حتی اگر این شخص یِک نفر باشد ولی کسی باشد که واقعاً بِه ما مهر بورزد؛ ‌من دربارهٔ عشق‌ هایِ افلاطونی صحبت نمی‌ کنم؛ ‌شما می‌ توانید با کارهایِ کوچک و جزئی هم عطوفتِ خود را بِه اطرافیان نشان دهید؛ باور کنید همهٔ ما تشنهٔ محبَّت‌ هایِ کوچک هستیم.

دِلم گرفته
دِلم عجیب گرفته است

و هیچ چیز نه این دقایقِ خوشبو
که رویِ شاخۀ نارنج می شود خاموش

نه این صداقت حرفی
که در سکوتِ میانِ دو برگِ این گُلِ شَب بوست

نه هیچ چیز مرا از هجومِ خالیِ اطراف نمی رهاند
و فکر می کُنم که این ترنمِ موزونِ حزن تا بِه ابد شنیده خواهد شد. 🌷

هر که رُخسارِ تو بیند بِه گلستان نرود
هر که دردِ تو کِشد از پیِ درمان نرود

آنکه در خانه دمی با تو بِه خلوت بِنشست
بِه تماشایِ گُل وُ لاله وُ ریحان نرود

گر نه امیدِ لقایِ تو بُوَد در جنّت
هیچ عاشِق بِه سویِ روضهٔ رضوان نرود

در ازل بر دلِ ما عشقِ تو داغی بِنهاد
که غَمش تا بِه ابد از دلِ بریان نرود

نعمت‌ الله زِ الطافِ تو گوید سخنی
عاشِق آن است که جُز در پیِ جانان نرود 🌷

الا ای شمعِ دِل را روشنایی
که جانم با تو دارد آشنایی

گرفتارِ تو زآن گشتم که روزی
بِه تو از خویشتن یابم رهایی

دِلم در زُلفِ تو بهرِ رُخِ تُست
که مطلوب است در شَب روشنایی 🌷

تا بُوَد بارِ غَمت بر دلِ بی‌ هوش مرا
سوزِ عِشقت ننشاند زِ جِگر جوش مرا

نگذرد یادِ گُل وُ سنبلم اندر خاطر
تا بِه خاطر بُوَد آن زُلف وُ بُناگوش مرا

شربتی تلختر از زهرِ فراقت باید
تا کُند لذتِ وصلِ تو فراموش مرا

هر شَبم با غمِ هجرانِ تو سر بر بالین
روزی ار با تو نشُد دست در آغوش مرا

بی دهانِ تو اگر صد قدحِ نوش دهند
بِه دهانِ تو که زهر آید از آن نوش مرا 🌷

کسی که روحش بزرگ باشد، هرگز تنها نمی‌ ماند؛ با آنکه گاهی دوستان از گِرد او پراکنده می‌ شوند، باز دوستانی خواهد یافت؛ و شورِ عاشِقانه‌ ای که در درونِ اوست بِه هر سو خواهد تراوید و آثاری برجای خواهد گذاشت؛ در آن هنگام که خود را تنها و منزوی میبیند، جانِ او بیش از هر وقتِ دیگری، حتی بیش از خوشبخت‌ ترین مردمِ جهان‌، از عِشق لبریز می‌ شود.

و كلامِ تو در جانِ من نشست؛ و من آن را حرف بِه حرف باز گُفتم؛ كلماتی كه عطرِ دهانِ تو را داشت؛ مسجدِ من كُجاست؟ با دست هایِ عاشِقت آنجا مرا مزاری بنا كُن!

منزلگه دِل‌ ها همه کاشانۀ عِشق است
هرجا که دِلی گُم شده در خانۀ عِشق است

ویرانۀ جاوید بماند دلِ بی عِشق
آن دِل شود آباد که ویرانۀ عِشق است

فرزانه در آید بِه پری خانۀ مقصود
هر کس که در این بادیه دیوانۀ عِشق است

پیمانۀ زهرِ فلکم تلخ نسازد
این حوصله تلخی کشِ پیمانۀ عِشق است

هر کس بِه لبش گرم شود چشمِ تبسم
با او ننشینند که بیگانۀ عِشق است

عرفی دِل وُ دین باخته‌ ای دلخوشِ او باش
این‌ ها ثمرِ کاشتنِ دانۀ عِشق است 🌷

جهان بر دشمنان بفروش وُ عشقِ دوستان بِستان؛ که مقصود از جهان عِشقست وُ باقی سر بِسر بازی 🌷

حتی در غَم انگیزترین زندگی ها نیز بِه لحظاتی درخشان بر می خوریم؛ و حتی در میانِ شن و سنگ هم گُل هایِ کوچکِ شادی می روید. 🌷

در ازدحامِ دنیا اگر انسانی را یافتی که تو را می‌ فهمد رهایش نکن؛ چِقدر آن‌ ها که ما را نمی‌ فهمند، بی‌ شمارند. 🌷

اگر دعایِ مستجابی داشتم، از خدا می‌ خواستم نزدیکِ تو بودن را بِه من ببخشد. 🌷

🟦 من اگر متجاوز از یِک ربع قرن، زندگیِ اخوان را از نزدیک ندیده بودم و در حالاتِ مختلفِ با او نزیسته بودم، امروز فهمِ درستی از شعرِ حافظ نمی‌ توانستم داشته باشم، او مشکلِ شعرِ حافظ را برایِ من حل کرد، بی‌ آنکه سخنی در بابِ حافظ، یا توضیحِ شعرهایِ او گُفته باشد.

عِشق مرواریدِ سیاه است، کمیاب‌ ترين جواهرِ دنیا؛ جانِ بی‌ صاحبِ آدم را می‌ سوزاند و کُنده می‌ کند، خاکسترش را بِه دستِ باد می‌ سپارد. 🌷

اگر کسی را دوست داری بُگذار برود، که اگر بازگشت همیشه متعلق بِه توست، و اگر بازنگشت از ابتدا نیز تعلقی بِه تو نداشته است؛ این قانونِ همیشگی است، که عِشق ژرفایش را جُز در لحظۀ فراق در نمی‌ یابد.