🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

🟦 دکتر کزازی در شرحِ ابیاتِ شاهنامه می نویسد: در این بیت ها حکیم فردوسی چونان دوستارِ خاندان و باورمندی استوار و پُر شور بِه آیینِ شیعی، آوا برافراشته است و بی هیچ بیم و باک در جهانی دشمن کام و کین توز، از مهرِ علی (ع) سخن گفته است.

🟥 ایشان ابیاتِ تعریف از ۳ خلیفه دیگر را الحاقی بیان می کند: در میانِ بیت هایِ ۹۵ و ۹۸ در پاره ای از بر نوشته ها، بیت هایی در ستایشِ ۳ خلیفه نخستین آورده شده است که بیت هایی اند خام و سست و پاره ای نیز بِه یکبارگی، بی اندام و ناتندرست، بیت هایی که بِه هیچ روی با دیگر بیت هایِ شاهنامه همسنگ و همساز نمی توانند بود و سخنِ سخته و ستوار حکیم فردوسی را نمی توانند سزید و برازید.

🟪 ناسازیِ این بیت ها با بیت هایِ پیشین و پسینشان آنچنان است که اگر این بیت ها را بستریم، بدان سان که در این متن ویراسته دیده می آید، نه تنها گزند و زیانی بِه سخن نمی رسد، بافتارِ آن در هم تنیده تر خواهد شد و ساختارش سنجیده تر و ستوارتر. برهانی دیگر در بر افزودگی (الحاقی بودن) این بیت ها کیشِ فردوسی است. بزرگمردِ توس چونان دوستارِ پُر شورِ خاندان، نمی تواند مولا علی (ع) را که درود خدا بر او باد! با آن سه تن دیگر در یک تراز و ترازو بنهد.

🔴 دانلود نامه باستان، جلد ۱، ص ۲۴۳الی ۲۴۹ 🔴

━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━

🟦 استاد جلال خالقی مطلق ادیب، پژوهشگر و شاهنامه پژوه نامدارِ ایرانی در بحثی که بِه معرفی ابیاتِ الحاقیِ شاهنامه پرداخته، علاوه بر شیعه دانستن حکیم فردوسی، بیت هایی که از ۳ خلیفه دیگر تمجید کرده اند را الحاقی می داند که متعلق بِه حکیم فردوسی نیستند:

🟥 نخستین دستبردِ بزرگی که خیلی زود در متنِ شاهنامه زده اند، در همان دیباچۀ کتاب است، در قطعه ای که شاعر در ستایشِ مذهبِ خود گفته است و چون شاعر، شیعی مذهب و در عصری که در ایران پیروانِ تشیّع در اقلیتِ محض بوده اند، در بیانِ عقیدۀ خود سخت بی پروا بوده، از این رو خوانندگانِ سنی که عقیدۀ مذهبیِ شاعر را توهینی بِه مذهبِ خود دانسته اند، بیت هایی در ستایشِ ابوبکر و عمر و عثمان درونِ متن کرده اند.

🔴 دانلود معرفی قطعات الحاقی شاهنامه، فصلنامۀ ایران نامه، ش ۹، ص ۲۸ الی ۳۱ 🔴

━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━

🟦 پروفسور ادوارد براون، ایرانشناس و خاورشناس پُر آوازه بریتانیایی می نویسد: در یکی از ادوارِ بعد شاید در اواخرِ قرن یازدهم میلادی بِه تدریج غزالی و دیگران تصوف را کم و بیش در قالبِ یک روشِ فلسفی ریختند و تا حد معتنابهی بِه تسنن پیوستند.

🟥 این نکته قابل توجه است که از قدما، سنائی و عطار و جلال الدّین رومی بزرگترین عرفایِ سخنورِ ایران هر سه از اهل سنت و جماعت بوده اند، و اشعارشان مشحون است از نعتِ ابوبکر و عمر و از دشمنانِ آشکار معتزله و فلاسفه بشمار می روند، و حال آنکه تصوف در متقدمین از شعراء شیعه ایران مانند حکیم فردوسی و ناصر خسرو که از اسمعیلیان است، تأثیر چندان نداشته است.

🔴 تاریخ ادبی ایران، جلد اول، صفحه ۶۳۸ 🔴

━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━

🟦 هانری ماسه خاورشناس، ایران شناس و محققِ فرانسوی با تاییدِ اصلی بودن ابیاتِ مدحِ پیامبر اکرم (ص) و امام علی (ع) پیرامونِ عقیده و مذهبِ حکیم فردوسی می نویسد: مذهبِ شیعه سالیانِ دراز بود که در طوس جایگزین شده بود. حکیم فردوسی پنهان نمی داشت که بِه این مذهبِ مخالف وابسته است، چنانکه در مقدمۀ شاهنامه علاقۀ خود را بِه خاندانِ علی (ع) ابراز می دارد و خاکِ پایِ این خلیفۀ شهید را توتیایِ چشم می داند، جایی که می گوید: منم بندۀ اهل بیت نبی، ستایندۀ خاکِ پایِ وصی.

