🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

نازنین آمد وُ دستی بِه دلِ ما زد وُ رفت
پردهٔ خلوتِ این غَمکده بالا زد وُ رفت

کُنجِ تنهایی ما را بِه خیالی خوش کرد*
خوابِ خورشید بِه چشمِ شبِ یلدا زد وُ رفت

دردِ بی عشقیِ ما دید وُ دریغش آمد
آتشِ شوق درین جانِ شکیبا زد وُ رفت

خرمن سوختهٔ ما بِه چِه کارش می‌ خورد؟
که چو برق آمد وُ در خشک وُ ترِ ما زد وُ رفت

رفت وُ از گریهٔ توفانی ام اندیشه نکرد
چِه دِلی داشت خدایا که بِه دریا زد وُ رفت

بُوَد آیا که زِ دیوانهٔ خود یاد کند؟
آن که زنجیر بِه پایِ دلِ شیدا زد وُ رفت

سایه آن چشمِ سیه با تو چِه میگفت که دوش
عقل فریاد برآورد وُ بِه صحرا زد وُ رفت 🌷

نظر بِه رویِ تو هر بامداد، نوروزی‌ ست؛ شبِ فراقِ تو هر شَب که هست، یلدایی‌ ست 🍉

از عِشق ندانم که کیم یا بِه که مانم
شوریده تنم، عاشِق وُ سرمست وُ جوانم

از بهرِ طلب کردن آن یارِ جفا جوی
دِل سوخته، پوینده شَب وُ روز دوانم

با کس نتوانم که بِگویم غمِ عِشقش
نه نیز کسی داند این رازِ نهانم

از بس که همی جویم دیدارِ فلان را
ترسم که بِدانند که من یارِ فلانم

ای وایِ من ار من زِ غمِ عِشق بِميرم
وی وایِ من ار من بِه چِنين حال بِمانم 🌷

دوش در حلقۀ ما، قصۀ گیسویِ تو بود
تا دلِ شَب سخن از سلسلۀ مویِ تو بود

دِل که از ناوکِ مژگانِ تو در خون می‌ گشت
باز مشتاقِ، کمانخانۀ ابرویِ تو بود

عالم از شور وُ شرِ عِشق خبر هیچ نداشت*
فتنه انگیزِ جهان، غَمزۀ جادویِ تو بود

منِ سرگشته هم از اهلِ سلامت بودم
دامِ راهم، شکنِ طرۀ هندویِ تو بود

بِه وفایِ تو که بر تربتِ حافظ بُگذر
کَز جهان می‌ شد وُ در آرزویِ رویِ تو بود 🌷

عِشق بزرگ ترین نیرو بخشِ زندگی است. 🌷

تو ظریفی!
مثلِ گُل‌ دوزیِ یِک دخترِ عاشِق

که دِل‌ انگیزترین گُل‌ ها را
رویِ روبالشیِ عاشقِ خود می‌ دوزد؛

با تو بودن خوب‌ ست،
تو چراغی، من شَب که بِه نورِ تو کتابِ دلِ تو

و کتابِ دلِ خود را که خطوطِ تنِ توست،
خوش خوشک می‌ خوانم؛

تو درختی، من آب
من کنارِ تو آوازِ بهاران را

می‌ خَندم و می‌ خوانم، می‌ گِریم و می‌ خوانم؛
با تو بودن خوب است، تو قشنگی؛ مثلِ تو، مثلِ خودت؛

مثلِ وقتی که سخن می‌ گویی
مثلِ هروقت که برمی‌ گردی از کوچه بِه خانه

مثلِ تصویرِ درختی در آب
رویِ کاشانه، در چشمانِ منتظرم می‌ رویی. 🌷

ای آرزویِ اولین گامِ رسیدن
بر جاده‌ هایِ بی‌ سرانجامِ رسیدن

کارِ جهان جُز بر مدارِ آرزو نیست
با این همه دِل‌ هایِ ناکامِ رسیدن

کِی می‌ شود روشن بِه رویت چشمِ من، کِی؟*
وقتِ گُلِ نِی بُوَد هنگامِ رسیدن؟!

