🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

🟦 عجب تمثیلی است این كه علی مولود كعبه است، یعنی باطنِ قبله را در امام پیدا كن! امّا ظاهرگرایان از كعبه نیز تنها سنگهایش را می پرستند. تمامیتِ دین بِه امامت است، امّا امام تنها مانده و فرزندانِ امیه از كرسیِ خلافتِ انسانِ كامل تختی برایِ پادشاهیِ خود ساخته اند. نیم قرنی بیش از حجة‌ الوداع و شهادتِ آخرین رسول خدا نگذشته، آتشِ جاهلیت كه در زیرِ خاكسترِ ظواهر پنهان مانده بود، بارِ دیگر زبانه كشید و جناتِ بهشتیِ لااله الا الله را در خود سوزاند.

🟥 جسمِ بی روحِ جمعه و جماعت همه آن چیزی بود كه از حقیقتِ دین برجای مانده بود، اگر چِه امام جماعتِ این مساجد، ولید،‌ برادرِ مادریِ خلیفه سوم باشد كه از جانبِ وی حاكمِ كوفه بود؛ بامدادان مست بِه مسجد رود و نماز صبح را سه ركعت بخواند و سپس بِه مردم بگوید: اگر می خواهید ركعتی چند نیز بر آن بیفزایم!؛ امّا عدالت كه باطنِ شریعت است و زمین و زمان بدان پابرجاست، گوشه انزوا گرفته باشد. نه عجب اگر در شهرِ كوران خورشید را دشنام دهند و تاریكی را پرستش كنند!

🟩 آنگاه كه دنیا پرستانِ كور، والیِ حكومتِ اسلام شوند، كار بدینجا می رسد كه در مسجد هایی كه ظاهِر آن را بر مذاقِ ظاهر گرایان آراسته اند، در تعقیبِ فرایض، علی را دشنام می دهند؛ و این رسمِ فریبكاران است:‌ نامِ محمّد را بر مأذنه ها می برند، امّا جانِ او را كه علی است، دشنام می دهند. تقدیر اینچنین رفته بود كه شبِ حاكمیتِ ظلم و فساد با شفقِ عاشورا آغاز شود و سُرخیِ این شفق، خونِ فرزندانِ رسول خدا باشد. جاهلیت بلد میتی است كه در خاكِ آن جُز شجره زقوم ریشه نمی گیرد. اگر نبود كویرِ مُرده دلهایِ جاهلی، شجره خبیثه امویان كجا می توانست سایه جهنمی حاكمیتِ خویش را بر جامعه اسلام بگستراند؟

🟧 جاهلیت ریشه در درون دارد و اگر آن مشركِ بت پرست كه در درونِ آدمی است ایمان نیاورد،‌ چِه سود كه بر زبان لا اله الاالله براند؟ آنگاه جانبِ عدل و باطنِ قبله را رها می كند و خانه كعبه را عوض از صنمی سنگی می گیرد كه روزی پنج بار در برابرش خم و راست شود و سالی چند روز گرداگردش طواف كند؛ آیا فرزندانِ ابوسفیان كه بِه حقیقت ایمان نیاورده بودند، همواره فرصتی می جستند كه انتقامِ بدر را از تیره بنی هاشم باز ستانند؟ اگر اینچنین باشد چِه زود آن فرصت بدست آمد!

🟪 آیا خلافت،‌ مسندِ خلیفه اللهی انسانِ كامل است در خدمتِ اقامه عدل و استقرار حق، یا اریكه قدرتِ دنیاپرستانِ دغل باز است كه چون میراثی از پدران بِه فرزندان منتقل شود؟ چِه رفته بود بر امتِ محمّد (ص)‌ كه نیم قرن بعد از رحلتِ او، زنازاده دغل بازِ ملحدی چون یزید بن معاویه بر آنان حاكم شود؟ مگر نه اینكه خدا فرموده است:‌ إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ؟ چِه بود آن تغییر انفُسی كه این امت را سزاوارِ چنین فرجامی ساخته بود؟ معاویه بن ابی سفیان كه این رجعت انفُسی را با عقلِ شیطانیِ خویش بِه خوبی دریافته بود، آنچه را كه در نهان داشت آشكار كرد و یزید را بِه جانشینیِ خویش برگزید و از آن دیارِ مُردگان، جولانگاه كفتارها و لاشخورهایِ مُرده خوار، سخنی بِه اعتراض برنخاست.

🟨 اینجا دیگر سخن از خلیفه اللهی و حكومتِ عدل نیست، سخن از شیخوخیتِ موروثیِ قبیله ای است كه بعد از مرگِ پدر بِه فرزندِ ارشد می رسد. از كوخِ كاهگلی پیامبر اكرم‌ (ص) تا كاخِ خضرایِ معاویه،‌ از دنیا تا آخرت فاصله بود؛ با این همه، اگر پنجاه سال پس از آن بدعتِ نخستین در سقیفه بنی ساعده، این بدعتِ تازه پدید نمی آمد، كار هرگز بدانجا نمی رسید كه خورشیدِ تاریخ در شفقِ سُرخِ عاشورا غروب كند و خونِ خدا بریزد؛ امّا دِل بِه تقدیر بسپار كه رسمِ جهان این است! ساحل را دیده ای كه چگونه در آیینۀ آب وارونه انعكاس یافته است؟ سرّ آنكه دهر بر مُرادِ سفلگان می چرخد این است كه دنیا وارونه آخرت است.