🔴 فردوسی و حماسۀ ملی، ترجمۀ مهدی روشن ضمیر، چ ۱۳۵۰، ص ۹۸ 🔴

‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━

🟦 ژول مول خاورشناس آلمانی، متخصص در ادبیات و زبان فارسی، مترجم و مصححِ شاهنامه، پیرامونِ عقیده و مذهبِ حکیم فردوسی می نویسد: از آن جمله بود داستانِ رستم و اسفندیار که چون بِه دستِ رستم پسر فخرالدوله دیلمی رسید، پانصد سکه زر بِه برید داد و دو برابرِ آن را برایِ شاعر فرستاد و از وی دعوت کرد که به دربارِ او آیدد و همه گونه پذیرایی و بزرگداشت وعده کرد. حسن میمندی پذیرشِ صله امیری را که محمود دشمنِ سیاسی و مذهبی اش بود از جانبِ حکیم فردوسی گناه شمرد، زیرا که دیلمی و حکیم فردوسی شیعی مذهب و محمود و ميمندی سنی بودند.

🔴 دیباچه شاهنامه، ژول مول، ترجمه جهانگیر افکاری، ص ۹۰ و ۹۱ 🔴

━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━

🟦 عبدالجلیل قزوینی رازی، عالم برجسته و پُر اطلاعِ شیعه در قرن ششم، در کتابِ استوار نقض که حدود ۵۶۰ هجری نوشته، نامِ حکیم فردوسی را در صدر اسامیِ شعرایِ پارسی زبان و شيعه اثنی عشری آورده و از وی بِه عنوانِ یک شاعر شیعی متعصب یاد کرده است. او بیان می کند که: امّا از شعراء پارسیان که شیعی و معتقد و متعصب بوده اند هم اشارتی برود بِه بعضی اولا فردوسی طوسی شیعی بوده است و در شاهنامه در مواضع (گوناگون) بِه اعتقادِ خود اشارت کرده است.

🔴 النقض، عبدالجلیل قزوینی رازی، ص ۲۳۱ 🔴

━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━

🟦 تئودور نولد که نویسنده و از بزرگترین خاورشناسان آلمانی، با تاییدِ تشیّعِ حکیم فردوسی، پیرامون ابیاتِ مدح امام علی (ع) در شاهنامه می نویسد: چنین بنظر می رسد که حکیم فردوسی نسبت بِه امام علی (ع) در واقع تمایلِ شدید و محبّت داشته است و باینکه در زمانِ سلطان محمود هر نوع تشیّع متهم و مظنون بود، پس اینگونه اظهاراتِ حکیم فردوسی مستلزمِ علت هایِ خارجی نبوده است، در نتیجه اصالتِ این بیت ها یقین است، مخصوصا برایِ آنکه علّت داشت در زمانِ سلجوقیان که نیز بهمین اندازه سنیان متعصبی بودند، اینگونه بیت هایِ شیعی اضافه شود، خود حکیم فردوسی در هجونامه چندین بار اشاره می کند که او از لحاظِ افشایِ عقاید رفض (یعنی عقاید تشیّع) طرفِ بغضِ سلطان محمود واقع شده است. با این مطلب روایت هایی که حکیم فردوسی را از لحاظِ تمایلِ شدید بِه عقیده تشيّع منفورِ سلطان محمود می دانستند، نیز تطبیق می کند.

🔴 دانلود حماسه ملی ایران، چاپ سوم، ترجمه بزرگ علوی، ص ۷۷ الی ۷۹ 🔴

━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━

🟦 حکیم فردوسی: راه نجات در اطاعت از امام علی (ع) است. دشمنانِ امام علی (ع) حرام‌ زاده اند: حکیم ابوالقاسم فردوسی: که من شهرِ علمم، علیّم دَر است، درست این سخن قولِ پیغمبر است؛ منم بندۀ اهل بیت نبی، ستاینده خاکِ پایِ وصی؛ اگر چَشم داری بِه دیگر سرای، بِه نزدِ نبی و وصی گیر جای؛ گرت زین بد آید گناه من است، چنین است این رسم وُ راه من است؛ دِلت گر به راه خطا مایل است، ترا دشمن اندر جهان خود دِل است؛ هر آنکس که در دلش لغضِ علیست، ازو در جهان زارتر زار کیست؟؛ نباشد بِه جز بی‌ پدر¹ دشمنش، که یزدان بِه آتش بسوزد تنش. حکیم ابوالقاسم فردوسی را یاد کنیم با ذکر معطر صلوات 🌷

۱. بی‌ پدر به معنی کسی نیست که پدرش مُرده باشد. بلکه کنایه از حرامزادگی دشمنانِ امام علی (ع) است. این اسکن از کالج برین‌ مور پنسیلوانیای ایالات متحده امریکا به دست آمده است.