دِل در خیالِ رفتن وُ من فکرِ ماندن
او پختۀ راه است وُ من خامِ رسیدن

بر خامی‌ ام نامِ تمامی می‌ گُذارم
بر رخوتِ درماندگی نامِ رسیدن

هر چِه دویدم جاده از من پیش‌ تر بود
پیچیده در راه است ابهامِ رسیدن

از آن کبوتر هایِ بی‌ پروا که رفتند
یِک مُشت پَر جا مانده بر بامِ رسیدن

ای کالِ دور از دسترس! ای شعرِ تازه!
می‌ چینمت امّا بِه هنگامِ رسیدن 🌷

پ.ن

از بهترین غزل هایِ زنده یاد امین‌ پور 💚

در دِلم هیچ نیاید، مگر اندیشۀ وصلت*
تو نه آنی که دِگر، کس بِنشیند به مکانت

گر تو خواهی که یکی را سخنِ تلخ بِگویی
سخنِ تلخ نباشد، چو برآید بِه دهانت

درِ اندیشه بِبستم، قلمِ وهم شِکستم
که تو زیباتر از آنی، که کُنم وصف وُ بیانت

سرو را قامت خوبست، وُ قمر را رُخِ زیبا
تو نه آنی و نه اینی، که هم اینست وُ هم آنت

من همه عُمر بر آنم، که دعاگویِ تو باشم
گر تو باشی که نباشم، تنِ من برخیِ جانت 🌷

هر آن دردی که دِلدارم فِرستد
شفایِ جانِ بیمارم فِرستد

چو درمان است دردِ او دِلم را
سِزد گر درد بسیارم فِرستد

اگر بی او دمی از دِل برآرم
که داند تا چِه تیمارم فِرستد

وگر در عشقِ او از جان برآیم
هزاران جان بِه ایثارم فِرستد 🌷

تو نه مثلِ آفتابی که حضور وُ غیبت اُفتد؛ دِگران روند وُ آیند و تو همچنان که هستی. 🌷

بیا بیا كه بِه سر،‌ باز هم هوایِ تو دارم
بِه سر هوایِ تو دارم، بِه دِل وفایِ تو دارم

مرا سری ست پُر از شور وُ التهابِ جوانی
كه آرزویِ نثارش بِه خاكِ پایِ تو دارم

بِه هجر كرده دِلم خو،‌ طمع زِ وصل بُریدم
كه دردِ عشقِ تو را خوشتر از دوایِ تو دارم

بِه خامشی هوسِ سوختن، چو شمع نمودم
بِه زندگی طلبِ مُردن از برایِ تو دارم

خطا نكردم و كُشتی مرا بِه تیرِ نِگاهت
عجب زِ تیرِ نشانگیرِ بی خطایِ تو دارم

نكرد رحم بِه من گرچِه دید تشنۀ وصلم
همیشه این گله زان لعلِ جانفزایِ تو دارم

دلم زِ غَم پُر وُ جامم زِ باده، جایِ تو خالی*
كه بِنگری كه چِه همصحبتی بِه جایِ تو دارم

بِه پیشت ار چِه خموشم، ولیكن از تو چِه پِنهان
كه با خیالِ تو گُفتار در خفایِ تو دارم 🌷

خُرَّم آن عاشِق که آشوبِ دِل وُ دینش تویی*
کاِر فرمایش محبَّت، مصلحت بینش تویی

شورشِ عُشاق، در عهدِ لب شیرینِ لبت
ای خوشا عهدی که شورشِ عِشق وُ شیرینش تویی

عاشقِ رویِ تو، می‌ نازد بِه خیلِ عاشِقان
پادشاهی می‌ کُند، صیدی که صیّادش تویی

مستیِ عشقِ تو را، هشیاری از دنبالِ هست
بر نمی‌ خیزد زِ خواب، آن سر که بالینش تویی

