( صائب جانمان ) 💙•بیا دل را به اقیانوسِ آرامِ رضا بسپار...•💙

مهربانی از ميانِ خلق دامن چيده است
از تکلّف، آشنايی برطرف گرديده است

وسعت از دست و دلِ مردم به منزل رفته است
جامه‌ها پاکيزه وُ دل‌ها به خون غلطيده است

در بساطِ آفرينش يک دلِ بيدار نيست
رگ زِ غفلت در تنِ مردم رهِ خوابيده است

رحم وُ انصاف وُ مروّت از جهان برخاسته است
رویِ دِل از قبلهٔ مهر وُ وفا گرديده است

پردهٔ شرم وُ حيا، بال وُ پرِ عنقا شده است
صبر از دل‌ها چو کوهِ قاف دامن چيده است

نيست غير از دستِ خالی پرده‌ پوشی سرو را
خار چندين جامهٔ رنگين زِ گل پوشيده است

موجِ دريا سينه بر خاشاک می‌ مالد زِ درد
رشته سر تا پای در گوهر نهان گرديده است

گوهر وُ خرمُهره در يک سلک جولان می‌ کنند
تار وُ پودِ انتظام از يکدگر پاشيده است

بلبلان را خار در پيراهن است از آشيان
بسترِ گُل، خوابگاه شبنمِ ناديده است

هر تهيدستی زِ بی‌ شرمی در اين بازارگاه
در برابر ماهِ کنعان را دکانی چيده است

تر نگردد از زرِ قلبی که در کارش کنند
يوسفِ بی‌ طالعِ ما گرگِ باران‌ ديده است

خاطرِ آزادِ ما از دورِ گردون فارغ است
شيشهٔ افلاک را بر طاقِ نسيان چيده است

در دلِ ما آرزوی دولتِ بيدار نيست
چشمِ ما بسيار از اين خوابِ پريشان ديده است

اخترِ ما را کجا از خاک خواهد برگرفت؟
آن که رویِ مهرِ تابان بر زمين ماليده است

بر زمين آن کس که دامان می‌ کشيد از رویِ ناز
عمرها شد زيرِ دامانِ زمين خوابيده است

گر جهان زير وُ زبر گردد، نمی‌ جنبد زِ جا**
هر که صائب پا به دامانِ رضا پيچيده است 🌷

پ.ن:

◇ شرحِ حدیث
از خصلت‌ هایِ اخلاقی امام رضا (ع)

۱. هرگز با زبان، کسی را آزار ندادند.
۲. هرگز سخنِ کسی را قطع نمی‌ کردند.
۳. هرگز کسی حاجتی مطرح نکرد مگر اینکه کمکش کردند.
۴. هرگز پایشان را جلوی کسی دراز نمی‌ کردند.
۵. هرگز در حضورِ کسی، تکیه نمی‌ دادند.
۶. هرگز به زیردستان فحاشی نمی‌ کردند.
۷. هرگز آبِ دهان به زمین نمی‌ انداختند.
۸. هرگز به صورتِ قهقهه نخندیدند، بلکه خنده‌شان به شکلِ تَبسم بود.
۹. سرِ سفره کنارِ زیردستان می‌ نشستند.
۱۰. شب‌ها کم می‌ خوابیدند و اکثراً تا صبح به عبادت مشغول بودند.
۱۱. اکثرِ روزها روزه می‌ گرفتند.
۱۲. زیاد صدقه می‌ دادند.