🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

🟦 نفس هایِ انسان گام هایی است که بِه سویِ مرگ برمی دارد. حضرت علی (ع) سخنانی از این دست که مالامال از مرگ آگاهی باشد بسیار دارند.

🟥 مرگ آگاهی کیفیتِ حضورِ اولیایِ خدا را در دنیا بیان می دارد. تا آنجا که هر که مقرب تر است، مرگ آگاه تر است. و بر این قیاس باید چنین گفت که حضورِ علی علیه السلام در عالم، عینِ مرگ آگاهی است. مرگ آگاهی یعنی که انسان همواره نسبت بِه این معنا که مرگی محتوم را در پیشِ رو دارد آگاه باشد و با این آگاهی زیست کند و هرگز از آن غفلت نیابد.

🟩 مردمانِ این روزگار سخت از مرگ می ترسند و بنابراین شنیدنِ این سخنان برایشان دشوار است. امّا حقیقت آن است که زندگیِ انسان با مرگ در آمیخته است و بقایش با فنا. پیش از ما میلیاردها نفر بر کرۀ خاکی زیسته اند و پس از ما نیز.

🟦 اگر مولا علی علیه السلام می فرماید: « والله ابن ابی طالب با مرگ انسی آن چنان دارد که طفلی بِه پستانِ مادرش.» این انس که مولایِ ما از آن سخن می گوید چیزی فراتر از مرگ آگاهی است؛ طلبِ مرگ است. طلبِ مرگ نه همچون پایانی بر زندگی. مرگ پایانِ زندگی نیست.

🟥 مرگ آغازِ حیاتی دیگر است؛ حیاتی که دیگر با فنا و مرگ در آمیخته نیست. حیاتی بی مرگ و مطلق. زندگیِ این عالم در میانِ دو عَدَم معنا می گیرد؛ عالمِ پس از مرگ همان عالمِ پیش از تولّد است و انسان در میانِ این دو عَدَم فرصتِ زیستن دارد. زندگیِ دنیا با مرگ در آمیخته است؛ روشنایی هایش با تاریکی، شادی هایش با رنج، خنده هایش با گریه، پیروزی هایش با شکست، زیبایی هایش با زشتی، جوانی اش با پیری و بالاخره وجودش با عَدَم. حقیقتِ این عالم فنا است و انسان را نه برای فنا، که برای بقا آفریده اند:

🟩 «خلقتم للبقا لا للفناء واسمعو دعوه الموت آذانکم قبل ان یدعی بکم»؛ دعوتِ مرگ را بِه گوش گیرید، پیش از آنکه مرگ شما را فرا خواند.

🟦 و همۀ این سخنان از سرِ مرگ آگاهی است و راستش، لذّتِ زندگیِ مرگ آگاهانه را جُز اولیایِ خدا کس نمی داند؛ این لذّتی نیست که بِه هر کس عطا کنند. تنگ نظری است اگر بِه مقتضایِ تفکرِ رایج بِه این سخنان پشت کنیم و بگوییم: «تا کجا از مرگ می گویید؟ کمی هم در وصفِ زندگی بسرایید! دِل بستن در دنیا، دِل بستن در فناست و مرگ بر ما سایه افکنده است.»

🟥 این علی است که چنین می فرماید: همانکه راه هایِ آسمان را بهتر از راه هایِ زمین می شناسد. سخنانِ او سروده هایی شاد و مفرح در وصفِ زندگی است. آن زندگی که با زهرِ فنا و مرگ در نیامیخته است. منتهی غفلت زدگان بیشتر می پسندند که با غفلت از مرگ، بِه سرابِ شادی هایِ آمیخته با غصّه، دِل خوش کنند. بگذار چنین باشد. امّا اگر اولیایِ خدا در جستجویِ فنای فی الله هستند، بقایِ حقیقی را طلب کرده اند. بودنی را که از دسترسِ مرگ و فنا و رنج و غصّه و شکست دور باشد.

🟩 بِه سخنِ علی علیه السلام گوش بسپاریم: «دلهاتان را از دنیا بیرون کنید، پیش از آنکه بدن هایِ شما را از آن بیرون ببرند.»