گاو جولان می‌ نیاید، بر زمین از سرکشی
پایِ آن توسن، که اندر خانه زینش تویی

می‌ برم رشکِ نظر بازی، که از بختِ بلند
در میانِ سرو قدان، سروِ سیمینش تویی

گر ببارد اشکِ گُلگُون دیدهٔ من، دور نیست
کاین گُلِ رنگین دهد، باغی که گُلچینش تویی

بوستانِ حُسن را، یارب خزان هرگز مباد
تا بهار سُنبلِ ریحان وُ نسرینش تویی

زندگی بهرِ فروغی، در محبَّت مشکل است
تا بِه جُرمِ مهربانی، بر سرِ کینش تویی 🌷

زِ اندوه دیر گشتن، اندود بامِ خویش*
هر گه که ابر دیدم وُ باران، دِلم طپید

در باغِ دهر، بهرِ تماشایِ غنچه‌ ای
بر پای من، بِه هر قدمی خارها خلید

سیلاب هایِ حادثه بسیار دیده‌ ام
سیلِ سرشک زان سبب از دیده‌ ام دوید

دولت چِه شد که چهره زِ درماندگان بتافت
اقبال از چِه راه زِ بیچارگان رمید

پروین، توانگران غمِ مسکین نمی خورند
بیهوده‌اش مکوب، که سرد است این حدید 🌷

باز دیشَب حالتِ من، حالتی جانکاه بود
تا سحر سودایِ دِل با ناله بود وُ آه بود

چشم، شوقِ گریه در سر داشت، من نگذاشتم
ورنه از طوفانِ روحِ من خدا آگاه بود

صحبت از ما بود وُ من در پرده کردم شِکوه ها
شرم، رهزن شد و الاّ اشکِ من در راه بود

کاشکی سر بِشکند، پا بِشکند، دِل نَشکند
سرگذشت، دِل شکستن بود وُ بس جانکاه بود

سوختم از آتشت، خاکسترم بر باد رفت
داستانِ عشقِ ما کوتاه وُ بس کوتاه بود. 🌷

ندارد صبحِ روشن، رویِ خندانی که او دارد؛ ندارد ابرِ نیسان، چشمِ گریانی که من دارم. 🌷

آرزویِ ما تویی تو
قبلۀ دِل‌ ها تویی تو

جان بی تو آرامی ندارد
کآرامِ جانِ ما تویی تو

عاشِقم ای مه بِه رویت
سرخوشم ای گُل بِه بویت

مجنون‌ تر از مجنون منم من
زیباتر از لیلا تویی تو 🌷

غَمگين مباش؛
يِك روز صبح از خواب بر می‌ خيزی،

ستاره ها را از گيسوانت پايين می‌ ريزی،
و ماه را درونِ صندوقچۀ اتاقت می‌ گُذاری؛

از چشمانت ردِّ شَب را بیرون کُن،
امروز صبحِ دیگری‌ ست؛

بِه لبهایت گُل هایِ سرخ بزن،
گردنبندی از مروارید هایِ دریا،

ناخن‌ هایت را،
بِه رنگِ دِلم رنگ کُن؛

امروز صبحِ دیگری‌ ست؛
مطمئن باش، من عاشقِ تو خواهم ماند،

تا باز شَب بیاید و کهکشانِ راه شیری
درونِ وجودت حلول کند. 🌷

بود عمری بِه دِلم با تو که تنها بِنِشینم
کامم اکنون که برآمد بِنشین تا بِنِشینم

پاک وُ رسوا همه را عِشق بِه یِک شعله بِسوزد
تو که پاکی بِنِشین تا منِ رسوا بِنِشینم

بی ادب نیستم اما پیِ یِک عمر صبوری
با تو امشَب نتوانم که شکیبا بِنِشینم

شمع را شاهدِ احوالِ من وُ خویش مگردان
خلوتی خواسته‌ ام با تو که تنها بِنِشینم

من وُ دامانِ دگر از پیِ دامانِ تو؟ حاشا!
نه گیاهم که بِه هر دامنِ صحرا بِنِشینم

آن غُبارم که گرَم از سرِ دامن نفشانی
برنخیزم همۀ عمر وُ همین جا بِنِشینم

ساغرم، دور زنان پیشِ لبت آمدم امشَب
دستگیری کن وُ مگذار که از پا بِنِشینم 🌷

می خواستم بِه پای تو تقدیمِ جان کنم
بَختَم چنین نخواست که کاری چنان کنم‏

گفتی که حیف، گفتمت آری، ولی هنوز‏
دارم غنیمتی که تو را شادمان کنم‏

بر خرده‌ هام گَر نِگری هر شکسته را‏
در پرتوِ نگاه تو رنگین‌ کمان کنم

جُز ساعدِ شکسته چِه می آیدم بِه کار
تا با نوایِ عِشق، نی از استخوان کنم

می خواهمت، که خواستنی تر زِ هر کسی*
کو واژه‌ ای که ساده‌ تر از این بیان کنم؟ 🌷

هر چِه در خاطِرم آید، تو از آن خوب‌ تری. 🌷

با داغ وُ با پیالۀ خون جِگر بِساز
گر عمرِ خضر وُ نوح نشد، عیشِ لاله بس

دارم دِلی چو لاله، در آن داغ وُ موجِ خون*
ما را زِ دورِ جور، همین یِک پیاله بس

سازِ دگر زِ مطربِ گردون دون مخواه
مانند نی، امید! تُرا سوزِ ناله بس 🌷

اگر سروی بِه بالایِ تو باشد
نه چون بِشن دِلارایِ تو باشد

و گر خورشید در مجلس نِشیند
نپِندارم که همتایِ تو باشد

و گر دوران زِ سر گیرند هیهات
که مولودی بِه سیمایِ تو باشد

که دارد در همه لشکر کمانی
که چون ابرویِ زیبایِ تو باشد

برایِ خود نشاید در تو پیوست
همی‌ سازیم تا رایِ تو باشد

دو عالم را بِه یِک بار از دلِ تنگ*
برون کردیم تا جایِ تو باشد

یِک امروزست ما را نقدِ ایّام
مرا کی صبرِ فردایِ تو باشد

خوشست اندر سرِ دیوانه سودا
بِه شرطِ آن که سودایِ تو باشد

سرِ سعدی چو خواهد رفتن از دست
همان بهتر که در پایِ تو باشد 🌷

تو آن زبانی هستی که هر روز تعدادِ حروفش تغییر می‌ کند؛
و ریشه‌ هایِ لغت‌ هایش؛ و اشتقاق‌ هایش؛ و روش اِعراب‌ گذاریش؛ هر روز؛

تو آن نوشتۀ رازناک هستی که فقط ثابت‌ قدمانِ در عِشق تأویلِ آن را می‌‌ دانند؛
تو آن کلامی هستی که هر لحظه حرفش را عوض می‌ کند؛

هر روز تو را از حفظ می‌ خوانم؛
از حفظ می‌ خوانم:

نقشه‌ هایِ زنانگی‌ِ تو را و خطوطِ کاشیِ کمرت را
و موسیقیِ دستانت را و همۀ نام‌ هایِ نیکویت را؛

هر بامداد تو را می‌ خوانم، همچنان‌ که جزییاتِ گُلِ سرخ را
برگ بِه برگ و کاسبرگ بِه کاسبرگ؛

تو را مرور می‌ کنم، همانطور که کنسرتویِ پیانویِ موتزارت را،
یا شعری عاشِقانه را از عصرِ عباسی. 🌷

لبت صریح‌ ترین آیۀ شکوفایی است
و چشم‌ هایت، شعرِ سیاهِ گویایی است

چِه چیز داری با خویشتن که دیدارت
چو قلّه‌ هایِ مه‌ آلود، محو وُ رویایی است

چِگونه وصف کُنم هیأتِ غریبِ تو را
که در کمالِ ظرافت، کمالِ والایی است

تو از معابدِ مشرق‌ زمین، عظیم‌ تری
کُنون شکوهِ تو وُ بُهتِ من تماشایی است. 🌷

من اعلام می کنم؛ هیچ زنی نیست که بتواند
چون زمین لرزه ای ویرانم کند

در لحظه هایِ عِشق؛ جُز تو
هیچ زنی که بتواند مرا بِه آتش کشد، غرق کند

شعله ور کند و خاموش کند
چون هلالی بِه دو نیم کند؛ جُز تو

گُل هایِ سرخِ دمشق را، نعنا را و درختانِ پرتقال را
چنین دیر پا و چنین خوش، در دِلم بکارد؛ جُز تو 🌷

امشَب تو را بِه خوبی نسبت بِه ماه کردم
تو خوب تر زِ ماهی، من اشتباه کردم

دوشینه پیشِ رویت، آیینه را نهادم
روزِ سفیدِ خود را، آخر سیاه کردم

هر صبح یادِ رویت، تا شام گه نمودم*
هر شام فکرِ مویت، تا صبح گاه کردم

تو آن چِه دوش کردی، از نوکِ غمزه کردی
من هر چِه کردم، امشَب از تیرِ آه کردم

صد گوشمال دیدم، تا یِک سخن شنیدم
صد ره بِه خون تپیدم، تا یِک نگاه کردم

چون خواجه روزِ محشر، جرمِ مرا ببخشد
گر وعدۀ عطایش، عمری گناه کردم 🌷

جایی خوانده بودم، ملاقات‌ هایی که تقدیر جلویِ راه آدم می‌ گذارد بسیار محدودند؛ عِشق خودش خواهد آمد، بی هیاهو؛ نمی‌ توان از آن فرار کرد، آرام و آهسته می‌ آید و در گوشه‌ ای از قلبت می‌ نشیند؛ زمانی متوجه آمدنش خواهی شد که بدونِ آن نفس کشیدن دشوار می‌ شود!

ای شبِ هِجران
که یِکدم در تو چشمِ من نخُفت،
اینقدر با بختِ خواب‌ آلودِ من لالا چِرا؟

آسمان چون جمعِ
مشتاقان پریشان می‌ کند،
در شِگفتم من، نمی‌ پاشد زِهم دنیا چِرا؟ 🌷

گر شُدی عاشِق بِدان، دیوانه وارش بِهتر است
در قرارِ یار، عاشقِ بیقرارش بِهتر است

در عطش حالی ست، از آبِ گُوارا بیشتر
چشمهایِ مست خوب، امّا خمارش بِهتر است

گیسوانت را که چون، دریاچه در موج آمده
باز کُن بر گِردِ گردن، آبشارش بِهتر است‌‌

دست در دستت نهادن، چَشم در چَشمت شدن
چار فصلِ سال خوب، امّا بهارش بِهتر است‌

این غزل رازی ست، بینِ چشمِ او با چشمِ من
بس کُنم حتی غزل، هم راز دارش بِهتر است 🌷

ای مهربان تر از من با من، در دست‌ هایِ تو
آیا کُدام رمزِ بشارت نهفته بود، کز من دریغ کردی؟

تنها تویی، مثلِ پرنده‌ هایِ بهاری در آفتاب
مثلِ زلالِ قطره بارانِ صبحدم، مثلِ نسیمِ سردِ سحر، مثلِ سحر آب

آوازِ مهربانیِ تو با من در کوچه باغ هایِ محبَّت
مثلِ شکوفه‌ هایِ سپیدِ سیب، ایثارِ سادگی است

افسوس آیا چِه کس تو را
از مهربان شدن با من مایوس می‌ کُند؟ 🌷